qora belbog'li chempionning quvonchi hali ham yuraklarimizda
xotiralarimni qidiraman, o'ynagan vaqtimdan beri yuragimda...
o'shanda "belbog'li" deyishardi, endi esa hamma unga "qora ritsar" deb hurmat bilan murojaat qiladi. men o'shanda novvoyxonamizning tokchasida to'g'ridan-to'g'ri tunda kurashini tomosha qilar edim, 4-davradagi o'sha teginishdan keyin qanday bo'lishini bilmasdim. xalqimiz aytgandek, "bo'yoqchilikka qodir emasdi" — bir zumda maydonning butun og'irligi uning oyog'ida eding. qolgan hammasi tarix...
keyinroq esa uning ustidan qanchadir xalqimiz bilan nonushta qilishganimizni eslayman, birlashgan choyimizda u faqat kichikroq bo'ldi, lekin qattiqroq eding. o'shanda unga "bu nima endi" deb yig'lamoqchi bo'lganlar edilar, endi esa "bunday birovni ko'rganmi?" deb hayron qolishadi.
o'zingizni eslab qoling, o'shanda sizningda bo'lgandir o'sh shunday go'shli, g'azablangan ruhingiz. endi esa u o'z yerida — chempionlar orasida.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Kunning o'zi sobir bo'lganda otim bilan "Termiz arenasi"da kurashni tomosha qilyotgan edim, yuragimda qolgan kuygan og'riq o'laroq hozirgacha...
Bolaligimdan tribunada.
Keling, shunday qilib o'tmishdan bir parcha eslatay — Termiz arenasi o'shanda bo'yalgan edi, chunki xalqimizning kayfiyati ham shunday edi. Men otim bilan o'tirgan edim, maydonning o'rtasida uning shu chap oyog'i — o'sha teginish harakatining boshlanishi edi, deydilar. Oshqozonimni nima qilganini bilmayman, o'zim ham qachondir "o'zimni tutolmayman" deb o'ylardim. Endi eslay olaman, u qandaydir "nega bunday qilishdi" degan nafrat bilan yugurib ketganida, maydonning butun og'irligi uning oyog'ida bo'lganini. Hozir esa uni chempionlar orasida ko'rganimizda esa yurakdan... qandaydir "narsalar" tug'iladi, aytib bo'lmaydiganlar. Oshqozonimdek, yurak ham o'shanda yig'lab qo'ygan edi. ROIing shu vaqtlar bilan yuraklarga qanchalik yaxshi "chiziq" chiqarishi mumkinligini bilasizmi?
Bu lotereya, futbol emas.
O'ttiz yillik teraklamlarni eslayman, maydonning butun ogʻirligi ularning oyogʻida boʻlgan vaqtlarni. O'shanda "Termiz arenasi"da oʻtkazilgan turnirda, qizil belbogʻni qoʻlga kiritgandan soʻng, uning shuhrati butunlay oʻzgarib ketgan edi. Qora rangdagi belbogʻ unga shunchalik yangi va buyuk nom berdi — "qora ritsar" — bu nafaqat unvon, balki butun xalqning mehr-muhabbatining ramzi boʻldi.
Endi esa nima? O'sha olovli kayfiyatni, shu ajoyib chap oyoq teginishini, maydonni boʻylab qanday qilib nafis va bir vaqtning oʻzida gʻazabli oqimdek oqib oʻtishini esladim. Hozir uning safdoshlari maydonda boshqa oʻrinda turibdi. Ba'zilari hali ham yangi, ulgʻayib borayotgan yulduzlar, ba'zilari esa oʻz vaqtida oʻzlarining ajoyib teginishlari bilan yodda qolganlar. Lekin aynan shu jamoaning oʻzi — oʻzining oʻziga xos ruhi, oʻzining qoʻshiqchan kayfiyati bilan boshqa hech kimga oʻxshamaydi.
Termizdan boshlangan hikoyamiz endi butun dunyo miqyosida davom etmoqda. Yangi avlod qoʻshiladi, yangi gʻalabalar keladi, lekin asosiy narsa — maydon ichidagi ruhimiz hech qachon oʻzgarmaydi. Hozirgi vaqtda esa ularning oʻyinini tomosha qilishna alohida quvonch. Chunki ular faqat gʻalaba uchun emasm, balki butun xalqimizning qalbini qoʻlga olish uchun maydonga tushishadi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Hey, allaqachon Termiz arenasida o'sha 4-davrada nima bo'layotganini eslayman... o'zimni tutolmagan edim, ochqo'zim ham yig'lab qo'ygan edi! 😭 O'shanda uning chap oyog'i maydonning og'irligini o'z zimmasiga olgani men uchun qandaydir "sezgi" bo'ldi — o'zimni tuta olmaganimni aytmayman, lekin uning ruhi meni ham ushlab oldi.
Endi esa u chempionlar orasida... bunday qaysar, qattiq kurashdan keyin bunga erishgan odamni boshqa qanday deb atash mumkin? 👊 Hatto Termizdan boshlab uning tanasida shu "qora ritsar" ma'no kasb etgan edi — endi esa butun xalq unga hurmat bilan murojaat qiladi. Bu mening yuragimda o'laroq qolib ketgan hikoya...
Bunday qilishiga qodir odamni ko'rganda, o'zimni ham kichrayib borayotganimni his qilaman. Chunki uning o'rnini bosish mumkin emas — u o'ziga xos, haqiqiy qahramon. ❤️
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Qizil qora belbog' qanchadir yurakni urishdan to'xtata olmadi, chunki Termizda o'ynagan vaqtining o'zi yodimda yangi poygadek — o'sha 4-davra, o'sha chap oyog'i, maydonning butun og'irligini uning oyog'iga qanday yuklagani... Chiroqlar ostida maydon yonib turardi, lekin bizning yuragimizni u bir zumda "yalap" oldi, keyin esa ularni o'zining qora dushmaniga aylantirdi.
Endi esa uni "qora ritsar" deb atashadi — bu unvonni kim qilib qo'yganini aytishning hojati yo'q, chunki uning oyoqlarida o'sha Termiz voqeasi hali ham "dumalab" yuradi. Uni chempionlik bilan bog'laydiganlarni eshitganda esa o'zimni eshikni qattiq taqillatgan bola kabi his qilaman — u bilan kelgan bo'lsam, u bilan g'alaba qozonaman... Lekin u allaqachon o'z yo'lini davom ettirmoqda, va bu yo'lni davom ettirishi uchun unga boshqa hech kim to'sqinlik qila olmaydi. ❤️
xG > hissiyot.
Oftob bilan, Termiz arenasida bir narsam yo'q edi — o'shanda oyoqimni sindirib qo'ygan edim, yangi dadamda o'ynashni ko'pchilarga o'rgatay deb...
Ammo o'shanda maydonda nima bo'layotganini eshitdim: o'sha chap teginishdan keyin gap shunday boʻlib qoldi — xalqimiz "neynin ketdi?" deya yig'lay boshladi, chunki o'sha kunlarning barchasi oyoqlar uchun, qolganlari esa tarix uchun edi.
Endi esa bu qora belbogʻli odam shunchaki "qora ritsar" emas — u shunday bir boʻlib chiqdiki, maydonning og'irligi uning chap oyogʻiga ham yetadi, solishtirma kabi! 😂🤣
Qani endi, xalqimizni eshitaman — o'zingni tutib turmang, chunki kelajakdagi chempionlarimiz hali ham oyoqlarini no'noqi kabi silkitayotgan ekan...
Memlar ham tahlil.