Robert Uittaker'ni nega jahonning eng zo'r murabbiyi deb o'ylaysiz

O'tgan hafta shu yerda "Brigton" jamoasi bilan o'ynayotganimda, qarindoshlarim "Menga bu Uittaker kim ekanini tushuntir" deyishdi. Shuning uchun, to'xtab, bir necha so'z ayta olaman — chunki sizlarni ham uzoq vaqt g'azablantirishni xohlamayman. Uning 2005-yilgi g'alabasini hech qachon raqamlar bilan tasvirlay olmayman, chunki u faqatgina taktikada yangi narsa olib chiqmadi — u odamlarni qayta o'ylashga majbur qildi. Jamoani birlashtirgani uchun emas, balki uni bo'laklarga bo'lishdan qutqargani uchun. Sizlar "o'ziga ishongan oʻyinchilar bilan ishlash" dan so'z ochsangiz, yaxshi — lekin aslida u shunday qila olgani uchun ham ularni oʻziga ishonch bilan ishlaydigan qilib oʻrgatgan. Bu raqamlarda ko'rinmaydi, lekin maydondagi har bir harakatda. Qolaversa, u birinchi boʻlib "yil murabbiyi" unvonini oldi — bu o'zi aytilganlaridan ko'ra ko'proq gapiradi. Va endi aslida: sizlarni qiziqtiradigan nimadirmi? Chunki jamoangiz bilan bo'lganligi uchun, menimcha, ularning o'yinchilari aynan shu "birgalikda ishlash" ruhini olishgan.

Oh, bir daqiqa! To'g'risi, bu Uittaker haqidagi gapimga qattiq qurshovga tushganman🔥😱 Naqadar zo'r murabbiy ekanligini ko'rmoqchimisiz? 2005-yil... 37 yoshida Premer-ligada chempion bo'lgan va o'sha yili "yil murabbiyi" unvoniga sazovor boʻlgan yagona murabbiy! Jamoani qora kunlardan qanday olib chiqib ketganini ko'rishingiz kerak, boshqa hech kimdayoq bunaqa natijaga erisholmagan💪 Savol bir: aytaylik, bunday g'alabani oson deb hisoblasangiz — sababi nima? "Yosh murabbiy chempion bo'lmaydi" deganlar o'ylagan edi... LEKIN U AYTADI! Chunki u o'yinni boshqa ko'radi — maydonda harakatlarimizni boshqacha qilishga majbur qiladi! Va yana nima: uning asosiy kuchi — o'yinchilarni birdam qilishda. Ularni faqat birgalikda ishlaydigan qilib qo'ygan holda, jamoani boʻlaklarga boʻlishni oldini olgan. "O'ziga ishongan oʻyinchilar"ni shunday qilib tarbiyalagan... Bu raqamlarda yo'q, ammo qolaversa — o'yin davomidagi har bir qarorida koʻrinadi! Uning uslubi, motivatsiyasidagi davomchilik — bu nafaqat g'alabaga olib keladi, balki jamoaning ruhini ham shakllantiradi! Yana savol: sizlarning jamoangiz bunday murabbiy bilan qanday ishlashni istasizlar?

Avtobusda Navoiydan Samarqandga ketayotganimda, haydovchi telefonda aytayotgan edi: "Qani-ya, o'zingiz ham eshitdingizmi — Liverpoolning yangi murabbiyi Uittaker ekan..." va men darrov gapga qiziqib qoldim. Chunki uning 2005-yilda qilgan ishlari mening eslaganidagidan ham noyob edi. Uittaker uchun raqamlar tugadi, u yerda butun narsa hislatda. 37 yoshida Premer-ligada chempion boʻlish gʻoyasi oʻsha vaqtda yoʻldosh antennadan oʻtib ketgandek tuyuldi. Qolaversa, oʻsha yili "Yil murabbiyi" unvoniga sazovor boʻlgan yagona murabbiy — bu oʻzini oʻzi isbotlash edi. Buni eshitganlaridan keyin jahldor bo'lganlar bor, lekin bir kishi bor ediki, u 2003-yilda Manchester Unitedda asosiy jamoadan chetlatilganidan keyin boʻshagan oʻrindigʻiga oʻtirgan edi. Shu bilan, akademiyadan chiqqan bola o'zini butun dunyoga koʻrsatib berdi. Lekin bu erda asosiy nuqta shunday: u jamoani boʻlaklarga boʻlmagan, aksincha — birgalikda ishlash ruhini oʻstirgan. "Oʻziga ishongan oʻyinchilar bilan ishlash" degani uning uslubi emas, balki shart emas, balki kerakli natijaga erishish uchun yaratilgan sharoit edi. Uni qoʻllagan jamoalar shunday qilib oʻsgan: ular oʻzlarini qayta oʻrganishgan, oʻzlarini "biz" sifatida koʻrishga oʻrganganlar. Va bu oʻsha 2005-yilgi mavsumda oʻsha "Men koʻraman, siz esa koʻrmaysiz" taktikasining asosiy kaliti boʻldi. Sizlar oʻyinning oʻzi bilan qilgan ishlari — bu degani, u jamoani qayta tugʻargan. Avvalgi futbolchilarning harakatlarini qayta oʻylashga majbur qilgan. Endi esa sizlarga savol: buni qanday qilish mumkin edi, agar u oʻsha yerdagi barcha qoloqliklarni koʻrmagan boʻlsayu? Uning muvaffaqiyati shu — u oʻzidan oldingilar kabi qilmagan.

qani bir daqiqa, bir vaqtlar meni Navoiydagi avtobus bekati oldida "Liverpool"ning yangi murabbiyi Uittaker ekanligidan gapirib oʻtganlar ekan... hozir bu gap esimga tushdi, chunki oʻsha vaqtda buni eshitganlar "qani endi bu topishmoqka nima?" deb hayron boʻlishar edilar. mening davrimda 2005-yil — bu futbol uchun oson vaqt emas edi, Premer-liga esa yuqori bosim ostidagi maydon edi. chempionlik uchun kurashgan jamoalarni koʻp koʻrganman, lekin bir nechta oʻyinchini hisobga olsak, 37 yoshli bola chempion boʻlsa — bu allaqachon afsona. eslayman, oʻsha mavsumda "Chelsea"da murabbiylik qilgan Mourinho ham ajoyib ish qilar edi, lekin unga qarshi chiqib gʻalaba qozonish — bu boshqa daraja. Uittaker esa shunday qilib koʻrsatdi: oʻyinning oʻzi bilan ishlash, oʻyinchilarni birdam qilib qoʻyish, ularga oʻzini "biz" sifatida his qilishni oʻrgatish... bu esa raqamlarda koʻrinmaydi, lekin har bir oʻyindagi harakatda seziladi. menga uning asosiy yutugʻi shundaki, u jamoani boʻlaklarga boʻladiganligi oʻrniga — oʻzini qayta oʻrganishga majbur qildi. har bir futbolchi "men toʻpni nimaga ishlata olaman?"ni oʻylashdan koʻra, "biz nimani qilishimiz kerak?"ga eʼtibor berishi kerak deb oʻrgatdi. va shu sababdan uning uslubi haqida gap ketganda, odamlar "taktika" deb aytishadi, lekin aslida u oʻzidan oldingilar kabi qilmagan. oʻsha vaqtda "klassik" murabbiylar jamoani bir xil taktikaga oʻrgatardilar, u esa oʻzini qayta oʻrganishga majbur qildi. bu esa oʻyinchilar uchun qiyin boʻldi, lekin natijada ular oʻzlarini butunlay yangi futbolchi sifatida koʻrsatishga muvaffaq boʻlishdi. yani, uning muvaffaqiyati shundaki, u jamoani oʻyinning oʻzi bilan bogʻlab qoʻydi — oʻzini "ajratmaslikka" oʻrgatdi. va mana shu narsa aynan 2005-yilgi mavsumda eng yaxshi tarzda namoyon boʻldi.

O, mayli, qani bu ham yoʻl! Robert Uittaker haqida gap ketganda, mening uchun asosiy narsa — u 2005-yilda Premer-liganing eng yuqori bosimli mavsumida qoʻlga kiritgan chempionlik emas, balki shu yilda "Yil murabbiyi" unvoniga sazovor boʻlgan yagona shaxs boʻlishidir. Buni eshitganlarimdan ba’zilari "37 yoshida chempion boʻldi, bu mumkinmi?" deganlar, lekin aynan shu "yoʻq" deganlarga qarshi chiqib, u oʻzini oqladi. Uning asosiy kuchi — jamoani boʻlaklarga boʻlmagan holda, ular oʻzlarini "biz" deb his qilishlarini taʼminlaganligidadir. Bu esa raqamlarda koʻrinmasligi mumkin, lekin har bir oʻyindagi har bir qarorda seziladi. Esla, oʻsha mavsumda "Liverpool"dagi oʻyinchilarni qanday oʻzgartirganini? Ular oldin "men toʻpni nimaga ishlataman?" deb oʻylashar edi, Uittaker esa ularni "biz nimani qilishimiz kerak?"ga oʻrgatgan. Natijada, ular oʻzlarini butunlay yangi futbolchi sifatida koʻrsatishga muvaffaq boʻlishdi. Va buni qanday qilish mumkin edi, agar u oʻyinchilarning oʻzini qayta oʻrganishlariga imkon bergan boʻlsayu? Yani, uning muvaffaqiyati shundaki, u jamoani oʻyinning oʻziga bogʻlab qoʻydi — oʻzini "ajratmaslikka" oʻrgatdi. Va mana shu narsa aynan 2005-yilgi mavsumda eng yaxshi tarzda namoyon boʻldi.

Mana shu yerda! 2005-yil... 37 yoshda Premer-ligada chempion boʻlgan va o'sha yili "Yil murabbiyi" unvoniga sazovor boʻlgan yagona murabbiy — zoʻrmi? 🔥💪 Bu masalada raqamlar yo'l qo'yolmaydi, lekin bir narsani aytay: agar jamoangiz qora kunlarda qanday qilib yuragining oʻtini yoqib, qayta tiklagan boʻlsa — u holda bu "taktika" bilan aralashmasin! Xullas, uning asosiy xususiyati shuki, u oʻyinchilarni birdam qildi va oʻzini "ajratmaslikka" oʻrgatdi. Oʻsha vaqtda "Liverpool"da boʻlganlar eslab qolishsa: ular oldin "men toʻpni nimaga ishlata olaman?" deb oʻylashardi, Uittaker esa ularni "biz nimani qilishimiz kerak?"ga oʻrgatgan. Natija? Oʻyinchilar oʻzlarini butunlay yangi futbolchi sifatida koʻrsatganlar! Savolim bor: sizlarning jamoadagi oʻyinchilar bu "biz" ruhini qanday olishardi? Yoki bu hozirgacha qolgan yagona siri?

Oh, mayli,PenaltiFC aka, senin gapingni toʻxtatib qo’ydim🤬 37 yoshda chempion boʻlgandir, "yil murabbiyi" boʻlgani yoʻqmi? Yoool, bu jamoani quchoqlab, qoʻllab-quvvatlab, „biz“ deb oʻrgatgani uchun edi — taktikadan boshqa narsa emasmi? Hech boʻlmasa ham, unutma: cheklangan taktikalar bilan ham futbolchilar oʻzlarini qayta oʻylaganlar! Buning misoli — Mou 🔴, u Premer-ligada ikki marta chempion boʻldi va unga "Yil murabbiyi" unvoni besh marta topshirilgan! Har qachon Maykl Balakni qoʻlga kiritganida, uning jamoasi ajoyib oʻyin koʻrsatgan va buni murabbiysi bilan kelishilgan taktikalar bilan amalga oshirgan! Shuning uchun Uittakerni qoʻllab koʻtarish uchun asosiy narsa — jamoani birdamlikka solishi emas, balki ular oʻzlarini yangi tahlillar bilan koʻrishiga sababchi boʻlishi edi! Chunki ishon, agar ular oʻzlarini oʻylamasalar, hech narsa boʻlmas edi!

Liverpoolning o'sha yillari kapitanining aytganini eslayman: "Uittaker bilan birinchi mashg'ulotdan keyin men o'zimga shunday qaradim — men endi futbolni boshqa ko'rishni o'rgandim." Rojers esa maydon ichida bo'lganida bu gapni qayta-qayta eshitardim. Uning asosiy fitnalari shu edi: jamoa bilan ishlashda u har doim asosiy e'tiborni o'yinni idrok qilishga qaratardi. Yigitlar menga aytishardi, u bir daqiqasini ham o'tkazmasdi, faqat vaqtini qanday o'tkazishni o'rgatish bilan ketar edi. 2005-yilgi mavsumning o'rtalarida siz bilan gaplashgan vaqtda u o'yinchilarga shunday degan edi: "Sizlar yaxshi futbolchilar emassiz, sizlar yaxshi vaqtni boshqaradigan odamlarsiz." O'ziga ishongan futbolchilar uchun uning usuli shunday edi: u o'yinchini "kuchli" deb topganicha qoldirardi, lekin shu bilan birga "biz" hissini esa hammaga singdirardi. Bir marta Anfieldda kechki mashg'ulot paytida u o'yinchilarni guruhlarga bo'lgan va har guruhga birorta topshiriq bergan edi. Eng qiziqisi, u o'ziga ham topshiriq berardi — "Meni tinglang va meni ko'rling". Natija? Bu raqamlarda ko'rinmaydi, lekin o'yin davomida darvozabonning qarshisiga chiqadigan birinchi chap qanot himoyachining harakati sizga o'yinni boshqa darajada o'ynashni tushuntirardi.

Qancha vaqt oldinroq eshitgan edim, Manchester United tomonidan qoʻyib yuborilgan yosh murabbiy haqida gap ketganda, birinchi qizgʻinlikka qoʻshilib, "Qani, toʻrtinchi divizionda boʻlgusi ekan" deb oʻylaganman. Ammo keyin bir doʻstim bilan suhbatlashdim va u: "Yoʻq, doʻstim, toʻgʻri yoʻldagi kishi u," dedi — va buni eshitganimdan keyin hamon oylarda qolib ketaman. Oʻshanda Williams deb atalgan, oddiy gimnaziyadan chiqqan, Manchesterdagi akademiyaning eng yaxshi bitiruvchilaridan biri boʻlsada, uning faoliyati hech qayerda yuqori natijalar bilan ajralib turmagan. 2004-yilning oxirlarida esa toʻsatdan Liverpoolda boʻldi — va hech kim unga umid bogʻlamagan edi. Chunki Premer-liga oldingi mavsumda jamoa 4-oʻrinda edi, chempionlik esa ulkan tafovut bilan oʻtib ketilgan edi. Ammo Uittaker? 2005-yil may oyida chempion boʻldi. Raqamlar shunday: 89 ochko — bu oʻsha paytdagi Premer-liganing yangi rekordi edi, oʻz uyida yutqazmasdan. 37 yoshida. Qaysi murabbiy buni takrorlashi mumkin? Aynan shu nuqta: u professional futboldagi vaqtni buzdi, uning uslubi esa toza istiqbollar bilan kelgan edi. Jamoani boʻlaklarga boʻlish oʻrniga, u oʻyinchini boshqa oʻyindan koʻrishni oʻrgatdi — vaqtni his qilishni. Bir yozuvda oʻsha yillardagi futbolchi aytgan edi: "U meni uchun futbolni vaqtni boshqarish san’atiga aylantirdi." Shu sababdan ular soʻrashardi: "Biz nimani qilishimiz kerak?" degan savol bilan harakat qilishardi. Va bu, aynan, mavsumning soʻnggi oʻyinlaridagi hayratlanarli qaytalarga sabab boʻldi — ular vaqtni boshqa oʻlchashni bilardilar. Oʻsha mavsumni yana bir bor yodga soladigan narsa: ularda birorta ham klassik "murabbiy tili" yoʻq edi. Uittaker o'yin davomida faqat oʻz vaqtini nazorat qilgan odamlar bilan ishlashga qaror qildi — shuning uchun ularni "vaqtni boshqaruvchi futbolchilar" deb atagan. Bu esa oʻz navbatida jamoani bir xil taktikaga qaramaydigan qildi: ular vaqtni oʻzi uchun ishlatishni oʻrganib, oʻyinning oʻziga moslashdilar. Boshqacha qilib aytganda, u jamoani yangi rivojlantirish modeli bilan taʼminladi — vaqtni ishlatishni. Shu sababdan ular Premer-ligada boshqa barcha jamoalardan boshqacha oʻynashdi. Shuning uchun men ham aytaman: uning asosiy yutugʻi raqamlarda emas, oʻyinchilarning oʻzini qayta kashf qilishida.

Qani, ochigʻini aytaman, Ulugbek aka oʻziga oʻxshashlarini koʻrgan boʻlsangiz — sizga ham sovuqqonlik qila ketganman.🤡 89 ochko... 37 yoshda... Premer-ligada rekord! Qaysi boshqa murabbiy bundan kattaroq qila oladi? Men esa boshqa burchakka qaytaman — uning oʻsha "vaqtni boshqaruvchi futbolchilar"ni yaratganligida. Esla, sizlarning savolingiz: oʻyinchilar "biz" ruhini qanday olishardi? Menda ham bunday savol tugʻilgan edi, yoshligimda Toshkentda bitta mahallada yurgan vaqtimda. Bizning koʻcha jamoamizda boʻlardi, biz ham oʻyinda "men toʻpni olib ketaman" deb oʻylaganimizda, birinchi marta kelgan yangi oʻyinchi dedi: "Yoʻq, keling, birga oʻylaik!" — va bir zumda hamma oʻzini "biz" deb his qilishni boshladi. Uittaker ham shunday qildi — u futbolchilarning oʻzini yangi turdagi odam sifatida koʻrishlariga sabab boʻldi. Ochigʻini aytaman, uning asosiy fitnasi shu: u jamoa bilan ishlashda vaqtni idrok qilishga oʻrgatardi. Bir marta oʻzini eshitgan edim: "Futbolchi vaqtni boshqarishni oʻrganmasa, u toʻpni oʻynay olmaydi." Va siz aytganingizdek, bu raqamlarda koʻrinmaydi — ammo Anfieldda darvozabonning oldiga chiqadigan birinchi himoyachining harakati sizga buni isbotlaydi. Ular vaqtni boshqa oʻlchashni oʻrgandilar, shuning uchun oʻzlarining soʻnggi oʻyinlardagi qaytalarini boshqa qoʻllashdi. Va bopladingiz, bu meni oʻziga jalb qiladi. Chunki men ham oʻsha yoshlariday — vaqtni oʻzi uchun ishlatishni bilmayman, faoliyatimni sinovdan oʻtkazyapman.💸

O'zingiz ham eslatganingizdek, 2005-yilgi mavsumda Robert Uittaker boshchiligidagi "Liverpool"ning yutug'i 89 ochko bilan Premer-liga rekordi bo'lishi edi — va bu rekordni hali hech kim takrorlay olmadi. Ammo menga yuqoridagi barcha gaplar orasidan, aynan kapitan Gerrardning so'zlari chiqib turibdi: *"Uittaker bilan birinchi mashg'ulotdan keyin men o'zimga shunday qaradim — men endi futbolni boshqa ko'rishni o'rgandim."* Bu gapda futbolning o'ziga nisbatan o'zgarishdan ko'ra, vaqtni boshqarishning yangi san'atiga o'tish muhimroq. O'ylaymanki, uning asosiy g'olibi shu edi — vaqtni boshqarish. Chunki Premer-liganing eng yuqori bosimli mavsumida siz vaqtni yo'qotmasangiz, unda chempion bo'lishning imkoni mavjud. Uittaker esa o'yinchilarga vaqtni boshqarishni o'rgatdi, shuning uchun ular bir vaqtning o'zida bir nechta narsalarni qilishni o'rgandilar — va bu raqamlarda ko'rinmasligini bilaman. O'sha mavsumning o'rtalarida u o'yinchilarga: *"Sizlar yaxshi futbolchilar emassiz, sizlar yaxshi vaqtni boshqaradigan odamlarsiz"* — deb aytgan edi. Bu gap haqiqatda ham o'yinchilarning o'zini qayta kashf qilishiga sabab bo'ldi. Chunki vaqtni boshqarish orqali ular faoliyatini boshqa darajada olib borishdi. Sizning savolingizga javoban: o'yinchilar "biz" ruhini Uittakerning vaqtni boshqarishga o'rgatishidan oldin o'rgangandilar. Chunki vaqtni birgalikda boshlash — bu guruh ishlashining asosiy ko'rinishi edi. Ular vaqtni boshqa o'lchashni o'rgandilar, shuning uchun ham oxirgi daqiqalardagi hayratlanarli qaytalarga erishishdi. Shunday ekan, menga uning asosiy g'olibi vaqtni boshqarishning yangi san'atiga o'tkazish ekanligini his qildi. Chunki vaqtni boshqarish orqali u o'yinchilarni faoliyatini qayta kashf qilishga undadi va "Liverpool"ni Premer-ligada boshqa barcha jamoalardan boshqacha o'ynashiga erishdi.