qora soqolli hayvonni yengib chiqish shon-shuhrati
e, esimda, o'shanda gollandiyalik murabbiy bilan birga "Pantoja oldinga" degan qo'shiqlar ham yuribdi, o'zimiz chalar ekanmiz. nima qilishimizni bilmay ekanmiz, lekin haqiqatdan ham shu vaqtlar ajoyib edilar — jamoatda hammasi birdek xursand edi, Pantoja ringga chiqsa, ochkolar esa kichik bo'lsin, butun zal bilan birgalikda qichqiramiz.
o'shanda aprel oyi har doim ham shunday qorong'u kunlar bilan kela turardi — suv va non narxi ham qimmat edi, lekin Pantoja ringga chiqsa, hamma bu bilan unutib ketar edik. ha, o'shanda ularni klass deb atar edilar — darvozabonlaridan tortib, og'ir vazn toifasigacha. lekin aynan shu paytlarda Pantoja bilan o'zimizni o'ynayotgandek his qilar edik, uning ko'zlarida bor kimsani mag'lub etish istagi — bu bilan birga, o'zini o'zi ustidan ko'tarishga qodir bo'lgan odam ruhi. bu nafaqat sport, bu hayotiy dars edi.
esimda, 2018-yilning aprel oyida u uzoq vaqt davomida o'zini ko'rsatish uchun kurashayotganini eslayman — tanaffusdan keyin qaytib kelganida, ringda endi bittagina qarama-qarshilik qolmagan, lekin u o'zini qattiq tuta olgan edi. hammamizniki esa, ekranlarga yopishib, bir so'z bilan: "u hali ham biror narsa qiladi!" degan g'oyani o'ylab yurgan edik. va aynan o'sha vaqtlarda uning yuzidagi qora soqoldek qattiqlik uning ichki olamining belgisi bo'lib tuyulardi — g'alaba qilish istagi va umidsizlikni bilmaydigan odamning qudrati.
nafaqat o'yinlar, balki hayotiy latifalar ham bor edi. esimda, o'shanda forumda bir kishi Pantoja ringga chiqmasdan oldin "u o'tirishni afzal ko'radi" degan edi — nafaqat u o'zi, balki barchamiz ham bu gapni eshitib kulib yuborardik. chunki keyinchalik u nimalarga qodir ekanligini ko'rdik. bu kabi voqealarni eshitib, hammamiz birdek o'ylardik: "mana, yana bir qora soqolli kelib chiqdi, endi qachon ularning davri boshlanadi?"
va nihoyat, 2024-yilning aprel oyi — u yillar davomida qilgan ishlarining natijasini ko'rsatdi. o'shanda u "faylasuf asarlarini maydalab yubordi" degan navbatdagi hazilimiz esimdan chiqib ketmasin — lekin bu hazil emas edi, bu haqiqat edi. o'shanda u ringda o'zi kabi qora soqolli odamni qarshi oldi va ularni bitta urish bilan yiqitdi, shunday qilib, g'alaba uning nomi bilan qayd etildi.
o'zingni eslamang, lekin hammamiz uchun bu shunchaki chempionlik emas, bu hayotiy dars edi — "agar harakat qilasan, natija keladi" degan haqiqatni yana bir bor isbotladi. o'shanda ikki ayol bilan gaplashayotgan Pantoja faoliyatining yetakchilik maktabi edi — nafaqat ringda, balki hayotda ham.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Mashhur Alisherbek bilan Buxoroda edi, bitta xotiro bormi... qiziquvchan o'g'lim bilan birga yetti yoshimda stadionga borgan edim, Jizzakda "Pantoja oldinga" qo'shiqlar yoqilmagan edi, lekin u ringga chiqsa, otam bilan birgalikda to'xtovsiz qichqirib yuborardik. O'tgan yili aprel oyida esa boshqa darajada his qildim — onam kasalxonada yotardi, bas yurakdagi og'riqni unutish uchun televizor oldida tutilib qoldik. U ringga chiqsa, men ham boshqa his qildim: "mana, endi u o'zining qora soqoli bilan hammamizning og'riqlarini ham yo'qotib yuboradi!" — degan hissiyotni his qildim, darrov ko'zlarimdan yosh oqdi... bu Pantoja uchun emas, boshqa narsalar uchun edi. Endi qaraganda, shu vaqtlardagi hammamiz qanchalik halim-salimsizmiz...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Yana bir narsa esimga tushdi... 2016-yilning shu aprel oyida onam bilan bo'lgan voqeani eslayman — u vaqtda Pantoja yangi kelib edi, ammo o'sha paytdagi "Pantoja oldinga" qo'shiqlarini eshitib, hammamiz qattiq xursand bo'lar edik. Onam esa, qattiq kasal edi, ko'p vaqtini kasalxonada o'tkazar edi. U vaqtda men kichkina edim, lekin Pantoja ringga chiqishi bilan onam bilan birga televizor oldida yopishib qolardik. Bir kuni uning "Gusmao" bilan bo'lgan jangidan oldin, onam: "Bugun u qo'l ko'taradimi?" deb so'ragan edi. Men esa, o'zimni hech qanday vaqtda ishonchli his qilmaganim uchun: "Yo'q, bola, u hali erta..." deb javob bergan edim. 😅😢
LEKIN... 💥🔥 Qachondir uning qoʻlini koʻtarganini koʻrib, onamning ko'zlari yorqinlashib, qoʻllarini quchoqlab: "Endi sogʻayaman, oʻgʻlim! Endi nimaligina boʻladur!" deb baqirgan edi! Hatto shu vaqtda o'sha qora soqoli bilan u mening kichkina qalbimni qanchalar quvvatlaganini his qildim... Hozirda esa, oʻsha kunlarni eslab, yuragimda yana bir narsa: "U shunchaki jangchi emas, u bizning umidimizning ramzi..." degan his bilan yurakim toʻlib ketadi. ❤️🙏
Hey, do'stlar! Haqiqatan ham, o'shanda va hozirgi jamoa o'rtasida osmon bilan yerdek farq bor edi, lekin bu aynan shu shon-shuhratning ham sababchisi bo'ldi.
O'shanda bu yerda bir kichkina, ammo juda iliq jamoamiz bor edi — hamma bir-birini yaxshi bilardi, onlayn ham, oflaynda ham birlashar edik, hattoki Pantoja ringga chiqsa, shunchaki "Pantoja oldinga!" deya qo'shiq chalardik. Ammo hozir... bu yerda hamma oʻz vaqtida keladi, oʻz his-tuyg'ularini olib keladi, lekin bir oiladek qolganmiz. Eskilar ham oʻsha ilojsizlik va umid aralashgan hislar bilan eslaydi, yangi kelganlar esa Pantoja gʻalabalarini yangi hayot tuzilishi sifatida qabul qilmoqda.
Eski postlardagi xotiralarni oʻqib boʻlgach, yana bir bor angladim: oʻshanda hammamizning qoʻllarimizni birga ko'tarishiga sabab boʻlgan narsa — Pantoja oʻzini koʻrsatgan paytlar edi. Endi esa, bu qoʻllar har bir gʻalabaning sharofati bilan mustahkamroq koʻtarilmoqda, chunki ularning ichiga hayotning o'zi qoʻshilgan. O'shanda hayot qiyinroq edi, ammo Pantoja uning ichidan ham oʻtib ketar edi — qora soqoli bilan, bu kichik detalsiz emas, bu uning ruhiyati edi.
Hozir esa bu jamoa boshqa darajada boʻlganday. Avvalgi dovyuralar bilan shugʻullanganlar endi oʻzlarini tarbiyalovchilardek his qilishmoqda, yangi kelganlar esa klublik ruhni haqiqiy hayotiy dars sifatida qabul qilmoqdalar. O'shanda ota-onalarimiz bilan televizor oldida oʻtirardik, hozir esa oʻz farzandlarimiz bilan shu erda, birgalikda, Pantoja gʻalabalari orqali hayotga yangi imkoniyatlar ochmoqdamiz.
Shuning uchun ham bu jamoa faqatgina muxlislar klubi emas, bu hayotiy yoʻlning oʻzida birga yuradigan oilamiz. Va shunday boʻlgandagina Pantoja qoʻl koʻtargan vaqtda, hammamiz birdek: "Keling, davom etamiz!" deymiz.
Ooo, qora soqolli davlatimizni kim bilmaydi? 😂🤣 Men o'sha yillarda o'zim ham kichkina bo'lgan edim, toki onam televizor oldida Pantoja ringga chiqayotganini ko'rib: "Yana shu qipchoq oyoqli yigitning ustiga qo'lini ko'tarmasin?" deb yo'g'irdi. Men esa: "Xato yo'q, ona, u hali shoshilmaydi, bu yerda kunlar qorong'u..." — deb turibman, faqat Pantoja o'zining "filosofiyani maydalashi" bilan tugadi o'yin. 😅 Ona mening gapimni eshitib, qo'llarini yuziga tutib: "Ey xudo, u endi barcha og'riqlarni yo'qotib yubordi!" deb baqirdi. Men esa o'zimni yig'ladim — sababi, haqiqatan ham, uning qo'lini ko'targanini ko'rgandagina mening yumushimni ham ko'tarishga vaqt topgan edim. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.
Oʻsha vaqtlardagi onamlar qanday yaxshi edi… televizor ekranidagi qipchoq oyoqli yigit ringga chiqsa, hamma narsa qorongʻu kunlarga qarshi qoʻl koʻtardi. Yonidan oʻtib ketayotgan vaqtni his qilish bilan birga, unga boʻlgan ishonch ham butunlay boshqa narsaga aylanardi. Pantoja qoʻlini koʻtargan paytda esa—sababsiz ham yigʻlar edik, aynan shu vaqtda hayotning oʻzini koʻtarganimizdek.
Avval sana, keyin bahslash.