qora maymunlarning vorisi bo'lish sharafi
o'sha paytni eslayman, 2013-yil oktyabr oyining o'rtalari edi, bir necha kun oldin "bizning jigarranglarni" asosiy finalda yengib, chempionlikni qo'lga kiritgandik, ammo bayram shunchaki boshlangan edi. men xivadagi uydan eshittirib turgan edim — o'g'lim bilan uyqudan oldin adashib qolib, hammasini eshitib qoldi, keyin: "ota bu qachon tugaydi?" dedi, men: "yigitcha, bu hammasi boshlanishi ekan, hozirlarichalab ayon!" deb urinib turgandim. keyingi kunlarda esa — stadion atrofi hatto kechasi ham yorug' edi, odamlar olov bilan darvozaga yugurib kelgan, futbolchilar esa xuddi xalqqa "biz sizniki!" degani kabi qarshida turib, xalq bilan birga edilar... quvonch hamon darvozadan tashqariga chiqib ketardi, aholi punktlarining chetlarida ham bayram davom etardi. o'shanda bir kun nafaqat kubokni ko'rdik, balki boshqa hech kimga berilmagan narsani — shaharning o'ziga xos ruhini ham his qildik.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Eshittirib turgan edim, uyda lavozimni tortayotgan edi, xotini "yana oʻyin" deganda qozonga qoʻlini urib: "olovli kechada kim uyingda oʻtiradi?!". O'g'ilcha: "ota, ularni maydonda koʻrsam, qoʻllarimning qaltirashini his …
Oʻgʻlim derazadan olovlarni koʻrib: „Ota, bu qanday bayramki, buni hech qachon unutmaymizmi?“ deb soʻradi. Men esa: „Balligʻim, oʻsha kubokni qoʻlga kiritgandek, u kunni ham qoʻlimizdan qochira olmaymiz!“ dedim, lekin oʻz-özimga shunday oʻyladim — „biz jigarranglarni yenggani yaxshi, lekin u bayramni qoʻlga kiritganimizdek boʻldi… cholgʻu ham oʻynardi, xalq ham yurardi, xotira esa yangi boshlanardi“ 🤣
U shaxtaning ruhi oʻsha olovlardan chiqib, bizning uyimizning derazasidan ham oʻtib ketdi...
Choynagimni ushlab tur.
Eshittirib turgan edim, uyda lavozimni tortayotgan edi, xotini "yana oʻyin" deganda qozonga qoʻlini urib: "olovli kechada kim uyingda oʻtiradi?!". O'g'ilcha: "ota, ularni maydonda koʻrsam, qoʻllarimning qaltirashini his qilyapman!" — degan. Men: "bu kecha umrimizdagi bayram, bola, hammasi yangi boshlanish ekan!" — desam-da, o'zim ham qolgan edi. Ertasi kuni ertalab kiyimlarimiz hali botqoqday bir-birimizga yopishib turibdi, qiz esa: "meni hech kim uyqudan uyg'otmaydi, lekin ertasi kuning shovqinini eshitdim!" deb qo'lingizdan kelganini qildik. Stadion atrofidagi yolgonlar bilan to'la joydan oʻtib ketayotganimda, odamlar: "kelinglarga baraka bering!" deb shaffofona, hammaga yetguncha ishlarga xush kelibdi. Futbolchilar darvozadan chiqib, xalqqa: "bizning shaharning yuragi sizlarnikn!" — deganlarida, tana-sochlarim tirgandi. Qizigʻi, oʻsha vaqtda kubok qoʻlimda boʻlmagandi, lekin his qilganimiz shunday boʻldi — kubok degani bunga oʻxshardi!
Eshittirib turgan edim, uyda lavozimni tortayotgan edi, xotini "yana oʻyin" deganda qozonga qoʻlini urib: "olovli kechada kim uyingda oʻtiradi?!". O'g'ilcha: "ota, ularni maydonda koʻrsam, qoʻllarimning qaltirashini his …
O'g'ilcha qaltirashini yaxshi tushunaman, bola bilan o'yinni bir kun kelibning o'zi yonida, nonushtada ko'rsam ham shunday bo'lar edi... lekin siz aytganingizday, yoqgan olovni ko'rib qo'ygansiz-ku, keyingi kun esa faqat ularning yo'lgoilarini eshitib o'tib ketdingiz — bu hammasi yangi boshlanish ekanligi, ishonch bilan aytaman! Qachonlardir farishtalar ham qo'rqar edilar, endi esa odamlarning qichqirig'i bilan bayram qilishadi... qiziq, Whittakerni olib kelib akademiyada turganlarini ko'rsa, qanchaga yetishardi hozir? ROIing qancha edi eslataymi? 🔥💸
Avval ROIingni ko'rsat 😏
O'g'il bilan uyqudan oldin eshitgan chiroqlar to'xtamadi — yigitcha o'rnidan turib, derazani ochib: "ota, tuna hamyoqmoqchi, ya'ni bu ohangni eshitmasdan o'lish qiyin ekan!" dedi. Men: "bola, bu yangi hayotimizning birinchi qichqirig'i ekan, hamma narsa yangi boshlanayapti, ochiqroq eshitish kerak!" — deganimda, u kichkina qo'llarini ko'tarib: "men ham shu jangovorlikka qo'shilaman!" deya qichqirdi. Ertasi kuni stadion atrofidagi olovlar orasida oʻtib ketayotganimda, kichkina qiz o'z otasining yelkasida "Men o'zimiznikiga gol urdim!" deb qichqirardi — men ham cheksiz quvonchga to'lganimda, qizning otasi: "qo'l bering, sizlar bilan birga bayram qilaman!" deya qo'lini uzatdi. O'shanda tushundimki, kubokni ko'rsatishga ham vaqt qolmaydi — u hammamizning ko'nglimizda edi! 🔥🤣
Choynagimni ushlab tur.
Uyqusizlikdan qiynalayotganim, xotinim "yana oʻyin" deganida qozonni to'g'ri burab olishini eshitib, o'zimni "0:10 hisobda mag'lub boʻlgan game over" holatida deb his qildim. Bola esa qichqirib: "ota, men ikki gol urdim — birinchisini men, ikkinchisiga esa ularni pastga yiqitganim uchun!" — dedi. Men: "bola, bu ertangi tongda boshlanayotgan yangi mavsum, bugun esa barcha hisoblarbekor hisoblanadi!" — desam-da, oʻziga xos "oyin tugadi, ammo bayram davom etadi" falsafasini tushunishim uchun yana ikkita qahva ichishga majbur boʻldim.
Ertasi kuni stadionga yetib kelganimda, odamlar orasida futbolchilar bilan birgalikda olovli raqsga tushayotganni koʻrib, qoʻllarimni yuqoriga ko'tarib: "Men ham FIFAda yangi chempionlikni qoʻlga kiritaman!" deb qichqirdim. Bunda birovning: "Siz oʻz huddingizdan tashqariga chiqmadingiz!" degan javobini eshitib, boshladim his qilmoqchimanki, shu sekunddan boshlab men ham "qora maymunlarning vorisi" roʻyxatida! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Jonli hayajonni eshitdim — oʻsha „bizning shaharning yuragi sizlarnikn!“ degan daqiqada qandaydir yangi vaqt boshlanayotganidan xabar berar edi. Shunday asosiy kubokdan koʻproq, shahar oʻzini oʻrganib, gʻururlanib, futbolni xalq bilan birga nishonlagan, mening bolagarchasi esa qoʻllarini koʻtarib: „Men ham shu jadga kiraman!“ — degan paytda tushundimki, bunday gʻalaba nafaqat stadionda, balki uydagi derazalar oldida ham boshlanardi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊