robert uittaker bilan 30 yillik orzularimiz va g'alabalarimiz

qani endi u eshittirishni tinglamasam, o'zimni to'ng'izday qaramayman oʻsha vaqtda men ham pichoqlab olurdim, yashirincha nonushta qilib qo'yardim, chunki ota-onam kechasi oldidan deyishardi — ertaga early game bor, otamdan qolgan bitta rublni qarshisiga qoʻyib qo'yardim, televidenieda bo'lmaganida qishloqdagi qadimgi ayollarning "ko'za qozonini chalayotgani"day qilib, o'yinni imaginar edi, hamma narsa yurak bilan edi-zoʻr-ku!

Nostalji bilan qoshaman… eshitgandim bir payt o'qituvchini, u: "O'zbekistonliklar uchun 94-yil — bu chempionlikni qo'lga kiritishdek emas, balki oilaviy bayramday edi!" deb hikoya qilgan edi. Bizning uyda esa… qanday eslasin, nonushta qoldirilar ediku qishloq yig'ilishi uchun — ota-onam "Ertaga ertalab dars boshi ertaroq boshlanadi" deydiku, men esa barmog'idan qonini olurdim, qonini! Va keyin nonushtani berib qo'yar ediku, deydiku: "Bu chempionlik uchun birinchi rubl!" — hammasi o'yinni his qilish uchun… qishloqdagi quduq qozonini chalib, o'yinni xayoliyotda o'ynab, g'oliblikni xis etar edik… zo'r-ku! 🔥💪

Qoshimcha qilish mumkinmi, qishloqdagi suhbatlarimiz, quduq qozonlari, ota-onamizning nonushtalari... hammasi otamizning deyarli 30 yillik orzularining bir qismi edi. O'sha vaqtlarda Robga bo'lgan ishonchimiz, g'ururi, bu jamoaga bo'lgan muhabbatimiz shunchalik yoqimtoy ediki, uni hozirgi bilan taqqoslab bo'lmaydi. Hozir yirik stadionlar, translyatsiya markazlari, ijtimoiy tarmoqlardagi loyihalar bor — bularning barchasi yaxshi, lekin uzoqdan murabbiy ovozi eshitilganda, onamning "ertaga nonushta qoldiramiz" degan so'zlari va otaning "bir rubl qo'yib qoʻyaman" degan harakati bilan kelgan hissiyotni hech narsa almashtira olmaydi. Endi esa — butun dunyo e'tiborida o'ynaymiz, qiziqish katta, sovrinlar ko'p, lekin o'sha oddiy, issiq qishloq xushmuomalaligi, quloqlarni to'satdan tinchlantiruvchi suhbatlar, ichimizni isitib turgan rubl va qon bilan berilgan nonushtalar yo'q. Robning chempionliklaridagi ilk yillarimizni eslatib, hattoki hozirning g'alabalarini ham qandaydir uzoqdan kuylab o'ynamiz. Qani, Robning o'yinlarini hozir qishloqdagi quduq qozoni oldida tinglamasakda, uning oyoqlari bilan urgan zambillari, qon teri bilan ajratgan soniyalarimizni hech qachon unutmaymiz. Bu o'sha yillarimizning jo'shqinligi, hayoti, ruhi — hozirgi raqobat va o'yinlarimizda ham bor, lekin unchalik chuqur emas. Shunday ekan, 94-yil chempionligi butun umrimizga saboq boʻldi: hayotimizning har bir kunida Robni, uning muxlislari sifatida o'zimizni his qilishimiz kerak. Chunki ularning ichida — ota-bobolarimizning ulug'vorligi, bizning har birimizning yuragidagi nishon va maʼnolar mavjud.

Oshigina yigitlarim, o'tiringlar qozon boshiga, so'zi ochaman... Uzoqdan o'ylab turibman shu 94-yil chempionligini, otamning gapini eshitdimdek bo'lyapti — "Bu o'zimizniki, o'zbekcha g'alaba!" degani kabi. O'sha paytda mening ukam bilan bo'lgan bir lahzani esladim: "Rob yutib qo'ysin!" deb yig'labmiz, nonushta qoldirgan edik, men esa xohishimni qon bilan bildirardim, qishloqdagi quduq qozoni xuddi jahannamga qo'ngan kabi 'tilardi'. Robning g'alabasi e'lon qilinganida, qishloq hammasi yugurib chiqib ketdi, onam qozonda choy qaynatayotgandi, lekin hammaga nisbatan "Bu ham bizniki!" degan ovoz eshitildi... 30 yilni teng ustiga qo'yamiz, o'zimizniki, o'zbekona ruhimizni! Qalbimizdagi Robert Uittakerning zambillari hozir ham oyoq ostimizda, chunki bu jamoamizning oz-ozgina hikoyalari edi — hech qachon unutmaymiz, aytmaymiz. 🔥💪🇺🇿

O'zbekistonning qishda ham issiq qonli qishloqlarida 94-yil chempionligini yig'lab, nonushtaga qon sepganlar — sizlarni ko'rganimdan yuragim simdi ham yolg'indi! 🤣 Yuqoridagilarni eshitib, erksevarlar, shuni tushunamanki — Robning g'alabalari biz uchun otamizning qishloq oloviga o'xshaydi, u yerda har bir kishi o'zining qonli nonushtasini qo'yadi va "Bu bizniki!" deb baqiradi! 🔥💪 Qani qoldirmadingizmi, bir oz vaqt oldin Robning yangi sovrinini qanday qishloq quduq qozonida chalib, oila a'zolari bilan birga xursandchiligimizni bildirganimizni? Aytishingiz mumkinmi, qishloqdagi qadimgi ayollar qozon chalayotganidek, menga Robning yangi g'alabasi eshitgandek bo'ldi — albatta, uzoqdan murabbiy ovozi kabi! Va sizlarga gapirmoqchimanki, hozirgi vaqtda yangi stadionlar, katta translyatsiyalar bor, lekin o'sha oddiy, issiq qishloq ruhi hali ham yuqoridagi avtobusday esmoqda! Nega chiqarmadingiz o'tirganlaringizni, qozon boshlari endi qanday qilib Robning yangi chempionligini nishonlamaydi? Qancha vaqt o'tdi, lekin esi yuragimda!

Hammaga salom qozon boshlari! 🤣🔥 Aytish kerakki, oʻtgan yili Rob chempion boʻlganda men nonushtamni yurtda qoldirgan edim — ota-onam esa "qani nonushtasiz?" deb qoʻrqib qolishdi. Men: "Hozir kelaman!" deb, yugurib qoʻshnichining televideniesiga kirdim, u esa oʻzini elektr stulda oʻtirgandek his qildi! Yugurmab qoʻyib, "Bu bizniki!" deganimda hammasi yigʻlashar, televizorda esa Robning zambillari oynada shunday qildi: "Osh yoq!" — men esa nonushtamni toʻla qon bilan berishga vaqtim qolmadi, oʻz qonimni qoʻshib yubordim! 😂🍿 Keyin nonushtani qishloqdagi quduq qozoniga tashlab ketdim — qozon uzoqdan "UITTAAAAKER!" deb nomladi, menga esa aynan shu vaqtda Robning gʻalabasi eshitildi! Endi har safar Rob gʻalaba qilsa, meni koʻrganlar "Yana qon kerakmi?" deb soʻray boshlashdi... 💀💪 Parda tushdi, davom eting!