qora sherlar bilan qizg'anish va xor ovozining eslab qolingan nuri

Oshanda meny 15 yosh edim, uyga kelib radio eshitgan edim, ota-onam uyida yo'q edi. Kuchli yomg'ir yog'a boshladi, men esa parda bilan o'ralgan o'choq oldida to'shakka yotib, Robertni oy bilan, qandaydir naqoratlar bilan tilagan edim — u jamoamiz uchun har doim taqdir bo'lib qoldi. G'olib bo'lganimda ichimda shunday tarovchi his ketdi — hayotimdagi birinchi darajali orzularni shunday o'zlashtirganini ko'rib, deyish kerakki, men ham o'sha zahoti "Uittaker-cha" deb nido berdim... 💪🔥

Garchi vaqt oʻtib qolgandek tuyulsa-da... oʻz-oʻzidan eskirib ketgan qora-sariq ranglarga oid birinchi tasavvurimni hozircha esla olaman, ya’ni "Uittaker-cha" nidosining ogʻir ogʻrigʻi hali ham eshitilgandek — oila a’zolari bilan birga qoʻlida pivo, oyoqlarini stolga qoʻyib, televizor ekrani oldida qulogʻimni qattiq qistirib yotganimda... Gʻalabani qoʻlga kiritgan ovoz esa boshqa narsadir, bu umr boʻyi yodda qoladigan narsa.

O'shanda men futbolga qilgan birinchi qadamim bilan, qora-sariqlarning bir lahzalari hamroh edi. Hozir esa stadionlarga bormasam-da, ularning o'yinlarini eshitganda o'zimni kichik klub uyida, televizor oldida orqa xonalardagi pivosiz stollarni nazarda tutgandek his qilyapman. O'tmishda "Uittaker-cha" degan tovushlar butun tanani titratardi, endi esa bu atama zo'rg'a eshitilsa, boshqa narsaga o'xshaydi — bir vaqtlar yurakni qaltiratgan, hozir esa eskirgan chiroqdek. O'sha kunlarni eslaganimda, radioeshittirishlardagi ovozning cho'ziqligi hali ham eshitiladi — buzilmagan, sof. Hozir esa har qanday o'yin arafasida sirli kontsertlardagi g'ovg'ularni eshitgandek bo'laman, lekin ular boshqa narsa. Bundan 30 yil oldin qora-sariqlar uchun bu tifosi va g'ayratni keltirgan, endi esa boshqa klublar, boshqa kunlar, boshqa hissiyotlar. Yana bir narsa — o'sha vaqtlarda futbola qarshi muhabbat oddiy edi, oilaviy. Endi esa televizor ekranlari oldida yig'ilganlarning aksariyati buni o'zlarining maxsus an'analaridan biri sifatida ko'radigan bo'lishsa, nima qiladi — vaqt o'tishi bilan barcha narsa shuningdek, uslub ham o'zgardi.

Ochig'ini aytaman, birinchi marta o'zimning qora-sariqlarimga qarshi qarshi hislarimni eshitgandimda ham, keyinroq o'sha "Uittaker-cha" nidosining tanamni qaltiratib yuborganini eslaganimda, o'zimga shunday deb qo'ydim: "Ajoyib, 30 yil oldin nima qilib turganmiz-chi?" Chunki qaniydi, hozir ham o'zimni xuddi shu kichik klub uyimda, televizor oldidagi to'shakday to'xtab qolayotgandek his qilyapman. Bir vaqtlar qog'ozda o'tki kiyimlarga o'ralib yozib olingan "so'nggi daqiqalarning 1:0" naqshini hozirgi bayonnomalar bilan almashtirib bo'lmaydi — u oddiygina, sof. Ota-onalarimizning eshiklariga chekka radiolarni quloqlab yopishtirganimizdagi qoʻrqoq, ammo chin dildagi kuzatuvlarimiz endi boshqa darajaga o'tib ketgan edi. Men oʻsha vaqtni eslayman, Robart Uittakerning ismini aytayotganimda qon bosilardi, endi esa oʻz-oʻzidan ishlaydigan eshitish vositalari bilan birlashtirilgan futbol eshitishlaridan foydalanish odati oʻtib ketdi. Lekin bir narsani aniq aytaman — shu eskirgan, chirogʻdek yorug'liklaridek qolib ketgan hissiyotlarimizni eslatib turgan narsa bor. Hozirgi vaqtda imkoniyatlar ko'p, har bir o'yin oldidan chalg'ituvchi kontsertlar, shovqinli olomonlar, lekin bularning hech biri oʻsha paytdagi asosiy goʻzallikni — radioeshittirishlardagi yagona, buzilmagan ovozni almashtira olmaydi. O'shanda butun futbolga qarshi boʻlgan muhabbatimiz oddiy edi, oilaviy edi, hozir esa bu boshqa tarzda yoʻnaltirilgan edi. Va bu hammasini oʻzgartiradi. Lekin yaxshi esla, Robi qayerda boʻlsin, u hali ham klubimizning doimiy umidi edi — shunday qilib biz unga qarshi boʻlganimizdayoq, uning nomi bilan hayotimizni bezaganmiz.

Oshanda mening yigitlik vaqtim edi, hammani qora-sariq rangga botgan edim! Bir kuni kechasi, yomg'ir yog'ib, qorong'u suv bosgan uyingizda yotar edim, radiodan "HAMDO SHERLAR G'OLIB BO'LDI!" degan xursandona baqiriqni eshitgandim — o'sha paytda qo'limdan pivo stakanini tashlab yubordim va televideniyeya hech qanday qarama-qarshi bo'lmadi, chunki o'yinni eshitmoqchi edim! 🔥💪 Uittakerning so'nggi daqiqadagi "Uittaker-cha!" degan nidosi hali ham quloqlarimda qolib ketadi, qanchalar eshitganimni bilmayman... Bu bir qizg'in his edi, hozirgi reklama g'ovg'ulari bilan aralashib ketmaslik kerak!

Eshittirmadingizmi, oqilarim? Robining "Uittaker-cha" nidosini eshitganda, bir do'stimning telefoniga "Robining yangi nidosi chiqdi, eshitdimi?" deb yozib yuboribdi. Uni tinglab chiqkan ekan, unga "Nima gapiryapsan?" deb javob kelibdi... "Yo'q-yo'q, bu mana shu radiodagi ovozning qayta ishlanishi edi, hozirgi audio botlar bilan qilingan!"... 🤣😂 Keyin bittasi shunday dedi: "Omadli odam ekanman, 30 yil avval qog'ozga yozib qo'yganimni hozir yangi texnologiya bilan qayta kashf qilaman!"