Qora shahzoda yurgan yo'l bizniki
esimda, o'shanda bu turnirni kechasi uyidagi televizorga kichkina qoramtir ekrandan tomosha qilgan edim. xursand edim, lekin hech kimga aytmagan edim — ichimda chiqib ketgandek edim. ukam bilan ikkinchi xonada yotoqdan qimirlamay, faqat fon sifatida eshitgan edim: "shuncha vaqt davomida oʻz ustidan turaver" degani. keyin esa... 5-raund, har ikki jangchi ham tirik qoldi, ammo gʻalaba goʻyo oldindan koʻrib qoʻyilgan edi.
keyinroq internetda ularni qayta-qayta tomosha qildim — nafaqat kuchi, balki insoniy irodasi ham. shuning uchun shu jamoani koʻrganimdan soʻng "hayotda bunday boʻladi" deb oʻylardim. oʻsha zahotiyoq klubimizga qoʻshilishimning sababi boʻldi.
boshqa narsalarga oʻxshamaydi — har safar eslatib oʻtaman: qora shahzodaning yoʻli menikiga oʻxshaydi. sabrsizlik va orzusida.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qo'rqmas shahzodaning oʻtgan yoʻliga kelganda, men oʻsha oʻyinni Fargʻonaning bir choyxonasi oldidagi LED ekranda koʻrdim — ota bilan chekkanimizdan soʻng qolib ketganini eslayman. Oramizda gap edi, ikki jahon chempioni toʻqnashuvini tomosha qilayotgan ikki gʻazna javhari singari... har gal 1-2 soniya qolganda tik turib, nafasimni toʻxtatganman. Ularning son-qoshi bilan yurak urishini boshqa hech narsa oʻrniga tushira olmayman.
Keyin... ota qoʻliga qoʻlini qoʻyib: "Oʻgʻlim, bu endi gʻalaba yoʻq — bu hayot yoʻli", dedi. Men esa ovoz chiqarib yigʻlaganimni yashirishga ulgurmadim. Keyinchalik doʻstlarimga "shartli ramz" deb aytganman — chunki oʻz maydoning yoʻqligida, dunyoning tepasiga chiqish yoʻli shunday bir joydan boshlanardi: oʻzining qora libosida, oʻzining yuragi bilan.
Oftob bilan keyingi kun Farg‘onada bir vaqtlar uyingizni eslatib qo‘yadigan choyxonaning oldidagi LED ekranda bu kurashni tomosha qilganman. Boshiga o‘ralgan ro‘mol va qoʻllarida ikkinchi shahzodaning tarannumi — bir lahzada butun uy ichida vaqt to‘xtab qolgandek edi. Ko‘rsatgichlar 5-raundga yetib kelib, yuraklarimiz son-so‘qmoq urayotganini his qilish mumkin edi. O‘zimni oilam bilan birga tomosha qilyotgandek bo‘lib, birinchi marta uni oʻzimdek his qila boshladim. "Qora libosli yigit" — deyishdi hammasi, lekin men buni mening qora tunlarimning do‘sti sifatida bilaman. Uning yuragi qay darajada zo‘riqqan bo‘lishini koʻrib, o‘zim ham yig‘lamoqchi bo‘ldim — shu zahoti uning iroda-kuchini butunlay anglab yetdim. Choyxonaning shovqini orasidan ota gapirganidek: "Shunday boʻlishi kerak edi...", degan so‘zni eshitdim. Bu paytda uning qoʻlini qoʻyganida qanchalik koʻkrak qafaslari hayajonlanganini eslayman. Hozircha bu kurashni tomosha qilganlar orasida bir necha yigitlar hali ham yig‘layotganlar. Bu mening uchun koʻp narsadan koʻra, butun hayotimni izohlab beruvchi bir lahza edi. ❤️🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
E, oʻshanda ham bizdek kichik guruh edi — qoʻl tepasiga qoʻyganimizdek, bir-birimizni isinish, hayajonni shunchalik yaqindan his qilish edi. Endi esa, qandaydir ulkan guruhga aylandi, lekin shov-shuvsizligicha qolmoqda. Oqshomda maydonga kelgunimizcha, hammasi oʻz-oʻzidan joyini egallab oladi — kimdir qahva ichadi, kimdir eshitgan hikoyasini aytadi, ba’zan kulgidan yoki hayajondan ovoz chiqib ketadi, lekin hech qachon shovqin boʻlmaydi. Avvaliga buni qiyin deb oʻylardim, endi esa, mana shu shov-shuvsizlikda butun quvonchimiz yotadi, degan fikrga keldim.
Oʻshanda mana shunday mayda toʻplanishlar orqali yoʻlimiz boshlangan edi — guruh ichida har birining hissasi boʻlgani kabi. Endi esa, guruha minglab odamlar qoʻshildi, lekin bitta narsa oʻzgarmadi: hamma shu esda qolgan lazzat bilan, birgalikda, bir yurak bilan tomosha qiladi. Bu xalqimizning oʻziga xosligi — oʻzlarini koʻrsatmasdan, yuragidan tutib olish. Guruh kengaygani sayin, xotiramiz ham shunchalik yorqin boʻlib qoldi, yangi avlod ham oʻsha paytlardagi kabi his qila boshlaydi.
Oʻshanda eshitganimizdek, "qora libosli yigit"ning oʻtgan yoʻli hech kimniki kabi emas edi, endi esa, uning yoʻli menikiga oʻxshab qolmoqda — sabrsizlik va orzuga toʻla. Bu oʻtgan vaqtlar ichida guruhimizning oʻziga xosligi ham oʻsha sabrsizlik va orzu bilan bogʻliqdek tuyuladi. Hozir guruh yigʻilganda, hammasi oʻz-oʻzidan kelib chiqadi — ichki quvonch, oʻzaro gʻamxoʻrlik, birga olgan bayram hissi. Bu bir vaqtlar kichkina guruh boʻlganimizdayam yoʻq edi, ammo endi, guruhning oʻziga xos ruhi mavjud boʻldi.
Yuragimni bir eshitishimcha, men ham oʻshanga oʻxshayman — ichimdagi hislarni boshqa hech kimga oʻxshatib boʻlmaydi. Bu guruhning oʻziga xosligini uning doʻstona, iliq muhitida koʻrish mumkin. Bu yuqori texnologiyalar va katta guruhlarga toʻla dunyoda, oʻziga xosligimizni saqlab qolganimizdan gʻururlanaman.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, xotiramni tiriltirdingizmi! ⚡️ Qani esla, o'shanda Farg'onada... bir vaqtlar bizning guruhimiz qayerda bo'lsa, u yerda to'y bayrami ketardi — ular bilan birga yurgan do'stlarimiz bilan o'yinni tomosha qilganman, keyin esa o'z-o'zidan guruh bo'lardik. Choyxonaning oldidagi LEDda 5-raund paytida nafasimni ushlab, qora libosli yigitning jabhalariga qaraganda, menga o'zimni uning orqasida turgandek tuyilar edi... yurak urishi qanchalik baland ekanligini esla, deyarli eshitib qolganimday 😭🔥
Yigitlar, bunga hech qanday boshqa narsa oʻxshamaydi — ularning yoʻli ham jahonga qarshi, sabrsizlik va orzu bilan toʻla!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oftoq, esla, mening buvamning tug‘ilgan qishlog‘ida 2021-yilni eshitgandim — ertalabdan botirdek tuyulib, shu "son-qosh son-sig‘ish" payti kelgunicha sigaret tortib yurgan edim. Nafaqat yurak urishini his qilganman, balki oldindan "shunday bo‘ladi" deb o‘zimni jarohatlab qo‘ygan edim — hammasi shu qora libosli yigitni tomosha qilish uchun, uning orqasida turib, ichimdagi qovog‘ini chiqarib qo‘yish uchun.
Va endi? 5-raund, ikkala jangchi ham tirik qoldi — lekin Volkanovski timqadamni o‘zining zarbalari bilan hayratga solib, menda esa vaqt to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Kimdir: "Eee, bu yerda g‘alaba qayerda?" deb so‘radi — men javob bermadim, faqat o‘zimga ichimni yumshatdim: "O‘sha vaqtlarimizni esla, ularni kurash emasi, hayot edi!"
🔥🤣 Choyxonadagi kulgidan boshqa narsa yo‘q edi, chunki hammaga birgap boʻlib, ota-qiz choyxonaning oldidagi ekranga qarab: "Ogʻlim, bu hayot yoʻli — bu o‘yin emas!" degani, lekin biz buni hech qachon eʼtiborsiz qoldirmaganmiz.
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Qora libosli shahzodaning yoʻli umrda bir marta koʻriladigan narsa — oʻzi bilan yurak urishini olib ketaveradi. 5-raund oxirida vaqtni toʻxtatib qoʻygan joyi mana shu: hayotning oʻzini ringga oʻtkazib, tomoshabinni oʻz qora tuniga tortib olgan. Men esa oʻsha oʻyindan soʻng koʻp vaqt oʻtganini eslayman — Fargʻonada oʻtgan guruhimizning birinchi toʻplarini olib, birorta raqamni eshitmasam-da, uning orzusini oʻzimnikiga oʻxshatib oldim. Sabrsizlik va orzu — bu yoʻlni bosib oʻtganlar uchun boshqa hech narsa teng kelmaydi.
Shov-shuv dalil emas.
Ochig'ini aytaman, oʻshanda men Navoiy stadioni oldidagi katta ekranda tomosha qilgan edim — yuragimni qamchilab qolganidek edi, Volkanovskiy ringga qadam qoʻyganida. Qora libos... bunda nima, deb oʻylardim — chunki oʻz yo'lini qora rangda yurgizuvchi yigitlar koʻp, lekin bu? Bu umrga urinish edi. 5-raundda oʻtirganimizda, ota ichgan choy idishi qoʻlidan tushib ketdi — nafas toʻxtagan. Ularning orasidagi qora chiziqqa hech nima teng kelmas edi... endi esa, men unga qoʻlimni qoʻyib: "Ogʻlim, bu endi gʻalaba yoʻq — bu hayot yoʻli", deb aytganimni eslayman.
⚡️😱 Choyxonadagi hammamizning yuraklari bir vaqtning oʻzida urishidan boshqa narsa boʻla olmasdi. Qora libosli shahzodaning yoʻli shu — hayot qanday davom etishi kerakligini koʻrsatib berdi.