Qora yuz himoyasi va shuhrat yo'li
esimda, o'shanda Usman birinchi marta belt olish uchun maydonga chiqib turardi, darvozabonlarga o'xshab kostyum kiygan edi, lekin yuzida g'alabaning nuri yoqardi. ko'pchilik mana shu zahoti qora yuzni birinchi marotaba butun dunyoda ko'rishni o'ylamasdi — kelgusi chempion endigina kelib chiqmoqda edi. birinchi raunddan boshlab zaxira variant sifatida qo'yilgan edi, hammasi bundan iborat deb o'ylagan edilar... lekin u o'zining qora qalpoqchasini tengdoshlari bilan qattiq silkitib, ringga qadam qo'ydi va darhol zarba berdi. ochiq vaqtdagi ikkita yumaloq zarbasi bilan qarshisidagi faxriyni to'satdan o'zini tik olib ketdi — hamma "voila!" degan edik. shu zahoti uning yurishi boshlangan edi.
kelganlar biladilar-ku, Usmanning birinchi chempionlik jangida 18 kun oldin uni kuzatgan edim — birgalikda unutilmas suhbatlashgan edik Xivaning yangicha restoranida. u aytardi: "maydonda o'tiraman, lekin yuragimda qora yuz bilan o'ynayman". ha, endi o'zimizniki hisoblaymiz: qora yuzli birinchi chempion, keyin esa ikkinchi va uchinchi... lekin hech qachon unutmayman, o'shanda birinchi marta ringda tik turgan paytini, qorong'i terini bilan butun dunyoning e'tiborini tortganini.
o'shanda nima bo'lardi, ular hali ham "Usman o'ynab o'tiradi" degan edilar, lekin yuraklarini qidirganida, to'g'ri tomonga qadam bosganlarini ko'rdilar. bu yo'lni birinchi bosgan paytdan boshlab uni butun dunyo tan oldi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Jangdan ikki hafta oldin men otam bilan Qirgʻiziston avtomagistralida edim, aynan u yerda Usmanning ota-onasi qishlogʻidan oʻtib ketar edi. Radioda uning toʻrtinchi marta chempionlik uchun kurashayotgani eshitilibdi — bir daqiqa ichida yurak urishim sezildi, otam esa "navbat endi bunga kelibdi, koʻrsa" deb xotiramizni qayta eshirsin.
Endi oʻylasam, oʻshanda unga etib boʻlmagan umidimni uning gʻalabasi bilan bogʻlab, avtobusda mingan koʻpchilikdek "oʻynamayman" deb oʻylagandim. Lekin oyoqlari ostidagi asfaltga qattiq qadam qoʻyganimni eslayman — yuragimda unga oʻtgan nurni his qilgan edim... Endi esa u ringda qora qalpoqchasini tepib turganini tasavvur qilar edim, hammasi oʻsha yurak bilan bogʻliq edi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
E, men ham o'shanda Qarshi bo'lar ekan, bog'bonlarga pishar choy ichar edim — radioda Usmanning nomini eshitganimda qandaydir "o'ylovchi hayajon" paydo bo'ldi, notanish odamga ichimni hadya qilishim keldi. Chunki o'tgan yili uning Dastin Poirierga qarshi jangi meni judayam chalg'itgandiki, keyingi kuni uyqusiz tunlar bo'lgan edi — ozgina haddan tashqari kulgili, lekin shunday. Xotirada qolgan bu narsani aytib o'tmasam bo'lmaydi: o'shanda u "o'ynamayman"ga qarshi turib, maydonda o'tirardi, endi esa maydon unga yer bo'lib, butun dunyo uning yuragidagi qora yuzni qidirardi. 🤡💸
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Oq_boriva_hokazo eslagan paytlarni o'ylab ko'raman — hali ham qiziqarli, birdaniga yuqorilarga ko'tarilgan vaqtlarni eslatadi. O'shanda Usman ringga qadam qo'yganida, hammamiz unga "maydonda o'tiraman, lekin yuragimda qora yuz bilan o'ynayman" deganlarini eshitgandik. Endi esa qora yuz butun dunyo uchun ularnigidek bo'lib qolgan — Usmanning yurakdagi o'zi.
Qirg'iziston avtomagistralida otasi bilan turganda yurak urganimni yaxshi eslayman. Hozir esa o'sha vaqtda o'ylaganimdan boshqa: oyoq ostidagi asfalt qattiqroq bo'lgandir, chunki u endi haqiqatan ham yerga qadam qo'ygan edi. Qarshi bog'bonlarida choy ichib, radiodan uning nomini eshitganimda paydo bo'lgan "o'ylovchi hayajon"ni aytib o'tish kerak — endi shunday hislar kamroq bo'ladi, chunki u endi o'z yo'lini to'g'ri tanlagan ekan.
Shunday olishgan edi, menga esa shunday tuyilmoqda: o'shanda unga ishonganlar kam edi, lekin hozir ularning orasida kamchilik qilingan narsa endi quvonchga aylanib ketgan. Qora yuz esa uning yuragidagi qora rang emas, balki butun dunyo uchun nur bo'lib qolgan.
Avval sana, keyin bahslash.
Aham, mening yurakgina eslaydi — o'shanda Ikkinchi Jahon urushidagi kabi tomosha qilishardi, ringda yangi yuz... qora yuz edi! Har bir zaxira variant sifatida qolgan birinchi raundda uning zarbalari boshlanib ketgandek tuyulgan. Dastin bilan o'ynagan vaqtlarini eslaganimda yurak urishib ketdi — "bu o'ynamayman" ni faqat yurak biladi ekan! 🔥
O'tgan yili uning qarshi chiqishlarini kuylaganimda Xorazmning issiq yozida qiziquvchilarning olqishlarini eshitganday bo'ldim, shu zahoti aytmoqchimanki: maydon unga yer bo'lib qolgan, lekin qora qalpoqcha butun dunyoga yorqinroq nur sochmoqda!
Xonadonimda ob-havo faqatgina "nafas olish qiyin" holatiga yetib, eshik oldiga chiqqanimda, derazada Usmanni tomosha qilyapman-ku, ringda emas balki, o'zini-o'zi hakamlik qilib, "men chempionman" deb jizzaklarini yumalagan holatda! 😂 Oshpazona xotini: "Yana u meni himoya qilishini kutyapti, shu qora qalpoqcha bilan kiyim kiyishdan boshqa ish topa olmaydi!" — dedi, men esa ichimdagi choyni tupurib yuborib, "Bu Usmanning birinchi chempionlik turnirining 18 kunlik eslatmasidir!" — dedim va hozir ham qora yuzli odamlar biron bir yuzni qoplayotganini ko'rganimda, dushanba kunidan boshlab Ularning to'plamidagi ranglarni ishlatib kelaman. 💀🔥
Memlar ham tahlil.