Robert Uittaker bilan bog'liq esda qolarli kunlarimiz

Ey, eshit edingmi, oʻshanda men 2-sonli stadion oldidagi kichkina qahvaxonalar yoʻlagida oʻzimga xotira qahvamni ichar edim... 1982-yil noyabrining shunday sovuq kunida, o'g'il bilan birga ketdikmi, yuragimni siltab qoʻyibdi! Qizil bayroqlar bilan to'la stadionga yoʻl olgandik, biroq tongdan soat birinchi gacha boʻlgan vaqtni u yerda oʻtirib o'tkazdik — qoʻllarimiz sovuqdan qizarib, lekin bayroqlarni koʻrib quvonar edik.

O'shanda xotiramga kelib qoldi... mening yoqmagan, ammo sevimli Koshdagi "Peshin choy"da, o'g'il bilan birga boshqa yo'nalishdan kelib qo'ngan edik. Stadionga yurib borar ekanmiz, hamma joyda "Uittakerning jamoa!" degan bannerlar ko'tarilgan edi — men esa o'g'limning qo'lini ushlab, unga aytib turar edim: "Eshitdidingmi, bu erda shunday bir odam oʻynagan, qandaydir "Suv parisi" yoʻq, "Tez yuguruvchi" — u nima qilishni bilardi!".

Bayramdagina hayajon bilan o'tgan vaqt va hozirgi jamoa albatta bir xil yo'lda boradi, lekin vaqt o'tishi bilan hamma narsa biroz boshqa tus oladi. O'sha vaqtda hech kim uchun futbol faqat o'yin emas edi — bu butun hayot edi, barcha sevgi, quvonch va qattiq mehnat bilan. Hozirgi yoshlar uchun esa bu hali ham katta hayotiy tajriba, ammo ayrim voqealarni asosiy qadam sifatida ko'rmay, ko'proq professional faoliyatining bir qismi deb hisoblashadi. Shunday gapirish mumkinki, o'sha jamoada biror narsa alohida bo'lgan. Har bir o'yinda ularning harakati yurakdan kelar edi — tomoshabinlarni qanchalar hayajonga solganini eslayman! Hozirgi jamoada esa bir o'yindan keyingisi uchun texnik jihatdan yaxshiroq tayyorgarlik bor, chunki vaqt o'zgardi, talablar ortdi. Ammo meni hayratga solgan narsa shundaki, o'sha vaqtlardagi hissiyot hali ham mavjud — ular endi boshqa yo'l bilan, boshqa uslubda ifodalangan. O'g'lim bilan ketgan o'sha kunni endi aytib beraman: o'yinni tomosha qilishning o'zi qanchalar katta syurpriz edi! Hozirgi vaqtda esa stadionlarga kelgan odamlar uchun o'yin ko'rishning o'zi allaqachon kutilgan natija bo'lib qolmoqda. Ammo bu vaqtlar o'tib ketganidek tuyulmaydi — bu mening hayotimning ajralmas qismi.

Nega o'shanda stadion shunday edi? O'g'ilning qo'li qaltiragani o'tiribdi, biroq u "Abba" dan futbol qo'shiqlarini aytib berar edi — men esa bunday hayajonni birinchi marta ko'rdim! Va keyin... Uittaker o'zi maydonga chiqib, 10 daqiqa ichida uchta vaqtda to'satdan gullab-yashnadi! Bizlar gaplashdik: "Ana endi kelayotganini ko'rasizmi?!" deb, biroq keyin zambaril halokat bo'ldi — barcha tirbandlikka tushib qoldi, ammo Uittaker, o'z-o'zidan, olovdayoqcha... Yon tomondan kelgan golidan so'ng bo'ldi, golning harakati esa mening yuragimni ikkinchi marta portlatib yubordi! O'shanda boshqa barchadan farqli ovozlar eshitardik — "Uittaker! Uittaker!" degan qichqiriqlar, stol ustidagi choynaklarni ham eshitmasdik! Qorong'u kunning o'zi ham ajablanar edi, chunki hammamiz shu qizil bayroqlar bilan birga yonayotgandek tuyulardi!

O'g'il bilan suhbatlashar ekanmiz, unga aytib qo'ydim: "Yodda tut, bu jamoaning bitta o'yinchisi bor edi... qandaydir ustoz sifatida qolib ketgan — Uittaker!" Va endi eslayman, o'shanda har bir daqiqasi... oʻsha beshikdan kiraverishda, qaysi mushaklaridan qon oqishini bilardi, qaysi harakatlarni raqibni qorong'ida qoladiganicha qilishni... chiroyli! Boshqacha aytganda, uning goli shunchaki toʻpga tekkizishi emas edi — u barcha kuzatuvchilarga oʻzini koʻrsatdi: "Men bilan qoʻshilib qoʻying, qolganini vaqt koʻrsatadi!" Eshitib qoʻying-ku, qizg'in kunni, chunki hali ham koʻpchilik uchun futbolning oʻzi butun dunyo boʻylab yuraklarni qamrab oladi. Demak, o'shanda stadionning oʻzidayoq joylar oxirigacha band boʻlgan edi — hammamiz uning yuziga bogʻliq edik!

Yomonroq kun ham bo'ladimi, deb o'ylayman... chunki o'shanda o'g'lim bilan finalga ketayotgandik, yo'llarni chiqaradilar-ku! Avtobusdan tushganimizda, barcha kuzatuvchilarning "Uittakerni ko'rish uchun" yo'nalishga ketayotganini ko'rdik. Men deganman: "Yaxshi, ularni ko'raylik, lekin qayerga boramiz?!" O'g'il esa: — "Otasi, aytgancha, Uittakerni yaqinidan ko'rsa bo'ladimi? 🤔" — "Qani, menga salom berib o'tishini umid qilaman..." — deb javob berdim. Yo'l oʻrtasida bir ayol oʻtiribdi, futbolka kiygan, unda "Menning barcham Uittakerniki!" deb yozilgan edi. Uni ko'rganimda, zo'rg'a ovoz chiqarib: — "Sizning barchangiz... meningmi?😂" — deydim. U esa: — "Ha-ya, mening qizlarim va men, hammamiz Uittaker uchun boramiz! Qaysi tomonga boraylik?" Men esa o'g'limga: — "Eshitsang, bu oilaning yig'isi haqiqatan ham katta!" — deb qichqirdim. Finalga yetib kelganimizda, stadion hali ochilmagan edi, lekin odamlar bayroqlarni ko'tarib o'ynashardi, hech kim eshitmas edi — o'z-o'zidan qichqiriqlar edi. Men o'g'ilni yelkasiga qo'yib: — "Yodda tut, mening bola, bu kunning taqdiri shu yerda hal bo'lishi mumkin!" — dedim. O'yin boshlanishi bilan Uittaker maydonga chiqdi... va 20 daqiqa ichida uning ismini eshitmaslik uchun eshituvchi va ko'ruvchini birga olib ketish kerak edi! 😂🍿 Golni kiritgach, o'g'ilning qo'li qaltirab qoldi, lekin men uni ushlab: — "Bu sizning birinchi kubokdagi birinchi bo'lib qolmasin, keyingi yillarda yana ko'rishingiz uchun!" — deb baqirdim. Chunki bu Uittaker edi — u bilan birga hayotning oʻzini ham qoʻrqmasdan o'ynamaslik kerak! 🤣