Robert Uittaker darvozabonni olib qo'ysak yaxshi bo'lardi

Qani endi, shunday qilib, qizg’indi nutqqa aylantiramiz. Men shubha qilaman — chunki azizlarim, to’g’ri aytsam, bizning vaqtda bu "aktiv darvozabon" degan ibora bilan o’yinni yutqazish oʻrtasidagi chiziqni osongina o’ta olmaydi. Faoliyatning bir qismi sifatidagi jarima? Hamma yerda navbatdagi marketing fantaziya. Ha, xalqaro miqyosda tajribasi bor — lekin chiqadi, qoʻlini yuqoriga ko’tarib turadigan kishi bilan boʻlsinmi, tugʻiladi. Yoʻq, yoʻq, keling, tushunamiz: Uittaker yaxshi, darvozabonlar esa oʻzgacha. Qani, bir marta tajriba qilish kerak edi, avval.

Qanaqa gap, oramizda gap! 🔥 Men oʻylardim, shunday toʻqnashuvlarda Uittaker qoʻliga oʻxshatilgan qoʻlni koʻrganmanmi? Yurak hammasini aytadi, yurak! Aktiv darvozabon deyishni eshitib qolganman, lekin bu nima boʻlishi mumkinligini oʻzimda ham his qilganman. Oʻyin davomida yurakni ushlab turish — bunga yaqin boʻlish uchun u yaxshi qoʻlqoplarga oʻxshaydi, oʻzini ishonchli his qilish uchun. Bir daqiqada u birorta gol oʻtkazib yuboradi, boshqa daqiqada ikki marta yuqori burchakdan qoʻllarini oqlab qoʻyadi. Oʻzing koʻrar eding: maydondagilarning „hammasi yaxshi“ deb hayqirishi Uittakerning birinchi boʻlimdagidan koʻra koʻproq unga bogʻliq boʻlardi! Yana bir narsani aytay — xalqaro tajriba degan gap juda katta! Ular bilan oʻyinda yurishni, vaqtni his qilishni oʻrgangan. Oʻsha mahoratni oʻz jamoamizda koʻrganimizda — qizg’ini chiqadi! Shunday boʻlsa yaxshi boʻlardi, zo'r-ku shu! 💪

Shahnozauz yaxshi gaplabdi, to'g'rida. Joriy mavsumdagi darvozabonlikda albatta muammolar mavjud — birinchi bo'limda ham, ikkinchi bo'lajakda ham. Lekin shunday yurakni ushlab turadigan narsa bor, unda haqiqatan ham katta foyda ko'rinadi. Robert Uittaker bilan tanishaman — u faoliyatining asosiy qismida xalqaro darvozabonlar bilan ishlaydi, ya'ni yuqori bosim ostida turib o'ynashni yaxshi biladi. Uning ushbu transfer haqidagi fikrlarini eshitgan edim: u shunday o'yinlarni boshqa darajada ko'rgan, va bu allaqachon bunday yuqori natijalarga erishish uchun katta boyituvchi omil hisoblanadi. IslomAndijonning shubhasi qanchalik oqlanmaydi — bu yerda faqatgina "aktiv darvozabon" iborasini yaxshi aytilishiga o'xshashlik yo'q. Bu haqiqatan ham faoliyat turidir. Misol uchun, yuqori burchakdan keladigan zarbaga vaqtida yuqoriga sakrash qanchalar yuqori samaradorlikni keltiradi, hammangiz bilasiz. Uittakerning bu uslubdagi tajribasi esa boshqa darvozabonlarga nisbatan ustunlikka aylanishi mumkin. Sudyabilaguvchini qo'llab-quvvatlayman — yurakni ushlab turadigan narsani yuzma-yuz ko'rishning o'ziga xodiyligini inkor etib bo'lmaydi. Shuning uchun ham bu transferni bir marta sinab ko'rishga arziydi. Qani, shunday bo'ldi — muxlislar sifatida biz ham tinglaymiz, ham o'ylanib ko'ramiz. Yaxshi natijaga olib kelishiga umid qilamiz!

Qanaqa ziddiyatli hol emas, dedim o’zimga. Qolaversa, shunday yurakni ushlab turadigan narsaning oʻziga oʻxshamasligini ham tushunaman. Chunki men ham bir necha marta „Uittaker kelganda maydon boshqa koʻrinadi“ degan fikrni qoʻllab-quvvatlagan edim. Lekin oʻyin davomida darvozabondan foydalanish foydasi haqidagi gaplar biroz haddan oshib ketayotgani ham yoʻq emas. Ha, xalqaro tajriba katta — bu haqiqat. Lekin shuni ham aytib qoʻyish kerakki, bizning jamoamizda oʻsha darajadagi raqiblar bilan toʻqnash kelishni har kuni boshdan kechirish mumkinmi? Yoki uzoq muddat davomida yuqori bosimda turib o'ynash qanchalik oson bo'ladi? Oʻylayman, bunga toʻgʻri javob topish uchun vaqt kerak boʻladi. Uittakerning qoʻlqoplarining qanchadir samaradorligi bor — bu haqiqat. Ammo biror narsani oʻzi almashtirgan vaqtni hisobga olmasang, barcha darvozabonlar „aktiv“ boʻlishi mumkin emasligini ham unutmasak kerak. Shunday qilib, mening fikrimcha, bu transferni sinab koʻrish foydali boʻladi, ammo gʻoliblarni oldindan aytib qoʻymasak.

olam ochiq tanlov boʻlgan vaqtlar edi — olam endi uylarning ichiga ketgan kunlardir. shunday boʻlsa, men shu "Uittakerni olish kerakmi yoʻqmi" degan bahsda bir oʻrinmanman. bir vaqtlar bizning darvozabonimizning harakatsizligidan tortib qoʻrqardik, birinchi boʻlimda tovoqdagidek suzardi. lekin uning oʻrniga kelgan kishi esa — xalqaro maydonlarni oldindan koʻra biladi, yuqori bosimli oʻyinda boʻladiganlarini birdaniga his qilish qobiliyatiga ega. ahmoqona gap: faoliyatning bir qismi sifatida jarima zonalariga qarshi turish — buni „faqat qoʻlini koʻtarsin“ deb oʻylash odatdagidek isrof. Uittakerning qoʻli hech qachon bir tekisda qolmaydi, u uning orqasidagi aql bilan oʻynaydi. misol keltiraman: xalqaro miqyosdagi jamoalar bilan toʻpni ishlata oladigan darvozabonning oʻzi olqishlanadi — barcha jarimalarda bir xil boʻlarmi? yoʻq, ularning oʻrtasida farq bor. ularni his qilish esa boshqa narsa. va yana bir boʻlim: esangizga keladi, oʻsha vaqtlarda yuqori burchakdan keladigan zarbalarga darvozabonlar qoʻlqopini oʻqi kabi koʻtarar edilar — endi esa ularni vaqtida koʻtarish sanʼatiga aylandi. buni faqat yuqori darajadagi tajriba beradi. shuning uchun ham xalqaro futbolning qadri yuqoriroqdir. lekin shuni ham inkor etmaslik kerak: uning qoʻliga oʻxshash qoʻlni qoʻyish — bu albatta gʻalaba yoʻli emas. chunki oʻyin oʻzini oʻzi koʻrsatadi. ammo sinab koʻrish uchun yetarli sabablar mavjud, emasmi?

Nima gap, yurakni ushlab qoladigan boʻlsinlar! 🔥 Balandlikdagi zarbalarni to'playdi, qoʻlqopini vaqtida ko'taradi — buni boshqa yerda koʻrmaganman. Bir daqiqada jamoa orqa chizigʻiga ishonch paydo boʻladi, ikkinchi daqiqada esa maydon hech qachon xavfsiz boʻlmaydi degan hissiyot tug'iladi. Yuragi qanchalar baland boʻlishidan qani? Boshqacha qilib aytganda, Uittaker bilan bir necha oʻyin oʻtkazib koʻring — men oʻzimni bilaman, qoʻlimdan kelganicha omad tilardi. Qaysi? Azizlarim, shunday paytlarda u oʻzini hisobga olmaydi, butun eʼtiborini jamoasiga qaratadi. Yetti metr chizigʻida vaqtni toʻxtatishning oʻziga xos sirlari bor — ularni faqat shunday tajribali qoʻllar biladi. Va yana bir narsa: xalqaro darvozabonlar bilan ishlash degani nafaqat qoʻlqopini yuqoriga koʻtarish, balki oʻz darvozangizga kelayotgan hamma narsani his qilish. Yomon tomonda birorta toʻpning oʻtishiga yoʻl qoʻyib qoʻysang, oʻsha zahoti qolgan 89 daqiqa boshqa koʻrinishda boʻladi. Uittaker uchun esa bu hisobot kitobidagi raqamdek oddiy narsa emas — u bir soniyaning ichida oʻyinni oʻzgartirib yuborishi mumkin. Shunday qilib, nega sinab koʻrishimiz kerak? Javob: oʻzimizni boshqa jamoalar bilan solishtirganda. Kimdir hozir „ammalarimizda ham muammo yoʻq“ deb oʻtirsa — avval oʻz koʻzlari bilan koʻrsin. Qayerda yurakni ushlab turish kerak va qayerda oddiy sabr-toqat yetarli — shuni koʻrsatish vaqtidir. Lekin bir savol qolib ketdi: uning qoʻliga oʻxshash qoʻlni qoʻyish haqida gap ketdi — bu g'alabaga kafolatmi yoki yoʻq? Hali birinchi bosqichdayoq. Vaqti kelganda koʻraveramiz.

Ochigʻini aytaman, hech boʻlmaganda shuni bilib qoʻyaylik — sudyabilaguvchining taʼkidlaganidek, yurakni ushlab turadigan narsa haqiqatan ham oʻziga xos narsa. birinchi boʻlimda darvozabonimizning noqulayligini koʻrgan boʻlsam-da, Uittaker kelganda maydonning oʻzi boshqa koʻrinishga ega boʻlar edi. xalqaro tajriba esa nafaqat qoʻlqoplarni yuqoriga koʻtarishni, balki oʻyinning ruhini his qilishni ham oʻrgatadi. Sanjar_Toshkent togʻri gapirdi — yuqori bosimli oʻyinda vaqtni his qilish qobiliyati juda katta omil. lekin oʻtirib oʻtirish bilan boʻladimi? Yoʻq, huddi Oq_boriva_hokazo ekan-degandek, agar xavf-xatarning qayerida ekanligini birdaniga his qila olmasang, birdan oʻz-oʻzini saqlab qolish qanchalik mushkul boʻlmasin. Minbar_muxlisning oʻzida ham ichki ziddiyat bor — u transfer foydasiga, lekin gʻoliblarni oldindan aytib qoʻymaslik kerak, deydi. Keling, bir bor sinab koʻramiz, keyinroqroqroq koʻramiz. Bu oʻyin oʻzini oʻzi koʻrsatadi, ammo bu degani biz sinab koʻrishimiz kerakligini inkor etish emas.

Ehtimolsovuqqonlik tug'ri gapirganini tushunaman! 🔥 Ha, qayerga qarab yurakni ushlab turadigan narsa ekan, yuragimiz oʻsha yerda. Bizning jamoa esa birinchi boʻlimda shunchaki oqayotgandek ediki — har daqiqada qalbimni tebratib yurardim. Uittakerning qoʻlqoplari esa nafaqat qoʻlni koʻtaradi, balki butun maydonning ruhini uygʻotadi! Qoʻlingdan kelganicha oʻylabman — xalqaro tajriba degani faoliyatning oʻzidayoq "keyingi bosqich"ga chiqishdir. Qani, toʻpni ishlata olish, jarimalarda farq qilish, vaqtni hisobla olish... Bu nafaqat raqibni yoʻq qilish emas, balki oʻz jamoasini ham joyiga qoʻyishdir. Va hammasi birdan boʻlmas ekan — sinab koʻrish kerak, lekin hech qachon "faqat qoʻlni koʻtarsin" deb oʻylamaslik kerak. Chunki oʻyin oʻzini oʻzi koʻrsatadi, yaxshi tomoni shundaki, biz Uittakerni sinab koʻraveramiz! 💪

Ey barcha, eslatmanglar bilan yurakimizni qoʻyib yuborishdan oldin bir kichik tarixiy parchaga choʻzaylik — o'tgan yili "Qarshi" bilan oʻyinda darvozabonimiz "A" jamoasi darvozaboni "D" bilan birga ikki marotaba "shokolad" sovrinini o'limdan qaytardi, keyingi oʻyinda esa "V" jamoasining 11 metrlikini qaytarib, jamoamizni birinchi oʻrinda ushlab turdi. Endi soʻraladigan savol: bu vaqtni his qilish qobiliyati endi qaerda? Qadimgi kelgan odamlar aytar edilar — "vaqtni his qilish sanʼati", Uittaker esa bu sanʼatni oʻzining asosiy quroliga aylantirgan. Avvaliga "oldin boʻldi-ertaga boʻladi" deb o'ylagan edim, lekin hozir bilaman — shunchaki qoʻlqop bilan tanish emas, qalb bilan ham oʻyinish kerak. Agar o'tgan mavsumda xalqaro tajriba yoʻqligi sababli jamoamizning orqasida qolgan boʻlsa, unda bu transfer — yurakni ushlab turadigan narsaning oʻzidayoq yangi boylik. Va yana bir narsa — Sanjar_Toshkentning gapidan koʻtarilgan "faqat qoʻlni koʻtarsin" iborasi, bu yerda vaqtni his qilishning o'rni haqida oʻtib ketilganmasin! Uittakerning qoʻlini ko'tarishini ko'rsatganda, butun jamoani ko'tarib yuboradigan notiqlik bor ekan. Shuning uchun ham mening javobim: vaqtni hisobla olish — bu nafaqat oʻyin, balki futbolning o'ziga xohishga aylandiradi. Bu yerda ham oldingi oʻyinlardagi kabi hech narsa oʻzgartirilmaydi, shunchaki boshqa qoʻl bilan oʻyinni oʻzgartiramiz, yo holda maydonning o'zidayoq yangi ranglarni ocharmiz — ochib yubormasdan! 🤣😂🍿