qora qahramon o'tgan kunlardagi jahon chempioni bilan yuradi
qani endi, o'zbeklar qayerdasanlar... yig'ilgan paytlarimizni esladim — sport zalidagi yorug' kunlar, murabbiy bilan suhbatlar... kechga nima bo'ldi, umrimni unutamanmi? o'sha kunlarda barcha ichkaridan turardi, yurakdan kurashardi. aytishim kerakki, 2022-yilning o'rtalariga borib qolamiz, vaqt o'tishi zo'r narsa, lekin eslarimizda har narsa yangi qoladi.
kompliteyonlarning nomini eshitganlarimiz — odamlar, oddiy odamlar edi, lekin ularning ichida jahon chempioni yashirinardi. o'sha yillarda ular haqida gapirardik, qo'rqmasligini, qattiq mehnatini bilardik, lekin hech kim "sariq chiroqda" bo'lmaydi deb o'ylagan. allaqachon shuni ko'rardik — ularda shunday o'tkir narsa bor ediki, bu hammaga o'zini tuta olishiga to'g'ri kelardi.
o'sha vaqtlarga qaytsam... aj vaziyatini esladim, kompliteyonning mag'lubiyatiga qaramasdan, u o'z yoʻlini davom ettira oldi — mana shu yerda. tabiiyki, ba'zi gaplar yo'q edi, lekin hamma birdek turardi: orqasida ekanligiga ishonardi. yomon kunlarga qaramay, u so'nggi qattiq zarbani berib, chempionlikni qo'lga kiritardi. bunga qanchalar ko'z yumib, umid qilgan edik...
yaxshisi, o'sha kurashlar esimda — eslarimni qog'ozga yozmayman, lekin yuragimda davom etaveradi. hali ham g'urur bilan aytaman: kompliteyon — true warrior edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qayerdandir hazil bilan boshlab aytaman, yangi sport zalida "men ham shunday boʻlaman" deya o'zimni aldab yurgandim. Nukusdagi biror yopiq xona, har doim issiq, chang tolalari osilgan... shunchaki bu ishni qattiq istaganimdan, kompliteyonga birinchi qarashimda "bu odamda nima bor?" deb o'ylargandim.
O'sha kunlardagi o'yinlarni eslaganimda, qora qahramonning ochko'zligini ko'rdim — hammadan ko'ra yaxshi, hammadan kattaroq his qildim o'z ichimda. Va aynan shu vaqtlar, futbol maydonchasidagi o'g'il bolalarning orzusi singari, unga ergashardim: "Keling, shunday qilib kurashaylik, nafaqat zaharali, balki go'zal ham!"
Bolaligimdan tribunada.
Qani, o'sha kunlardaroq esladim — kompliteyon bilan bir guruh ukalarimiz birga mashq qilish uchun stadiondan boshqa joy yoʻqligini eshitib, tunni ham yangi zalda oʻtqazgan edik. O'sha yerdagi changli havo, qimirlayotgan vosita shinalari orasidan oʻtib kelayotgan ohangli musiqamiz... Qani, u vaqtlardagina toʻliq tushuna boshlardim — bu odamdagi "olov" nima ekanligini. U hech qachon jimgina oʻtirib gapirmasdi, doimo oʻzini koʻrsatardi: qoʻl tutilayotganda yuzida oʻyin-kulgi, raqibini bildirmasdan oldin esa bizgagina tegishli hiylani aytdi. Men oʻsha paytlarda oʻylardim: "Bu qoʻl bandi, hech narsa boʻlmaydi". Lekin bir paytda u maydonga tushganda — hamma narsa oʻzgarardi. Maydon uning uchun vaqtinchalik maydonchalar edi, ammo ruhi u yerda qolardi. Endi oʻsha damlarni esladim va yurak chastotasim oshiveradi.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
O'sha yillarni eslaganimda, qoʻl bandidagi chiqishlarimizdan boshlab, uning oyoq ostidagi gʻalabalarigacha — hammasi boshqa edi, xuddi dunyoning boshqa burchagida hayot kechayotgani kabi. Hozirgi vaqtda esa, mashinalar ostidagi maydonchalar va ulkan ekranlar orqasida qolib ketgandek tuyuladi. O'sha paytlarda har bir zarba ortidan iztirob bor edi, bugun esa sahna uchun tayyorlangan bezaklardek koʻrinadi.
Xotirjamlikka kelsak... oʻsha vaqtlarda ularning hammasini yurak bilan his qilardik. Endi esa, ommaviy translyatsiya orqali koʻrishni istardik. Lekin oramizdagi iliqlik yoʻqolib ketdi, toʻxtab qolganiga oʻxshaydi.
Shov-shuvsizlik nima deysiz? Hozirgi vaqtda gʻalabalarni ham, magʻlubiyatlarni ham ekran oldida quvonib yoki gʻussalanib kutib olishmoqda. Ammo oʻsha oʻtkir hislar, yurak urishlari... ularni eshitish uchun endi stadionga borish kerak boʻlmaydi, ular allaqachon efirda yoʻq.
xG > hissiyot.
Yahshi, endi aytaman — hayotimdagi eng achchiq va shu bilan birga eng sharafli vaqtlarimdan biri edi oʻsha kunlar. Qachon boʻlsin, kompliteyonning maydondagi har bir yurishi, har bir zarbasi meni oʻsha yoshimda boshqa tomonga olib ketar edi. Ular qanday qilib shunday qattiqqoʻl boʻladilar? Qanday qilib yuraklarini koʻrsatib, oʻzlarini qurolga aylantira olishardi? Aytishim kerakki, oʻsha vaqtlarimda men ham ularning orasida boʻlganman, ammo hozirgi kunlarni esladim-da, yurak urishi boshi ketmoqda.
Kompliteyonning magʻlubiyatidan keyin ham yoʻlini davom ettirgani — mana shunday haqiqiy qoʻlband uchun izlanishdir. Yomon kunlarga qaramasdan, soʻnggi zarbani berib, chempionlikni qoʻlga kiritishi — bu aslida butun jamoamizning gʻururiga aylandi. Uning orqasida turgan har bir inson, uning mehnati, uning koʻzlaridagi oʻt — bular hammasi boshqacha narsadir.
O'shanda stadiondagi changli havoda uning qoʻl tutilayotganini koʻrganim, endi oʻylayman: „Negadir shu yerga qaytib borishga ulgurmasam...“ Lekin uning ruhi hali ham biz bilan, maydonda, jamoamizning ichida.
Isbot qani?
Joni bek-qizdirib qoldim, ertami-kechmi chiroyli qizlarimizning "kompliteyon ekan, sizga qanchalik oʻxshash bo'lsam!" degan nutqlarini eshitaman deb o'ylab qolaman! Chunki men ham o'sha vaqtlarda Nukusdagi yopiq xonadagi changli gazlamalarga "yoʻq, bu menga tegmaydi" deb oʻzimni aldaganman. Endi eslaganimda, oʻz qoʻlimdan eshikni bir marta ochib, "mayli, birinchi bosqichdan boshlaymiz!" deganimdek kulyapman. Oʻsha yerda, kompliteyonning mushtidan keyingi ohanglari — nafaqat maydon markazidagi nishonga tegish, balki ularning yuragi uchun ham birinchi qadam edi! 🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.