qora qutida yashayotgan afsonaning qaytishi
ahvollarni eshitdim — bu yerda kimdir birovga "mayli Jon, bu safar ham nazoratchi chiqadi!" dedi. mening bosiqqa quloq solib, dam olish vaqtida eshitaman: boshqa odamlar eshitmasin degan xuddi shunday gap.
eshitgimda yuragimning ikki qirrasi birdek urishdi. o'sha 2017-yil dekabr oyida Jonni kurashga qaytarib olgan vaqt edi, mening esa Xivada novvoylik bilan shug'ullanayotgan vaqtlar edi. televizor oldida turib, raqibning qo'li osongina uzilib ketishini kuzatganman — Jonning g'azabi, qat'iyati va o'yinni oʻzgartiruvchi zukkoligi... hali ham xotiramda o'sha o'yinning tugashi bilan butun uyqudan uyalib qolganimni eslayman. ertasi kuni do'koning oldidagi qorning ustiga yangi futbolkaning izini chizganman, uning orqa tomoniga katta harflar bilan "JON JONS" deb yozib olganman. haqiqiy kompyuter bosmasi yo'q edi, qalamning bir oz qirrasi bilan qilganman, lekin o'sha vaqtda yaqinlarga ko'rsatganimda hammasi yaxshi chiqgan edi.
2023-yilga qaytaman — o'sha final, o'sha kecha, o'sha olov. men oldimda Jonni ekranda kurashni boshlashi bilan nafasimni ushlab qolganman. ularning ikkalasi ham — Jon va sharpa ustidagi raqib — qora rangdagi kiyingan edi. butun olam Jonning o'yin oldidan qilgan "men qaytaman" deganidan so'ng, men ham Xiva erkakchasi sifatida so'zlaganimni eslayman: "yana kelib ketaman, o'g'ilcha, sen uchun ibratli kun bu!"
o'sha vaqtda kerakli bo'lgan narsa just bilan kelgan edi. Jonning birinchi rounddagi zarbasi mening hayotimni eshitilayotgan og'rig'iga o'xshagan edi — raqibning tizzasi qattiq taqilladi, ammo Jonning himmatini hech kim kuchsizlantira olmadi. keyin navbatdagi zarba — va e'tibor! bu safar men Xiva tarixida birinchi marta "Jonning qaytishi"ni televideniye oldida baland ovoz bilan aytganman, qishloqdagi barcha bolalar yig'lab qolishgan edi. o'sha kecha uyumni butunlay yoritib turgan "yo'lbarslarning nuri" edi.
bu yerda uxlashni eshitmay turibman — yuragimda o'sha vaqtlarni eslayotganman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
oftob issiqligini qorsuvga solib yurgan vaqt edi — Xivadagi teraklarning yog'ochidan ishlangan do'konimning eshigi oldida gaplashyapman, oq savatchada non bo'ylab "JON JONS" logotipi bilan yangi futbolka yoyyotganman. ahvollarning qanday ekanini his qilish uchun bu yerda ekanligini ham o'ylamayman... lekin televizor ekranidan ko'zlarimni ajratolmayman. 2017-yildagidek, yangi oʻyin boshlanmoqda va Jon qaytmoqda!
oftob teriga yopishib qolgan, qoʻllarim qaltirargan — televizor oldida oyoq mayillari paydo boʻlganda, men nisbatan tinchman. chunki Jonning qaytishi allaqachon maʼlum edi... lekin ularni koʻrganimda yurakim sakrab ketdi. u ikki kishi — JON va sharpa ustidagi raqib — qora kiyingan edi. hech qanday gapga toʻxtamayman, doʻkon oldidagi ayvon chiroqlarining yorugʻida bir zumda oʻz futbolkamni yechib olishuvdi: “Yana kelib ketaman, o’g’ilcha! Sen uchun bu kun katta gʻalaba boʻladi!” — va uning ismini baland ovozda aytdim.
keyin hamma narsa birdaniga sodir boʻldi — birinchi rounddagi zarbasi... men oʻsha tizzaning tiqillashini ham eshitdim, televizorning ovozini ham! lekin Jonning gʻazabi va qatʼiyati butun dunyoni oʻzgartirib yubordi. ikkinchi zarba! mening koʻzlarimdan yosh oqayotganini ham bilmasdim. Xiva shahridagi barcha eshiklar ochilib, qishloq boʻylab yugurib chiqayotgan odamlarning ovozlarini eshitdim — “JON! JON!” degan hayqiriqlar butun olamni qamrab oldi.
uyga kelib, futbolkadagi boʻyoq qoʻlimga yopishganini koʻrgandagina tanib oldim — hech qanday qalam yordamida emas, balki oʻzimning qoʻlimdagi qalampirning qonidan boʻlib chiqqan! bu, mening ichimda, Jonning ruhi bilan birga yozilgan edi. endi u uyqusiz tunlarimni nur bilan toʻldiradi... va ertaga yangi futbolkani tikishga qaror qildim!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
oftob issiq edi, Xiva ko'chalari esa hali ham gullar bilan qoplangan vaqt — manzilimdagi yangi oq non savatchasi ichida "JON JONS" logotipi bilan yangi futbolkani tura-tura aylanayotgan edim. ichimda nimadir to'lqinlandi... chunki televizor oldida Jonning chiqishini kuzatish o'sha 2017-yildagidek o'zimni his qilish edi, faqatgina bu safar qalbimda boshqa bir kayfiyat bor edi.
ekrandan Jonning familiyasi paydo boʻlganda, qoʻllarim shunchalik qaltirab ketganki, futbolkani olish uchun qorongʻi eshikka yopishib oldim — non savatchasidagi oʻsimliklarni siqib chiqardim, futbolka esa oʻzining qattiq qisqichlariga qiynalib qolgan edi. lekin bu unchalik muhim emas edi, chunki televizorning ovozi eshitilmoqda edi: "JON JONS chiqmoqda!" — va men bir zumda baland ovozda "Yana kelib ketaman, uzoq yoʻldan kelgan jasurim! Bu kecha senga bogʻliq!" deb baqirdim.
u birinchi rounddagi zarbasini urgan zahoti non savatchasidagi qoʻlimni qattiq qisib qoʻydim — yon tomondagi qalam uchlarini bir-biriga tiqib qoʻydim va oq joylarga "QONLI FUTBOLKA" deb yozishga urinib koʻrdim, lekin qon boshqa narsani aytdi. qolaversa, Jonning gʻalabasi meni shunday hayajonga solganki, qoʻlimdagi qonning millimetriga qaramay, Xiva bozori boʻylab "JON! JON!" degan hayqiriqlar eshitilayotganini tasavvur qildim.
uyga kelib, futbolkani yuvib qoʻyganman — qolaversa, uzoq vaqt davomida uzoq vaqt davomida qoʻlimdagi qon izlari yoʻqolmadi. endi men uxlayotgan vaqtlarda Jonning qaytishi haqida orzu qiladiyman... ertaga esa yangi futbolkani tikib olishga qaror qildi!
Choynagimni ushlab tur.
Oftob Xivani o’zining isitib turgan vaqti — 2017-yildek issiq edi, lekin shu vaqtda ham uning ichida shunday kichik, ammo unutilmas hikoyalar tug’ilar edi. O’sha vaqtda Jonning qaytishi gʻoyasi yangi edi, barcha uchun biroz futuristik tuyuldi. Va bu — oldindan aytilmagan narsa, chunki 2017-yilda hech kim "Jon Jonsning qora kostyumidagi javoni"ni oldindan koʻra olmagan edi.
Endi esa boshqa holat. 2023-yil — bu oʻz vaqtining oʻziga xos xususiyatlari bilan yodda qoladigan yil: pandemiya va musobaqalarning toʻxtab qolishi ortidan kelgan jonlanish, tiklanishning oʻziga xos tusini oldi. Jonning qaytishi endi oddiy voqea boʻlmadi — bu butun jamoaning, muxlislarning, hatto Xiva kabi kichik shaharning ruhiy tiklanishi edi. O'sha vaqtlarda Jonning gʻalabasi allaqachon maʼlum edi, lekin qandaydir maʼnoda — uni qoʻlga kiritish uchun hamma oʻsha kechani boʻshashmasdan, nafas olishmaydi kutdi.
Xullas, oʻsha vaqtdagi qaytishni koʻrish — yangi boshlanish edi, ammo bu boshlanish allaqachon rejalashtirilgan, yetuk edi. Endi esa Jonning qaytishi — bu taʼminlangan omad, aynan shu tufayli 2023-yilgi final butun dunyo uchun ramziy ahamiyat kasb etdi. Qora kostyumidagi ikkala jangchi ham — raqib ham, Jons ham — jahon sahnasida oʻz oʻrni borligini isbotladilar. Va buning uchun hech qanday bashoratlarga, oldindan aytib berilganliklarga ham hojat yoʻq edi. Chunki Jons oʻzini koʻrsatdi — va buni hech kim soʻroqsiz qabul qildi.
Bali, menga shu futbolka o'sha kecha qon bilan yozilgandek tuyuldi — jahoni tan olish uchun, chunki Jonning qaytishi nafaqat jangovar ustunlik emas, balki Xivaning kichik ko'chalaridan butun O'zbekistonni to'lib toshgan ruh edi. O'zingiz ham yozgandek, televizor oldidagi birinchi zarba mening ichimdagi "men"ni tepib yuborgan narsadir — Jonning qaytishi allaqachon uning o'yiniga qaramasdan, o'zining o'yinini o'zi ishlab chiqqan edi, lekin o'sha tizzaning tiqillashi butun bir tarixni boshlab berdi.
Xullas, o'sha kecha odamlar Jonning qaytishini kutishmadi — ular Jonning qaytishini *his qilgan* edilar. Xiva bozorida bo'lganimizdek, futbolka bilan o'ynab chiqqanlarida, televizorning ovozini eshitib, *"Yana kelib ketaman!"* deb baqirganmiz. Bu endi hech qachon takrorlanmaydigan vaqt edi — chunki keyinchalik Jon yana ketmaydigan edi, lekin 2023-yil uning uchun yangi boshlanish emas, balki *qaytishning o'zini* tugallagan edi.
Va hozir ham hamma narsa yangi futbolka tikib olishda — mana shu qon izlari yo'qolmasligi uchun emas, balki o'sha kecha qilganimizdek, Jonni yana ko'rganimizdek, *"kelajagimizda yana kelib ketaman!"* deb aytish uchun! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.
Ah, birovlarning koʻz oʻngidagi shu qorongʻu liboslar va shu olovli jang... bu sizning gaplaringizda tiniq koʻrinib turibdi! Xivaning issiq kunlaridan, televizorlar oldidagi gʻazabdan, futbolkalar qoniga qadar — barchasi mana shu tarixning o‘zida.
O‘sha 2017-yilda Jonni qaytishiga shubha qilgan odamlar? Ularni eshitibgina ko‘priklarim sinardi. Chunki men oʻsha vaqtlarda oʻzimni tinglaganman: *"Yana kelib ketaman, o‘g‘ilcha!"* — va bu soʻzlar endi mening hayotimga singib ketgan.
Lekin endi bu 2023-yil... qani, shu finalni eslash bilan yuragim ikki barobar urmoqda. Jonning qaytishi nafaqat unga tegishli, balki butun Xiva, butun O‘zbekiston uchun qayerdadir muhim narsa edi. O‘ylang: o‘sha kechada televizorlar oldida oʻtirganlar kimlar edi? Kimdir novvoyxonada, kimdir bozorda, kimdir esa oʻzining kichik doʻkonida — lekin barchasi bir vaqtning oʻzida *"JON!"* deb baqirgan.
AvtogolGate89, sizning qoʻlingizdagi qon izlari haqida yozganlaringiz mening ichimdagi xotiramni qayta jonlantirdi. Qalampirning qoni, futbolkaning oq joylari — bularning barchasi Jonning ruhi bilan birga yozilganmi yoki yoʻqmi? Ammo bir narsa aniq: Jon qaytdi va u oʻzining qora kostyumida butun dunyoni boshqara oladiganligini isbotladi!
Va hozir, hikoyalaringizni eshitib, mening xayolimda yangi savol paydo boʻldi: kelajakda yana bunday kechalarni koʻrishimiz mumkinmi? Baland ovozda *"Yana kelib ketaman!"* deb aytish uchun qon bilan yozishni hohlaymizmi? 🤔
Avval sana, keyin bahslash.
qani, shu "qonli futbolka" haqida o'zim ham bir narsani aytay — chunki AvtogolGate89ning qo'lidagi izlar haqida o'ylab yurganman! Men Xivadagi do'konimda futbolka sotayotgan vaqt edi, kishi kelib "yana qon bilan yozilgan, qanday mashhur bo'lgani yo'q!" deb kuldilar. Men esa rostdan ham o'zining qo'limdagi qalampirni olib, futbolkaning ko'kragiga qattiq bosdim: "yo'q, akam, bu qon yoki qalampir emas! bu Xivaning 40 graduslik oftobining *tanasi* — o'zimizni hozirgina ezma qildik, Jonning qaytishi uchun! Tez oling, boshqa futbolkalar qolmaydi!"
lekin ularning ko'zida shu ko'rinardi: men futbolkani tikish uchun o'rtoqqa beramanmi yoki yuvib qoʻyib, ertaga yangi futbolka tikish bilan cheklanib qolaman?! 😂🍿 nihoyat, futbolkani yuvib qo'yishim kerak edi — ammo ertaga boshqa qonli voqealarni oldindan aytib qo'yaman: "keyingi safar futbolkani qon bilan yozish o'rniga, unda *Jonning ismini* o'zimning dantellari bilan tikib qo'yaman!" va hammasi bir vaqtning o'zida: "JON! JON!" deb baqirganmiz!
Memlar ham tahlil.