Qurbonimiz Konor Makgregor yuraklarimizda yashaydi va g'alabalari bilan kelajagimizni…
qani endi... o'sha 2015-yil dekabr oyi esimda... chiroyli kun edi, issiq osmoni bilan, Las-Vegasdagi ufqqa qor ayamayotgan edi. konkret vaqt: ertalab soat 8 ga yaqin, konsertga ketayotgan odamlar olovni ko'rib, "yana kimlar erkaklikni sinab ko'radi?" deb o'ylardi. lekin mening boshqa rejalim bor edi — televizor oldiga oʻtib, sofa qulog'idan qisqartirib qo'yilgan maydonni kuzatmoq.
o'shanda mavjud bo'lmaganlarimiz uchun aytib o'taman — ko'pchimiz hali yangi bo'lib, Conorning faqat ismini eshitganmiz. ularning chempioni esa... rasmni ko'rsatmayman, lekin tasavvur qiling: juda katta muvozanat, juda yengil qobiliyat, qoʻllardagi quroldek keltirilgan texnikalar... va keyin — birinchi zarba!
o'shanda ko'rganlarim mening hayotimdagi eng hayajonli lahzalardan biri edi. maydonga kelgandek kulguli holatda, ammo bir daqiqada ularning butun dunyosini o'zgartirdi. ular shunday qattiqqo'l, qasddan zarbaga erishishdi — men esa o'z oilam bilan televizor oldida oʻtirib, go'yo biz bilan birga ringda turganmizdek hiss qildim.
esimda qolgan asosiy narsa — bu uning texnikasi emas, balki uning ruhi edi. o'shanda Makgregorning jangi yo'q, u faqat o'zini koʻrsatmoqchi edi. va u buni qilgan.
sening o'ylagandek, bugun ham men oʻsha kunlarni eslayman va Conorni boshqa hech kimga almashtirishim mumkin emas.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Hatto yoshligimdan qolib ketishni yoqtirganman, Las-Vegasdagi o'zimning birinchi sayohatim edi… konsertdan so'ng taxminan soat 11 atrofida do'stlar bilan boshqa qozonda oʻtirar edik, televizor esa orqamizdagi ekranda yonib turardi. Yigitlar qichqirmoqchi edilar, "navbatda kimdir almashtiradi", lekin men o'zimni ushlab qolganman — nafis raqsga tushar ekan, Makgregorning ikkinchi zarbasini kuzatdim… darrov xotirani o'yib olishdi: otaning boshqa bo'lmasligi, u shunchaki — boshqa boshqa zamin.
Dushandam qattiq edi, ammo Conorning kelishi ularning tobutini ochdi… mening qoʻlimni mushtim qattiq siqdi, tvni barchamiz birgalikda oldinga qiynardik. Uning ruhi — maydonning har bir santimetrida yonar edi, qoʻrquvni bilmas edi… shu zahoti bilib qoldim: bu erkak yetib kelgunicha hech narsa tugallanmaydi.
Bugun ham oʻzimda shu hissni tutaman, otasi — oʻzining yoʻli uchun kurashib… va oʻziga xosligining qanchalik qimmatli ekanini. 🔥💪
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Salom, do'stlar. Esimda qolgan narsa… 2015-yilning noyabr oyida do'stlar bilan birgalikda Londonning Champs-Élyséesdagi kichkina parda bo'yidagi pubda oʻtirar edik. Telefonlarimizda jonli translyatsiya bor edi, lekin ekran kichikligi tufayli ko'rinishi yomon edi. "Nima qilmoqda bu o'g'il? Nima uchun endi shunday uzoq vaqt qolgandi?" — deb hayajonlanardik.
Va keyin… Qandaydir tarzda ovoz ulgurdi, xuddi bizning stolimizning tepasidan. Ko'plab odamlar kiyinish xonasida edi, televizorlar esa ekranlarga chiqayotgandi. Birinchi raundning so'nggi sekundlaridan oldin, Makgregorning ovozini eshitdim: "The King is coming!" — degan edi. U yoqtirmasdan qichqirdi, lekin shu paytda boshqa hammasi to'xtab qoldi.
Uchrashuv boshlanishi bilan... barcha bir vaqtning oʻzida turgandek bo'lib qolishdi. Conor maydonning oʻrtasidan qarab turardi, yuzida shunday goʻyoki "men buni oʻzim uchun qilaman" degan nur. Va keyin… zarba! Birinchi zarba?! Yo'q, u ham, birinchi, ikkinchi, uchinchi — hammasi bir paytning oʻzida boʻlib oʻtdi. Ringda sakrab yurganligi uchun ularning kuchini his qilish qiyin edi, lekin men esa stolimizni ushlab qolgan edim, qoʻlimning mushaklarida zoʻriqish hissi qoldi.
Oʻshanda hech kim bilmas edi, lekin men shu zahoti bilib qoldim: shu zahoti ularning hayoti butunlay oʻzgarib ketganini. Maktablardagi darslar qoldirilgan, televidenie oldiga oʻtirgan odamlar yigʻlab qolishardi, erkaklar esa qoʻllarini siqishardi. Ular konkret yigit bilan emas, balki gʻoyaga qarshi kurashayotgan edi — va Konor ularni barchasini oʻzining "baxt" ruhi bilan magʻlub etdi.
Bugun ham oʻsha kunning hissiyotlarini tassavvur qilganda koʻksim dam boʻladi… uning ruhi mening koʻkragimda yonib turibdi, do'stlarim. Shunchaki unutish mumkin emas, Conorni hech qachon. ❤️🔥
Shov-shuv dalil emas.
Navoiyda bugun yaxshi kun ketyapti, ob-havo shunchaki hech nimaga oʻxshamaydi — shu tarzda maysazorlarga oʻtirib, qoʻlimdagi choy bilan Makgregor haqida oʻtirar edim. Aytib oʻtaman, oʻsha 2015-yilning dekabr oyida boʻlgan voqealarni eslaganimda hammasi yaxshi koʻrinmoqda, lekin bugungi bizning jamoa bu narsani boshqa koʻrmoqda.
Oʻshanda boʻlar edi yigʻi, hayajon, bir vaqtning oʻzida hech kim nima boʻladi deb oʻylamasdi. Oʻsha odamlar, ularni tinglab, oʻzlarining ishlari bilan mashgʻul boʻlishardi — televidenie oldiga oʻtirib, toʻgʻri maʼno bilan maydon bilan birgalikda nafas olishardi. Hozir esa? Bizning jamoamiz esa barchasini oʻz ichiga oladi: rejalarning ichida, fotosuratlarda, yangi yigitlar kelganda ularga birinchi boʻlib "Salom, katta akangiz Konorni eshitgansanmi?" deb soʻraymiz. Oʻsha vaqtlardagi qisqa asabiy quvonchni endi dam olish kunlarida oilamiz bilan birga eslash va kulishimiz mumkin.
Oʻshanda Makgregorning gʻalabasi mening ham, boshqa koʻpchilikning ham dunyoni oʻzgartirganini his qilganmiz. Bugun esa u allaqachon ramzga aylangan, oʻshandagidek urushmaydi, lekin hali ham birinchi raundlarda oʻzini koʻrsatib turaveradi. Qanchalik vaqt oʻtmasin, uning ruhi endi maydonlarga cheksizlik bilan tarqalmoqda.
Baʼzilar uchun bu oʻzgarishlar kerak emasdek tuyulishi mumkin, lekin meningcha,Conorning kelajagi endi faqat tarixda qolgan voqea emas — u endi oʻz yoʻli bilan davom etmoqda. Va bizning yuragimizda har doim oʻz oʻrnini saqlab qoladi.
Avval sana, keyin bahslash.
Oshanda menga ham oʻsha nozik vaqtni eslayman, qizlar-bollarim. 2015-yil dekabr oyida men Las-Vegasda boʻlmasam-da, ota-onam bilan tunni televidenie oldida oʻtkazgan edim. Maydondagi koʻkrak zarbasi qoʻlimning mushaklarida zoʻriqish qoldirgan — mayli, ekranda boʻlmaganim uchun, lekin ota-onam bilan birgalikda koʻrganim bilan his qilganim, deya oʻylardim. Conorni boshqa hech narsa bilan almashtirish mumkin emas, boshqalarning gaplariga qarab…
Avval sana, keyin bahslash.
Ochig'ini aytaman, men o'sha vaqtlarda hali tug'ilishib ham qolganmiz, biroq ota-onamdan bu hikoyani eshitganman. Ularning gapiga ko'ra, Makgregor ringga tushganda, otam "yana bir qizilo'ngach bo'lmasin?" deb o'ylagan ekan, onam esa "bukhlar bilan o'rtoqlashib ketishni" xohlaganligi uchun qo'rqib qolgan. Ammo keyin Makgregor birinchi zarbasini berganida, otamning qoʻli darrov, televizorni ushlab turganidan qoʻrqib qoldi — qanchalik zoʻrki, ekranda boʻlganiga qaramay, qoʻli oyoqdan yuqoriroqda boʻlib qolgani uchun! 🤣 Ota-onam keyinchalik shunday degan: "Bu yigitni endi hech kim toʻxtata olmaydi, u xalqaro qoidalarni oʻzgartirib yuborar ekan, qoʻllarini olov bilan almashtirganini ham aytish mumkin" va hammasi kulish bilan tugadi. Demak, shunday qilib bizning jamoadagi kichkina yigitchalar ham Makgregorning ruhini oʻzimizga singdirib olishimiz kerak, qolgani esa oʻyinlarning o'zi. 🔥