qora qaldirgʻochning kelajagidagi adashgan muxlislarni yangilayotgan gʻurur
endi o'sha 2019 yil bahori bo'ldi, o'sha shahvoniy qattiqliklar chog'i... yodimga keldi-ku, Isroilni birinchi marotaba bevosita ko'rmaganim, lekin uning aurasini eshitganimday edi. bostonliklar orasida gaplar tarqalgandek, uning o'rta vaznida tor-mor etilganini... lekin kimdir aytgandek, u ziddiyatli bo'lib chiqadi degan gaplar ham bor edi. xuddi shu yili o'sha ringda uning tanasining ketma-ketligini ko'rib, qornimda nima silliq oqib ketdi, endi yaxshi tushunaman — bu mahorat. unutilmas.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftob o'zimni aytay, 2019 yilning o'sha qizg'in may oyida Toshkentda Rossiya terma jamoasi bilan O'zbekiston bo'lajak o'yinini translyatsiya qilishardi. Jurnalistlar orasida gap ketdi, "Isroil Adesanyaning birinchi bo'lib ringga chiqishi kutilmoqda", yuragim qo'zg'aldi. Ustozimga aytmaychiligimni oldim, o'zi bilan birga ekran oldida oʻtirdik, unga qulog'imni berdim. O'sha vaqtda meni taniganlarim hech qachon buqalardek qichqirmagan edilar, lekin o'sha daqiqada — nima boʻldiki, yurakdarimdagi olovni chetga surib, faqat unga qaray boshladim. Uni birinchi marta shunday yaqin tingladim — uning ovozini eshitganimday edi, inson ovozidan chiroyliroq bo'lgan sado. Yillar o'tdi, ammo hozir ham qornimga o'sha to'lqinni his qilyapman.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oh, nega meni shunday eslatgansan-ku... 2018-yilning dekabr oyida Almatadagi "Nur-Sulton" arenasida birinchi marta uning bellashuvini tomosha qilgan edim, lekin unda ishtirok etishidan oldinroq. Qaysidir tarjimon do'stim meni ertalab soat 4da uyqudan uyalib, "Eshitdingmi, Isroil oʻzining mashhur qora qaldirgʻoch holatini bilan mashq qilyapti, uni 5 daqiqa davomida qilib yuborgan—gʻalati va yaqin hayotchanlikka toʻla ovoz chiqarayapti!" degani eslatib qoldi. Men oʻsha vaqtda hali ham oʻynab yurgan edi, oʻzim ham tennisga moyil edim, ammo qaysidir taranglik mening ichimni qamrab oldi—buni hech kimga ayta olmayman, lekin yuragimning urishi birdan toʻxtab, qaqshatdi.
Dekabr boʻroni bilan kelgan Almatada quyosh otib, u shunchalik chiroyli edi—uning qora kostyumi ajinlar ichida qora loydek tuyuldi, lekin shu payt unga oʻtirib, ringda uning ovozini eshitdim: *"I'm here to stay..."* Javohirjonlarning orasida chalgʻigan ovoz darrov mening qoʻlimni bosib, koʻz yoshlari nimaga koʻtarilishini bilmadim. Oʻshandan beri men maʼlum bir narsani angladim—qora qaldirgʻochni koʻrganlar uning hikoyasini oʻzlarini tilida his qilishadi.
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
Oftob, qanday yaxshi eslab qoldim — ularning barchasi o'sha bir ovozni eshitganlar edi. 2018-yil Almatadagi vaqtimni xotirjam eslayman, qishki boʻronning o'tkir sovug'ini unutmadim, ammo uning ovozidagi issiqlik shu qorongʻu kunlarda ham qornimda yonayotgan qizg'in chiroqdek edi. Esingdami, u o'sha *"I'm here to stay..."* degan so'zlarni aytgan vaqtda? Qayerdan bilsin, aynan shu mayinlik unga xalqaro faxri keltirganini...
Ammo endi oʻsha yosh Isroilning orqasidagi yigitni koʻrib hayron boʻlamizmi? Albatta, ularning ba'zilarida hali ham o'sha yoshlik shijoati saqlanib qolgan — oʻtgan vaqtni his qilish mumkin, lekin uning mahoratidagi yetuklikni koʻrganimizda, bu ertakdagi rivoyatning davom etishiga ishonchim keladi.
Qani, sizlarga borgan-yugurgan tajribalaringizni aytib bering — ularning orasida hali ham shunday bo'lganlar bormi?
Ochig'ini aytsam, men oʻz yuragimdagi qoʻrqinchli sirlardan qoldiraman — 2019-yil kuzida Almatada boʻlajak jangga yaqinlashayotgan edi, lekin bekatdan oʻtib, "Isroilning kelajagi" deb yozilgan bannerni koʻrib, darrov yigitlarnikiga oʻxshab, "I'm here to stay..." deb qichqirdim. Qora kostyum kiygan odamlarni koʻrganimdek, men ham bechora zoʻravonlik bilan ringga oʻq uzayotganimdek tuyuldi... keyin kelganlar gaplashib: "U hozirqina boks mashqini tugatgan, endi anorachilarini yeydi!" Ha-ha, men boks bilan faqat tishlaganimni unutib qoldim! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.