Qora yurakning ukasi kelmoqda volkandek
o'shanda hali kimlar edilar, o'ylab ko'rsam — biron-bir tunda forumda ovoz qaytardi: "Volkanovskiy mag'rur", "Volkanovskiy jangchi ruhi". o'ylab turibman, xotiramga qaramasam, endi hech narsa esla olmayman. lekin o'zingni holi bilan eshitaman — avvaliga unumli kurash, keyin halokatli soniyalar, keyin esa butun dunyo bu olovli to'plamni eshitib oldi. o'ylar edim, bu erkak qanchalik oddiy ko'rinishga ega, lekin qandaydir qora yurakning ukasi ekanligini...
o'shanda ikkinchi raundda qayerdan paydo bo'ldi — tishlarini chiqarib, qarab turdi, boshqa hech kimni ko'rmayotgandek. meni esla, qafasning eshigi ochilganda, ularni tinglab, olovli yuzini ko'rgan edim. 2022 yil avgustining o'sha kechasi... ha, hali ham ko'zim oldida: Volkan qafasdan chiqib, bir necha qadam tashlaganida, uning orqasidan ikki nafar sportchi kelib, unga g'oliblik taqdim etdi. mana shu yerda gap o'sha chayqovchi chiqishdagi — o'tmishda ikki nafar qo'lini ko'targan holda, maydondan chetga ketayotganida olqishlar ostida qolgan. endi esa...
lekin biz uchun asosiy narsa — bu his-tuyg'ular. o'ylab ko'rsam, o'sha vaqtda ham, hozir ham, bu jangchi boshqa hech kimga o'xshamaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o'shanda uzoq yillar oldin oʻzim da choy ichardim, nuroniy kecha edi, ekranga Volkan chiqsa, pivo ichmay turib bo'lmayman degan oylar edim... qafas ochilib, uning olovli yuzini koʻrganda esa qoshlarim tirchillab qoldi — oʻsha vaqtda unga "qora yurak" deb laqab qoʻyishganini eshitmagan edim, lekin hozirgina tushundim! qayerdan olgan shu koʻzlar ichidagi nur? hech qachon koʻrmaganman shunday qarashni — samimiy, ammo oʻlayotgandek qat'iyatli. keyin g'alaba qatori, unga g'oliblik cho'ntakiga solib berishgan vaqtda, biron bir shov-shuvli musiqasi bilan emas, balki butun maydon unga "Sultonim" deya qichqirganini esla, men ham ovoz berib yubordim va o'sha paytda sochimni tuk yig'ishtirganini his qildim...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'shanda eʼtiborsiz qolgan narsa — Volkan qafasdan chiqayotgan vaqtida oyoqlari qanday titrab ketgan edi. Yurak urishi bilsangiz, oyoqlarda titroq boshlanardi. Shunday holda, u g'alaba qozonganidan xursand emas, balki o'sha qora yurakning ukasi ekanligini yodga solardi. Qora yurak bilan jang qilgan kishi uchun g'alaba shunchaki sovg'a emas, balki omon qolishning isboti edi. Uning yuzidagi ifoda, oh, qayerdan chiqargan bu nur — o'sha kechada tushunganman, uning ko'zlarida mening ham unutilmas paytlarim bor.
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Ey, jamoa, mening oldimda o'shanda ishlangan choyxonada Volkan qafasdan chiqgan paytni ko'raman. Qadimda edi, amakilar bilan suhbatlashib, yurakday kelar edim — unga qaraganda chiqish yo'lida hech kim osmonda olov yoqmas edi. Hozir esa...
O'shanda bu kecha shunday jiddiy va bir vaqtning o'zida nur bilan to'la edi. Yodda qolgan narsa — uning orqasida ikki kishi g'olib taqdim etgan vaqtda olovli yuzini koʻrib, bir daqiqa davomida dunyo butunlay boshqa bo'lib tuyulgan. O'tirayotgandim, "qora yurak" laqabi nima uchun berilganligini tushundim — o'shanda ham, hozir ham u qo'rquv bilan emas, balki mehr bilan yurardi.
Endi esaVolkan yuraklarida, lekin o'shanda qilgan chiqishini har qachongidan ham batafsil eshitib oldim. Uning chiqishi — bu nafaqat g'alaba, balki o'z-o'zini qayta kashf qilish edi. Ha, jamoa, meni avvaliga "mag'rur" deganlar, lekin keyinroq ko'rdim — bu erkakning ko'zlarida alanga bor edi.
Va shu narsani eng yaxshi tushungan odamlar — sizlar, menimcha. O'shanda u olib ketayotgan sovg'a emas, omon qolish uchun kurashayotgan edi. Endi esa uning barcha chiqishlarida shu ruhni ko'rishingiz mumkin.
Shuni aytishim mumkinki, bunday chiqishni faqat Volkan qilishiga qodir.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Men qafasni ochib qoʻyganimdagi holatni hali ham esla. Volkan chiqdi — olovli yuz, yuragi olov, koʻzlari esa qizargan holda. Men ichkaridagi ukam bilan gaplashayotgandim: "Ey, oʻqishni tugatganlar, yoʻqmi?" Uning javobi: "Yuq, lekin tomoshaga keldim — mana shu chiqishni tomosha qilish uchun!" 🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.