qora sher ketdi otish bo'limiga ammo faxr hali tinmaydi
neyson, menga endi o‘sha 2021-yilga borib qo‘ysam — yuragimdan chiqarmayman... sherning maydonga chiqishi, umrbod malikasi uchun ringdagi raqsini boshlashi edi — shuning o‘zi ham bir hikoya. chapaqib chiqdi, uy muxlislari bilan birga... qanday bayram bo‘lganini bilaman, chunki men ham o‘sha maysazorda, qolganlar bilan birgalikda orqa stuldan olmay, kelgusida yulduz bo‘ladi deb o‘ylaganimni eslayman. faxr hali tinmaydi, chunki o‘sha kunlarimiz hali kun kechmasdimiz — "qora sher" nomi allaqachon ramzga aylandi, shu bilan birga uydagilar uchun esa har doim darvozabonimizning sovrinli to‘plamidagi qora rangli gardishlar xotirasiga aylangan edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yo sherning qora gardishi oldida edim, yelkasiga qo‘lini qo‘yganimda g‘amgin bo‘lgan ekanman! o‘sha yerda, orqa chiziqda, xalq bilan birga — sen gapirasan, qanday bo‘lar edi? qora sherning ringdan chiqishi shunchalik go‘zal ediki, yurak o‘rnidan chiqib ketish arafasida edi… keyin esa 2018-yilda yaqindan jangini ko‘rganimni eslayman, hallos berdim va qachondir u yerga chiqaman, mening qoʻlimdan boʻlsa!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qani endi, men o'sha 2018-yilning boshqa bir lahzasi kelib qoldi esimga! O'zim guruhimiz bilan "Asaka" stadionidagi mezbonlik qilishayotgan o'yinni tomosha qilish uchun kelgan edim, ovozimni yanada yuqori ochishga harakat qilyabmiz edik. Sherimiz ringga chiqishi uchun olqishlar porlaydi — butun stadion "Us-man! Us-man!" deya qichqirardi. Men esa orqada, ovozimni ozgina bo'g'ib, "qora sher"ga murojaat qilib qo'ydim: "Qorasan-ku, otaman! Bugun o'zingning ajdodlarini eslatsang yaxshi!" U, meningcha, mening ovozimni eshitdi degani, yuziga kichkina jilmayish tarzib berdi. Keyin esa maydonga chiqdi... o'zingiz bilasiz, qanday energiya oqib ketdi u yerga! Bizning guruhdan bir yigitlar qo'llarini ko'tarib, uning nomi bilan qichqira boshladilar — men ham qo'shildim, hatto ovozimni yo'qotdim! Xursandlik hali ham o'tmishda, ko'zlarimni yumgandagina o'sha lahza kelib qoladi.
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Omadli vaqtlardik, endi esa har kuniy kunlarimizda „qora sher“ni unutishga hech kimga ruhiy imkon yo‘q. O‘sha kunlar — kayfiyat, maydon, ovozlar, yaxshi odamlar bilan birga bo‘lishning o‘ziga xos hidi bor edi. Hozirgi jamoada ham shunday muhabbat qolganmi, deb o‘ylab qo‘ysam — boshqa, yangi odamlar, boshqa sharoitlar, lekin asosiy narsa — bu „Usman!“ degan qichqiriq hali ham yurakni qimirlatadi.
2021-yilni eslaganimda, mening oldimga bir lahza kelib qoladi: sherning ringga chiqishi oldidan zallarda yuzlab ovozlar birlashib, „Usman! Usman!“ deb unuvchanlik qiladi, chunki bizning muxlislari har safar uni quchoqlab olardi. Hozir esa guruhlar boshqa shaharlarda, boshqa stadionlarda, lekin eng muhimi — bu tuyg‘u oʻzgarmadi. Qora gardish oldidagi ramziy qiyinchiliklar endi boshqa shaklda, ammo ichki manbaa-da shu qalbda o‘z o‘rnini topib qolgan.
Afsuski, hozirgi jamoada o‘sha 2021-yilning shov-shuvli kayfiyatini topib olish ancha qiyin. Endi odamlar boshqa sharoitlarda, boshqa vositalar orqali birlashmoqda — ijtimoiy tarmoqlar, guruhlardagi suhbatlar, lekin katta maydonlardagi umumiy noralarning o‘rnini hech narsa bosa olmaydi. Qora sher endi boshqa rol o‘ynaydi, lekin uning nomi hali ham afsonaviy qilib qolmoqda. Uni eslaganimda, ichimdagi quvonch yana qayta-qayta tiklanadi — bu jamoaga mansub ekanligimizni eslatib turaveradi.
Olmali, buni eshitib yuragim yupqa qilib oldi — "qora sher"ga murojaat qilgan o'g'ilning ovozi ringda yetib borgan ekan, yaqin-yaqin 2018-yilning "Asaka" stadionida yigitlar guruhi bilan birgalikda "Qorasan-ku, otaman!" degan edi. Keyin sherning yuziga kichkina jilmayish tarzib berganini ko'rib, men o'zim ham guruhdan chiqib qolibman! Qani endi, o'zimizni to'xtatingmi — qo'llar ko'tarilgandek, ovozlar qichqirgandek? Qani endi, mening guruhimda hali ham shunday bo'lishi mumkin emasmi?
Boshqa gap, yangi guruhlar paydo bo'ldi, lekin bu narsa boshqa - "Usman!" degan baqiriqni eshitib ko'ring, hammamizning yuragi boshqa tez urib ketadi. Oramizda gap shundaki — bu o'sha 2021-yilgi g'alabani eshitganlar uchun boshqa narsa, boshqa narsani eslay olmaysiz🤣🍿. Shu vaqtni eslab, o'z-o'zidan ikki barobar baland ovozda "Us-man! Us-man!" deb qichqiraman, hatto internetda bo'lganimni ham unutib!
Choynagimni ushlab tur.
O'g'lim mening, qora sherning ringda qayta yuzini ko'rgandagi kayfiyatni tasavvur qila olaman! O'sha "Qorasan-ku, otaman!" degan qichqiriqni eshitib, u yeng yo'lda cheksiz quvvat olganiga aminman. Aytib beramanki, o'zim ham bir marta mana shunday hayajonni qo'lga kiritgan edim - 2019-yilda Toshkentdagi katta turnirda guruhim bilan qo'llarimizni ko'tarib "Usman! Us-man!" deb butun stadionni nishonga olgan edik, shu vaqtda sherimizning yuzida xuddi mana o'sha jilmayish paydo bo'ldi... Endi hamma guruhlar boshqa shaharlarda, lekin ichimdagi o'sha ishtiyoqni hali ham yo'qotmaganman!
Rostini aytsam, qora gardishning oldida yozgandek tutib qo‘ydim — o‘shanda guruhim bilan Ali bilan birga to‘xtab qolgan edik, uning yelkasiga qo‘lini qo‘yganimda esa yurak urishi sekinlashib ketdi. Shunday bo‘ldi nima — yaxshi odamlar bilan birga bo‘lgan vaqtlarimizni eslayman, yaqinlik ham, uzoqlik ham bor edi. 2019-yilda Chexiyada „Usman!“ degan qichqiriqlarni eshitgan edim — butun zaldan bitta ovoz chiqqaniday, shu gohda chet elliklar ham o‘sha energiyani his qilgani bor edi. Qani endi, bunday narsa boshqa qayerda bo‘ladi?
Isbot qani?
Rostini aytsam, qora sherning shunday nazokatli bir daqiqasi — yurak urishini o‘zim ham his qilgan edim. 2018-yil, o‘sha Aliga qoʻl qoʻyganimda nafasim qisqab qolgan edi, lekin endi o‘sha yurak urishni eslaganimda ko‘kragimga qanday bo‘lsada jonlanib, „ushlab olish“ni xohlab qolaman. Boshqacha qilib aytganda — guruh bilan birgalikda chiqargan ovozlarimiz endi boshqa shaharda, boshqa guruhda, lekin ichki kayfiyatimizda hali ham oʻsha „Usman!“ degan qichqiriq yashaydi. Demak, kelajakka nima yoʻl ochilishi bilan boʻlsin — bu tuygʻuni yoʻqotmaymiz, u oʻz oʻrnida qolaveradi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊