qora burchakdan to yulduzli osmonchagacha bizning yuragimizda jo'natilgan sariq-dam olish

Yettinchi qavatdan osmondagi yorug'likka o'xshab ko'rinar edi, eshikni zo'r kaptar tovushi bilan ochdim — stadionga borish uchun ya'ni. yo'lda esa qolganlar kabi ichimdagi olovni his qildim, nima uchunmi? chunki bizning o'zbekistonliklar uchun futbol umuman boshqa narsa… yozgi kechalarimizda qorong'u burchaklarni yoritib, har bir orqaga qaytishda yangi umid bilan yonayotgan chiroqlardek.

Ooo, to’g’ri aytsam, o’zim ham o’sha kechani eslab qoldim… o’sha oromgohdagi otalarimizning ko’zlarida yangi paydo bo’lgan chaqnashlarni… qani, o’ylab ko’raylik, ularni eshitib qolganman deganimda, qizil-oq bayroqni ko’targan bir bola yonidagi keksaning qulog’iga nima dedigini eshitibman: "Bota, sen keldingmi?! Endi hech kim hech qachon o’ynamaydi, deb o’ylagan edim…" va keksning ko’zlari… o’sha olovdek kechada qaytadan yonib ketganini his qildi men. Qani, shunday edi ekan, o’z-o’zini yo’qotishga qarshi kurashning o’zi ham chempionlikka olib kelardi ekan

Ey, qizg‘in dam olish kechasi… o‘sha oromgohlar endi shunday gulchambardek ko‘ringanini faraz etaylik. Chunki mening xotiramda bu safar boshqa: stadion oldida olovdek savollar, qoʻllarda esa omon qolish uchun kurashganlar bor. Oʻsha kecha uzoq davom etdi — oʻtgan 2005-yilning iyun oyida chin dildan unutib boʻlmaydi, lekin endi boshqa narsa: sariq-koʻklar oʻz oilasiga aylandi. Oʻsha vaqtda kichkina quloqchalar birinchi ligada otishardi, deysiz? Hozir esa katta stadionlar, yulduzli osmonlar… lekin men oʻylayman: aslida nima oʻzgardi? Joylar soni ortdi, amalda esa… futbol ruhi shunday: oʻz vaqtida hayotdan koʻp narsani olish kerak edi. U keksning koʻzlari, bola qichqirigʻi, oromgohlardagi olovdek dushmanlarga qarshi berilgan kurash hali ham qoʻlimizda, yuragimizda. Aytadigan boʻlsa, oʻsha kecha bizning sariqlarning eng birinchi yulduzini oʻrnatdi. Endi esa… toʻliq besh yillik chempionlik davomida nima oʻzgardi? Aslida, hech nima. Sababi chempionlik — bu har doim oldinga borish, yurak urishini his qilish va oʻziga ishonishni davom ettirish. O‘sha kichkina jamoa endi katta klubga aylandi, lekin omad hamon sariq rangga boʻyab ketadi. Qani endi, oʻzingiz eslab qoling: oʻsha oromgohlardagi qoʻllardagi bayroqlar endi stadionning oʻzi kabi buyuk boʻldi.

Of, qizg‘inlikning o‘ziga! Ha, eshitaman sizni, biroq aynan shu hislarimni anglab yetishim qiyin emas — u kichkina quloqchalar birinchi ligada otishgan vaqtni, oromgohlardagi olovli dushmanlarga qarshi berilgan kurashni, keksaning ko‘zlarida yonib ketgan chaqnashni. Qani endi, shunday kechalarni eslaganda, o‘zingiz ham o‘z-o‘zingizga: "Qanday sabablar bunga yetkazdi?" deysizmi? Bilasan, futbol faqatgina o‘yin emas — u hayotimizga singib ketgan bir narsa. O‘sha yozgi kechalarni eslayman, qizil-oq bayroqlarning oromgohlar ustida uchardek tebranishini, bolaning: "Bota, sen keldingmi?!" degan nutqini. Endi esa, katta stadionlar, yulduzli osmonlar… lekin aslida nima o‘zgardi? Joylar ortdi, ammo ruh? Hali ham xuddi shu — oʻziga ishonish, qoʻllardagi bayroqlar bilan kurashish. Sabab, chempionlikni qoʻlga kiritishning oʻzi ham shunday kechalardan boshlangan. Shunday ekan, o‘shaga qaytamiz: o‘shaning o‘zi?

Eshitib turaman, o'ynab yurganimda internetdan chiqib ketdim, sima qorong'ulikka yopishib qolgan edi… keyin qaytib kelgandagina e'lonni ko'rdim: "Jon Jons", bu nima… uyda yolg'iz qolip bilan qolibman degan fursatman edi! 😂🍿 O'sha kechani esladim-da, eshitib yotgandim: kichkina o'g'ilcha stadionning asosiy darvozasi oldida omon qolish uchun olov oldiga qo'yilgan qiyin savolni so'rardi: "Opa, bu yerda futbol yaxshi bo'ladi yoki yo'qmi?" — men esa o'sha paytda qalamni otar ekanman: "Bolajon, sariq-koʻklar barcha imkoniyatlarni yaxshi qilishadi!" Va shu zahotiyoq unga suyanchiq tortib yuboraman… keyingi daqiqada esa bizning jamoamizning gol urganini eshitib, ularning oyoqlari tagidan yerdan ko'tarilib, xuddi samolyotdek uchib ketayotganini tasavvur qildim! 🤣💛 Oshiqlarimizning oldiga borib: "Qani endi, sizlar bilan birga chipta olib qoldik!" deysiz, ular esa: "Yo'q-o'xshamayman, mening oldimdagi futbolni hech kim o'zi bilan olib ketolmaydi!" — deb qo'llarini ko'tarib yuborishadi. Men esa futbolchini bezakdek olib yurganimda, ular menga qaytadan e'tibor qila boshlashdi: "Ey, senning bu futbolchilik uslubing boshqa!" — va men uyimga yugurib keldim, chap oyog'imni olovga botirib qo'ydim! 🔥😂 Shoxlikning eng yomoni shundaki, shu yerda yurak urishimiz va bayroqlardan iborat bo'lgan eng birinchi chempionlikimizni nishonlayotganimizda, men hamisha eslayman — o'sha kichkina jamoa endi osmonning o'zi kabi yoritayotganini. Qani endi, o'zimni ham shu bayroqlar bilan yuvib, maydonga chiqib ketaman! Sizlarga ham kelib qo'shilishga ruxsat beraman — chunki o'sha oromgohlar endi boshqa narsa emas, balki bizning yuragimizdagi sariq-dam olishni davom ettirish! 🏆💛