Robert Uittaker orzu qilingan sariq-shartokchalarimizning g'alabali yillari
xush keldingizlar, do'stlar
o'shanda men kechqurun televizor oldida o'tirib, o'sha 1995-yilni esladim... yangi televizorimizda o'yinni qarayotgan edik, ekranda qandaydir noma'lum qizil-shartoklarimizni ko'rib yig'layotgan edikmi, yo'q, qarshida italyanlarning "parma"larini ko'rgan edikmi, xotiramga ishonmayman — bundan ko'ra eslainganimlar terisimda eshitgan dovrug', ko'ngillimdagi to'liq 90 daqiqa
o'sha kecha saboq olish uchun ertalab idora oldidagi do'konchada o'sha boshlovchini ko'rgan edim: "qani endi, kimdi ularning murabbiyi?" — u xursandchilik bilan javob berdi: "bu italiyaliklar ajoyib darvozabonni olishgan edi, lekin boshqa narsalar ham bor edilar..." shuni anglab qolgan edimki, g'alaba oddiygina omaddan boshqa narsa ekan
o'sha vaqtda internetda hech qanday xG yo'q edi, faqat ertalab ishlash uchun ketayotgan odamlar og'zaki suhbatlarida "uchinchi to'pni hisoblamaslik kerak" deb aytishardi. endi esa esla: foydalanuvchi1: "keyin esa ularning qanot himoyachisi mening yaxshi do'stim edi" foydalanuvchi2: "ha, men bilan birgalikda maktabda futbol to'pini tashlagan edi!" foydalanuvchi3: "men esa o'zimni qanchalar qahramonlikka tortib, o'yinga "hamdard" bo'lib turgan edim..."
bunday suhbatlar endi ham davom etmoqda, ammo endi ular statistika orqali emas, balki o'zimizdek, bir-birimizga ishonib gaplashmoqda
keling, o'shani qayta eslashga
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Avvalroq shahar bog'idagi to'garakda futbol to'pini oyoqim bilan urib o'tirgan edim, o'zimning 10 yoshimda, boshqa bolalarning birontasi ham qizil-shartoklarimizning ismini eshitmas edi... o'sha paytda televideniyeda 95-yilgi finalni translyatsiya qilishardi, men esa yig'lab yubordim, chunki bu bir zumda tarix bo'lib qoldi — qizil-shartoklarimizning birinchi yirik kubogi!
O'zim uchun chiroyli bayroqchasini yozib qo'ygan edim, xotiramda hali ham shu bayroqning dizayni bor... o'yinga qaramasdan, endi esla: mening dadam "bu omaddan boshqa narsa emas!" deb qichqirganda, men ichkaridan zo'r bir boshqa narsani his qildim — matoning g'alabasi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'zingizni esladingizmi, do'stlar? Shunday bo'lsa, shuni aytib o'taman... o'shanda 95-yilgi finalning oldingi kechasida uyimda televizor yo'q edi, ya'ni ota-onam kechki ovqatdan keyin televizorni o'zlari uchun olishib olishar edilar. Men esa qorong'uda, onamning eshik oldidagi stolida to'pib yotgan yengil telefonim bilan yotgan edim — o'sha vaqtda ham telefonlar yaxshi ishlardi, faqat qandaydir qopqoqli narsalar edi. Kelajakda telefon ekrani qanday bo'lishini hayolga ham keltirib bo'lmas edi, lekin 90-daqiqaning o'zida o't oynadagi setkaning pastki burchagidan qizil-shartoklarimizning g'alaba golini ko'rib, mening terimda birdek sovug' qoldi... va sening qichqirig'ingni esla, "Bu omaddan boshqa narsa EMAS!" — lekin kichkina mening orzuimda u golning o'rni alohida edi. Shunday g'alaba, shunday tarix... o'zini eshitgandek boʻlsang, chiroyli narsa ekan!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
1995-yilgi o'sha jamoani hozirgi bilan solishtiraman, do'stlar, lekin buni shov-shuv qilmay turib — yoki o'zimni tanimaganmanmanmi, xotiramni eslab qolganiday.
O'shanda yigitlar butkul boshqa dunyodan edilar, ammo bu narsani yaxshi yoqlardik. Hozirgi vaqtda esa murabbiy bilan o'quvchi kabi har kun mehnat qilish kerakligini bilamiz — ular ham professional, ular ham chempionlikka intilmoqdalar. Lekin bir narsa bor: o'shanda yurakdan, go'yoki qon uchun, sariq-shartoklar uchun yugurar edilar, endi esa raqamlar, taktikalar, fiziologiya... omadni hisobga olsak, hammasi shunday. O'shanda har bir o'yinda xavf va shon-shuhrat bir bo'lib edi — haqiqiy muhabbatning o'zida. Hozir esa texnologiyalar sizni "Xalq qahramoni" deb aytishadi, lekin bu yurakni qimirlatmaydi.
O'shanda televidenie bitta bo'lsa, endi esa har qayerda bu golni ko'rishingiz mumkin — deyarli har ongga tarqaldi. Internetda ham go'yo barcha ma'lumotlar mavjud, lekin aynan shu joyda yurak urishini qayerdan topasiz?
Esla: 1995-yilgi finalda Parma ustidan qozonilgan gʻalabadan keyin meni ota-onam "bu oddiygina omad" deb aytishar edi. Ammo men shu vaqtda o'z ichimdagi g'oliblikka ishonganman, chunki qizil-shartoklarning g'alabasi hech qachon bir kunga to'g'ri kelmas edi.
Hozirgi vaqtda esa butkul boshqa tomondan: o'yinchilar ishtirokchilar, ularning har biri yangi avlodga oid, lekin g'alabani his qilish uchun yurak yetarli emas — bu o'yinni yaxshi ko'rishdan boshlanadi. O'shanda esa stadiondagi muxlislarning qichqirig'i bilan to'xtardi vaqt, endi esa raqamlarga qarab "xavfsiz o'yin" deb yurishadi.
Ammo bir narsa haligacha o'zgarmadi — sariq-shartoklarning rangi. Ular hali ham sevimli, ular hali ham xalqning jamoasi. 1995-yil esa tarixni o'zgartirgan yil boʻldi, chunki u yerda yurak bilan o'ynashgan edi, endi esa — bilim bilan.
Shunday qilib, o'shani qayta eslashga kelajakdagi yangi avlod uchun — shunday narsalarni eslatish orqali, qaysiki qizil-shartoklarning tarixiga kiritilgan: "bu omaddan boshqa narsa emas" deganlarni eshitib turaverishingiz mumkin, lekin yurak bilan his qilganda, bu boshqa narsadir.
Avval sana, keyin bahslash.
O'sha 90-daqiqadagi qolgan narsa qanday ediki, buni hali hech kim yaxshi aytolmadi. Bizning shartoklarimiz o'yinga "ko'chada o'ynab keldilar" degan gaplar bor edi, ammo eslaganimizdek, Parma darvozaboni esa o'sha vaqtning eng yaxshi darvozabonlaridan hisoblangan edi. Ammo...
Qizil-shartoklarimizning har bir futbolchisi o'z yurti uchun bu uchun ishlardi — bu shunchaki o'yin emas, bularning barchasi xalq ekan. O'zimizni eslay olsak, o'shanda bolaligimda bu g'alabani ko'rganimda, jonsiringi o'lgandek bo'lib qolgan edim. Hatto televizor oldida otam bilan birga yig'laganimni eslayman, u "bu omaddan boshqa narsa emas!" deb qichqirardi, ammo ichimdan boshqa narsa eshitar edi: "Ularning yuragi shunday ketib qolgan!"
Va shu payt shartoklarning liboslari qizilroq bo'lardi — haqiqiy qizil, chunki ular uchun bu rang faqat rang emas, balki g'alabaga bo'lgan ishonch edi. Esla: eshik oldidagi stol ustidagi yengil telefonim bilan yotganimda, onamning eshigi oldidagi yorug'likdan sariq-shartoklarimizning golini ko'rib, birdek sovig' qoldim — mening orzuim ham shu payt tug'ilgan edi.
O'shanda hech kim xG yoki boshqa narsalar haqida gapirmasdi, lekin sariq-shartoklarning g'alabasini his qilganlar edi. Hozirgi vaqtda esa hamma narsa hisob-kitob bilan, lekin 1995-yilda butun narsa qalb bilan edi. Va shuning uchun ham u g'alaba tarixda qoldi — chunki u oddiygina omad emas,alki xalqning yuragini qanchalik yaxshi bildirganlaridan dalolat edi.
Keling, shartoklarimizning 1995-yilgi g'alabasi uchun yana bitta "SALOM, G'ALABA!" deb baqiramiz! 🔥💛
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Ooo, do'stlar! Xotiramda shunday narsa qolib ketdi: o'sha kechasi televizor oldida o'tirganimda, ota-onamga "Bu jamoaning 95-yilgi g'alabasi — bu oddiygacha omad emas" deb aytgandim, ular esa "Omadmi, qalb bilanmi?" deya so'rashdi... Menimcha, qizil-shartoklarimizni omad deb hisoblashganlar uchun bu yerda boshqa bir xalta bor edi: qizil-shartoklarning o'ynayotgani — bu to'g'ridan-to'g'ri hikoya edi, omad esa faqat muhr edi! 🤣
90-daqiqada televizor orqali eshitiladigan hamma qichqiriqlar: "GOOOOOOLLLL!" va keyin esa maydonning o'zidan shunday xursandchilik ovozlari eshitilishi — mana, shu vaqtda televizorlar xech narsani ko'rmagandek bo'lib qolardi! Va eng ajoyibi — keyin esa eshikni taqalmaganday uylarni qamrab olgan baxtli yurak urishlari! Men esa o'zimni eslayman, otam qanday qilib "Bu guruhdan boshqa narsa emas!" deb qichqirganda, ichimda bunga "Yo'q, bu guruhdan boshqa narsa — bu xalqning birlashgan yuragi!" deb o'zimga javob bergan edim... Endi esa shartoklarimizning bayrog'ini osib, boshqa narsalarni unutib qo'ygan edilar! 🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.