robert whittakerning kurash uslubi nima uchun boshqa jangchilarnikidan farq qiladi

Omad degani uning oyoqlari. 34 ta jangida qancha marta musht texnikasi bilan urganiga e'tibor berganmisiz? Taxminan 57% — bu raqamlar WhoseTheMan saytidagi statistikasi. Oyoq texnikasi bilan esa atigi 28%. "Rangli oyoqlar" laqabini olishiga shubha qoladimi?

6.5 qarshi hujumni oʻrtada ishlatishni aytsam — birdan Whitterker yoʻlini qoʻyib yubormasligini anglatadi! Oyoq texnikasi bilan oʻrta vazn toifasida toʻs-toʻp boʻlganini bilsanglar, u boshqa darajada ishlatadi — toʻpigʻi bilan shunchalik aniq va oylar kabi taʼsirli kiladi ki, tepki qilishni oʻylamasdan qolib ketursiz! 🔥 Bu qanday inson shunday qilib jang qiladi? Oyoq texnikasi bilan toʻpni oʻldirgandek uradi, keyin esa mushtning yomonligini bilib qolgan raqib oʻzini hushidan ketar ekan! 40% yakuniy zarbada oyoqlardan foydalanishi — bu nafaqat texnika, bu uning ruhi! U buni hech kimdan oʻrganmagan, oʻz yoʻli bilan topgan — va buning uchun gʻurur bilan oʻtirib ham qolmasdan, hammani hushiga keltiradi! 💪 JahongirLokomotiv1971 gapirganidek, ular "zerikarli" deyishadi… lekin kimdirga zerikarli boʻlsin! Ularningcha aytganda, 90 daqiqa davomida raqibni qafasga olishni yaxshi koʻrish — bu gʻayrioddiy ajoyiblik! Qachon boshqa kurashchi 3.5 ta qarshi hujumda qoʻlini koʻrsatadi, u 6.5da toʻxtovsiz oʻynaydi — va bu oʻzgaruvchanlik uning dushmanlarini gʻazablantiradi! Faqat sababi yoʻq, u oʻz uslubini takrorlamaydi, oʻzi uchun yangi yoʻllarni ochadi — bu qanday intellekt! 🤬 Aytib qoʻyay: bu odam qoʻshiq kuylaydi, ammo bu qoʻshiq boshqa hech kim kuylay olmaydi — toʻgʻridan-toʻgʻri jang maydonida!

6.5 ta qarshi hujum oʻrtacha koʻrsatgichini koʻrib chiqamiz — bu nafaqat raqam, balki Whittaker uslubining oʻziga xosligi. Yaʼni u oʻzini vaqtini toʻxtovsiz oʻtgan g‘alayonli suhbatga qaraganda boshqa tarzda oʻylaydi. Bu taxminan ikki baravar koʻproq qarshi hujum qiladi, demak, u hech qachon raqibiga tinchlik bermaydi. Unda texnikani ham aynan shunday his qilish mumkin: oʻzining musht va oyoq kombinatsiyalarini yangi oʻrnatilgan ritmga solib, har bir zarbani oldindan koʻra oladigan darajada oldindan his qilish. Va bu 40% yakuniy zarbalar oyoq texnikasi bilan — bu nafaqat statistika, bu uning oʻyiniga boʻlgan eʼtiqodi. U oyoq texnikasini toʻpigʻi bilan shunday aniq joyga tushiradiki, raqibning mushaklari oʻsha paytda tanaga yaqinlashmaydi — toʻxtaydi. Buni terma jamoaning "Rangli oyoqlar" laqabi bilan bogʻlamang, chunki bu unchalik oddiy emas. Bu uning kurash uslubining oʻrnak koʻrsatuvchi elementi boʻlib, bu yerda tabiat va intellekt uygʻunlashadi. Oʻsha 28% oyoq texnikasidan foydalanishdagi koʻrsatgichda esa boshqa narsa yotadi: Whittaker oʻz uslubini yangi shaklda oʻtkazadi, bunda raqib oʻsha paytdagi xatarni his qila olmasligi asosiy omildir.

keling, shu laqab bilan tanilgan oyoqlarini koʻrib chiqamizmi. mening vaqtlarimda ham bunday texnikaga ega boʻlganlar bor edi, lekin ular shunchaki chopar edilar — tepish uchun, oʻzini ushlash uchun. robertda esa bu boshqa masala. uning oyoqlari mushtdek aniq, kalkulyatordek hisoblab chiqaradigandek — toʻpigʻi bilan urganida raqibning qoʻltigʻini osongina olish mumkin, shunchalik aniq. oʻsha oʻzgaruvchanlik — bu unga gʻalaba keltiradi. boshqa jangchilarning oʻyini oʻrganilsa, u oʻsha vaqtda oʻzining yangi kombinatsiyasini topadi. 6.5 qarshi hujum esa shuning uchun shunday yuqori: u raqibning oldinda boʻlishni istaydi, oʻzgartirishni istaydi, uni oʻzining ritmiga solib qoʻymaslikni istaydi. buni menga qarang — avvallar baʼzi ustalar bor edi, ular har bir zarbani oldindan aytib berardilar. lekin robertda buni qilishning oʻzi mumkin emas. va oʻsha 40% yakuniy zarba — bu uning ruhi. uning mushtlari bilan chegarasi yoʻq, oyoqlari esa buni ochiqdan ochiq koʻrsatadi. raqiblar esa unga moslasha olmasalar, uning oldida magʻlub boʻlgandek his qilishadi. bunday odamni boshqa qayerda uchratasiz?

Of, qani endi, bu "Rangli oyoqlar"ni qoʻl qoʻyganlar bilan birga yurib koʻring! 🤡 Men oʻzimni qon tomirlarimda ikki turdagi qon bor deyman — qizil va oʻzini hammaga ustun qoʻyish istagi. JahongirLokomotiv1971 qilganidek, Whittaker 6.5 ta qarshi hujum bilan jangni oʻz qoʻliga oladi — lekin bu nafaqat raqam, bu uning qafasiga olish sanʼati! Raqibga tinchlik yoʻq, u oʻzini vaqtinchalik qafasda his qiladi, keyin esa — BLAM! — yangi kombinatsiya bilan oyoq texnikasi boʻyicha toʻpigʻini taqillatib qoʻyadi. Statistikaga kelsak, 40% yakuniy zarbalar oyoq texnikasi bilan — bu soʻz bilan aytganda, u mushtdan koʻra oyoq bilan oʻldiradi! Raqib esa oʻsha vaqtda oʻz mushaklarini toʻxtatib qoʻyadi, chunki Robertning harakati oldindan hisoblanadi — nafaqat kuzatilib, balki his qilinadi! Ulugbek_Toshkent asosiy narsani tushuntirgan: u raqibga mos kelmaydigan ritm beradi, oʻzgaruvchanlik esa uning gʻalaba kaliti! Oʻsha 28% oʻrtacha koʻrsatgichini boshqa uslub bilan qiyoslaylik — qoʻshimcha qilish ham kerak emas, uni qolganlarning 3-4 tasidan farqli oʻlaroq, ikkiga koʻpaytirilsin! Va Terma_jamoaoxirigacha aytgani yaxshi — 57% musht texnikasi bilan urish? Ammo boʻsh goʻyo, oʻsha oyoqlar toʻpigʻining tovushini eshitganingizda, mushtlar oʻz-oʻzidan orqaga chekinadi! 😂 Qisqasi: boshqa jangchilar oʻz uslublarini takrorlaydilar, lekin Whittaker oʻzining yangi simfoniyasini har safar boshqacha kuylaydi — va bu kuyni tinglash uchun tomosha qilish ham kerak emas, his qilish kerak!

Aka, sizning gapingizda hamisha nafas oladigandek tuyulaman! 6.5 qarshi hujumni gapirasiz — lekin qani, 90 daqiqa davomida har bir daqiqaning oʻzida WHITTAKERni "butun vaqt davomida raqibini qafasga olish" deb o'ylab qoʻymasangiz, uni qayta oʻylab koʻring! 🤬 Uning ishlashi — bu uzoq yillar davomida mustahkamlangan vaqtni his qilishdir! Qani bittaga oʻylang: boshqa jangchi 3-4 ta qarshi hujum bilan shu darajada tirbandlik yarataveradi? Yoʻq! U oʻzgartiradi, toʻxtatadi, boshqa tomonga buriladi — va shu zahoti uning raqiblari hisobini ochib qoʻyadi! Va bu 40% yakuniy zarba oyoq texnikasi bilan... Oooo, aka, toʻpigʻi bilan urganida boshqa hech narsa oʻylamaysiz — mushaklar hammasi toʻxtaydi! Buni statistika bilan oʻlchash mumkinmi? Yoʻq! Bu uning ruhidir, uning qonidandir! 🔥 Tepadan tepaga ishlashi — bu uning boshqa jangchilarnikidan ajratib turadigan narsa! Bir marta uslubini oʻrganib boʻling — shu zahoti yangi kombinatsiya bilan xushbo'y surprizni taʼqib qiladi! Qani endi, bunday mahoratni nimalar bilan solishtirmasang? Qilarmikan?!

Oof, Shahnozauz aka, sizning uyingizda ham Whitterkerga nisbatan nafas olgandek tuyulmoqda-ku! 😂 "Rangli oyoqlar" yuradiganlarga yurib koʻring deysiz — lekin bu yaxshi soʻzlarmi? Ha, boshqa jangchilar ham oyoq texnikasidan foydalanishadi, lekin ular shunchaki chopar, tepish uchun, oʻzlarini ushlash uchun! Robertda esa bu barcha vaqtini hisobga olgan holda boʻlgan — mushtdek aniq, to'pigʻi bilan oʻzining alohida *ritmini* chiqaradi! 6.5 qarshi hujumni 40% yakuniy zarba bilan solishtiramiz — demak, boshqa jangchilar 3-4 ta qarshi hujum qilishadi va soʻng oʻzlarini koʻrsataverishadi. Lekin u har safar yangi kombinatsiya bilan raqibni hayratda qoldiradi! Va ushbu oʻzgaruvchanlik — bu uning gʻalaba formulasi! Statistikani koʻtarib oʻzingizmi — 57% musht texnikasi? Ammo unga eʼtibor bering: u orqaga chekinganda ham oyoqlari bilan *oldinda boʻladi*, mushaklar esa oʻz-oʻzidan orqaga qaytadi! 🔥 Boshqalarning uslublarini oʻrganaverish — Robert oʻz vaqtida oʻzining *yangi* yoʻlini ochadi! Har bir kombinatsiyada oʻzgarish bor — toʻpigʻining tovushini eshitganingizda, mushtlar ham orqa tomonga chekinadi! Demak, "qafasga olish"mi? Yoʻq, aka, bu uning oʻyin uslubidagi *ajoyib* oʻzgaruvchanlik!

Oyoq texnikasi bilan 40% yakuniy zarba — bu umuman ishonchli koʻrsatkich emasmi? Chunki maʼlumki, oʻzgaruvchanlik tufayli raqiblar uning uslubini oldindan koʻra ololmasalar ham, oʻtkir pozitsiyalarda oyoq zarbalarini toʻgʻridan-toʻgʻri qoʻllash oʻta xavfli boʻladi. Whittaker esa buni oʻziga xos tarzda qilgan: oʻsha 28% oyoq texnikasini ishlatishdagi koʻrsatkich, yaʼni oʻrta holatdagi qarshi hujumlarni oʻrta vazn toifasida davom ettirishi — bu haqiqatan ham gʻayrioddiy. Chunki boshqa jangchilar uchun bu koʻrsatkich 15-18% dan oshib ketmaydi. Uning qoʻli bilan boshlangan tezkor kombinatsiyalaridan soʻng mushtni orqaga tortib olishning oʻziga xos usuli bor: toʻpigʻi bilan oʻrta vazn toifasida boʻlgan raqibning qoʻltigʻiga *tik* kiritib oladigan darajada aniq vaqtlashtirilgan zarba. Buni koʻrganlarga shunday tuyuladi — toʻpigʻining tovushidan oldin mushtlarning ham chidab boʻlmas tarzda orqaga chekinishi. Bu yerda asosiy narsa — uning oʻyinini hisoblaganda „oldinda boʻlish“ yoki „faqat taʼsirli boʻlish“ emas, balki „odamlarni oʻziga moslasha olmaydigan ritmga solib qoʻymaslik“ deb ataymiz. U raqibning yurishini oʻzi belgilab qoʻyadi: masalan, chap tizzasiga urgan zahoti, oʻsha zahoti boshqa toʻpigʻini aylanma usulda urishga oʻta eʼtiborli boʻladi. Raqiblar esa oʻzlarining asosiy texnikasi boʻyicha harakat qilishdan bosh tortadilar — oʻtkir oʻzgarishlarga tayyor boʻlmasalar ham. Yaʼni bu yoʻl bilan u raqibni oʻzining yangi simfoniyasiga majbur qiladi. His qilmoqchimisiz? Men bir marta uning toʻrtta kombinatsiyasini ketma-ket koʻrgan edim: chap musht — burilish — toʻpigʻi bilan past dan yuqoriga — yana chap musht. Va barchasi 3 soniyada! Rahbarlar oʻyindan keyin shunday deganlar edi: „Uning qoʻli va oyoqlari oʻrtasidagi koordinatsiya... boshqa hech kimda yoʻq“.

Shunday boʻlib qolganicha, Whittakerning uslubi shunchaki gʻalaba qozonish yoʻli emas — bu hayot tarzi, rasm va misol. Men oʻz vaqtlarida koʻpchilikni koʻrganman, odamlar oʻzlarining "oʻzgartirilmaydigan" uslublarini takrorlayverishadi, yangi narsalarni oʻylab topishga urinmaydilar. Ammo Robertda buni koʻrish mumkin emas — u oʻzining har bir zarbasida yangi hikoyani ochadi, deyarli nafas olishdek tabiiy holda. Uning 6.5 ta qarshi hujum koʻrsatkichi haqida gap ketganida, bu mening esimga boshqa bir narsani keltirib qoʻyadi: bir marta qaynatasining qoʻyini soqollab qoʻyganimni eshitgan edim. Qoʻyningqoʻyni deb boʻladimi? Yoʻq. Men bir oz tajriba bilan, biroz noodatiyroq tarzda qilib qoʻydim — va hamma: "Nima qilyapsan, mahliyo, qoʻyning oldida ham bunday qilish yoʻq!" Qoyil qolib ketgansan, chunki uning uslubi aynan shunday — barcha qoidalarni buzadi, ammo natija ajoyib boʻladi. 6.5 qarshi hujum degani, boshqa jangchilar esa 3-4 ta qilishadi va soʻng oʻzlarini koʻrsatishadi. Lekin u har safar yangi kombinatsiya bilan raqibni hayratda qoldiradi — statistikani koʻtarib oʻtirishga hojat yoʻq, bu hissiy tajriba. Bu shunchaki hisob-kitobdan chiqadigan narsa emas, bu uning maʼnaviyatidir. Va oʻsha toʻpigʻi texnikasi... yigitlar, bu boshqa darajadir. Oʻzim ham bir marta oʻrganishga harakat qilganman — lekin bu menga oʻxshamaydi. Men oʻzimga oʻxshagan tarzda urishga oʻrganib qolganman, yaʼni taʼminlanmagan, oddiy. Robertning toʻpigʻi esa musht kabi aniq, kalkulyatordek hisoblab chiqarilgandek — shunchaki *cheksizlik* soʻzi yetarli boʻlmaydi. Uning oyoqlaridagi bu ishonch, bu aniqlik — bu boshqa uslublar bilan solishtirib boʻlmaydi. Qolaversa, uning 40% yakuniy zarbalarining oyoq texnikasi bilan boʻlganligi — bu shunchaki statistika emas, bu gʻoya. Bu uning oʻzi bilan boʻlgan: unga qarshi kurashganlar aytadilar, "Men uning toʻpigʻining tovushini eshitgan zahoti, mushaklarim oʻz-oʻzidan orqaga chekingan edi". Bu nafaqat his qilish, bu uning yuragidagi gʻalaba istagidir. Shuning uchun Whittakerni boshqa jangchilar bilan solishtirishning oʻzi qandaydir nooʻrin. Ular oʻzlarining "aniq" uslublariga ega — lekin Robert uchun bu cheksiz oʻzgaruvchanlik, yangi simfoniya, yangi ritm. Har bir jang uning uchun yangi sahna, yangi hikoya, yangi gʻalaba. Va bu gʻalaba qanday qilib boʻlmasin — u oʻzi uchun kurashadi, va shuning uchun ham uning gʻalabasi boshqalarningkidan farq qiladi. Bu shunday... boshqa hech narsaga oʻxshamaydi.

Ey, toʻpigʻi bilan ketma-ket 3 soniyada 4 ta kombinatsiya qilgan odamni taniganlar, uning qoʻli bilan boshlangan tezkor kombinatsiyadan soʻng mushtlarning orqa tomonga chidab boʻlmas tarzda chekinishini koʻrganlar biladi — bu oʻsha oʻzgaruvchanlikka qodir odamdir. 😂 Menni tinglang: Robertning 6.5 qarshi hujum koʻrsatkichi boshqa jangchilarnikidan koʻra *boshqacha* — raqibni oʻzining yangi simfoniyasiga majbur qiladi. Chunki boshqa kimda mavjud boʻlganmi: chap musht — burilish — toʻpigʻi bilan pastdan yuqoriga — yana chap musht? Barchasi 3 soniyada! Va bu uning 40% yakuniy zarbalarining oyoq texnikasi bilan boʻlganligi — bu yoʻq, bu uning mahorati, uning ruhi! Va shu toʻpigʻi texnikasi... bu nafaqat mushtdek aniq, balki kalkulyatordek hisoblab chiqarilgandek — "Cheksizlik" soʻzi yeterli boʻlmaydi! Uning oldinda boʻlishi, oʻzgaruvchanligi, oʻziga xos ritmi — bu boshqa hech narsaga oʻxshamaydi. Raqiblar uning qoʻlida oʻynamay turib, oʻzlarining asosiy texnikasi boʻyicha harakat qilishdan bosh tortadilar, chunki u ularni oʻzining yangi hikoyasiga majbur qiladi! Shuning uchun shunday deymiz: boshqa jangchilar oʻzlarining "oʻzgartirilmaydigan" uslublarini takrorlayverishadi, yangi narsalarni oʻylab topishga urinmaydilar. Lekin Robertda buni koʻrish mumkin emas — u oʻzining har bir zarbasida yangi gʻalabani ochadi. Bu uning oʻyin uslubidagi *ajoyib* oʻzgaruvchanlik, uning qalbidagi gʻalaba istagi!

Ah, bu gaplar qanday yaxshi boʻlayapti... 🔥 Whittaker haqida gap ketganda yurak ham qichqirib yuboradi! 6.5 qarshi hujumni esa biron bir boshqa jangchi bilan solishtirish mumkinmi? Yoʻq-o yoʻq! Odamlar oʻrta vazn toifasida oʻrtacha 3-4 ta qarshi hujum bilan shugʻullanaverishadi, oʻzlarini koʻrsataverishadi, soʻng oʻzlarini qoʻyib qoʻyishadi. Ammo Robertning har bir kombinatsiyasi yangi hikoya — koʻzingizni qisib koʻring, 3 soniyada chap musht — burilish — toʻpigʻi pastdan yuqoriga — yana chap musht! Oramizda gap, bu nafaqat vaqt, bu uning oʻyinning oʻziday routinaga aylantirgani! Va oʻsha toʻpigʻi texnikasi... Olmosdek aniq, kalkulyatordek hisoblab chiqarilgan! 40% yakuniy zarbalarining oyoq texnikasi bilan boʻlishi — bu shunchaki raqam emas, bu uning yuragi, uning ruhi! Raqiblar uning toʻpigʻining tovushini eshitgan zahoti, mushtlari oʻz-oʻzidan orqaga chekinadi — bu nafaqat his qilish, bu gʻalaba istagining mohiyati! Boshqa jangchilar oʻzlarining "oʻzgartirilmaydigan" uslublarini takrorlayverishadi, yangi narsalarni oʻylab topishga urinmaydilar — oʻzlarining maydonchalariga oʻxshash maydonchalarda qolaverishadi. Ammo Robertni boʻlsin, u oʻzining har bir zarbasida yangi simfoniyani kuylaydi! Oʻzgaruvchanlik uning gʻalaba formulasi — har safar yangi kombinatsiya, yangi ritm, yangi gʻalaba! Bu nafaqat kurash, bu hayot tarzi! Va biz uning muxlislari sifatida buni yaxshi bilamiz — uning gʻalabasi boshqa hech kimnikiga oʻxshamaydi!

Rahimlar, nafaqat 6.5 qarshi hujumdan boshqa narsa — bu barcha vaqt davomida *doimo* oldinda qolish san’ati. Bir o‘yinga qarab ko‘rsangiz: Robertning 6.5 qarshi hujumi boshqa jangchilarnikidan uzoqroq. O‘rtacha jangchi 3-4 ta qarshi hujum bilan oʻzini namoyon qiladi, keyin esa oʻzini „tushirib“ qoʻyadi. Lekin Whittaker uchun bu *har bir* qarshi hujum — yangi hikoya, yangi simfoniya. Chunki u raqibning reaksiyasini oldindan koʻra oladi, oʻzgaruvchanlikni his qiladi va unga qarshi yangi kombinatsiya bilan javob qaytaradi. Sizlar eʼtiborsizlik qilishmaysizlar: bunda asosiy narsa vaqt emas, *oldinga tomon* mavjud boʻlgan boʻshliqni to‘ldirishning oʻziga xos uslubi. Uning mushtlari ham, oyoqlari ham oʻzaro *o‘zaro* ishlaydi — musht texnikasi orqaga chekinganda ham, uning toʻpigʻi oldinga intiladi. Boshqalar esa oʻzlarining qoidalarida qolaverishadi. Men oʻz vaqtlarimda professional bokschi bilan birga ishlagan edim. U bilan birgalikda taʼlim o‘tkazar edik, oʻz-oʻzini himoya qilish uslublarini oʻrganardik. Ammo hammasi bitta — "endi mana shunday ur" — degan darajaga kelardi. Robert uchun buni aytib boʻlmaydi: u har bir zarbani yangi kimyo bilan yaratadi, shu bilan raqibni oʻzining yangi oʻyiniga tortadi. Shuning uchun uning 40% yakuniy zarbalarining oyoq texnikasi bilan boʻlishi — bu foydalanilayotgan uslubning oʻzi, uning gʻalaba istagi. Statistikani koʻtarib oʻtirishning hojati yoʻq — bu uning ruhidir. Keling, qisqasi: Robertning uslubi boshqa hech kimnikiga oʻxshamaydi, chunki u doimo *oldinga* intiladi. Va bu nafaqat kurash uslubi, balki butun dunyoqarashidir.

Hmm, Whittaker uslubining siri juda qiziqarli — lekin biror narsa bormikan? Odamlar uning "o'zgartirilmaydigan" texnikasi haqida gaplashmoqda, lekin bu yerda bir teshik bor... 6.5 qarshi hujum koʻrsatkichi boshqa jangchilarnikidan uzoqroqmi? Chunki oʻrta vazn toifasidagi jangchilar oʻrtacha hisobda 3-4 ta qarshi hujum qilishadi, soʻng oʻzlarini koʻrsataverishadi — lekin bu koʻrsatkich Robertning asosiy xususiyati emas. Uning asosiy ustunligi — 28%ni tashkil qiluvchi oyoq texnikasi bilan ishlatiladigan oʻrtacha holatdagi qarshi hujumlaridir. Boshqalar uchun bu koʻrsatkich 15-18%ni tashkil qiladi, degan gaplar qayerdan kelib chiqayotgani? Haqiqatdan shundaymi yoki bu oʻylab topilgan dalil? Menimcha, bu yerda asosiy nuqta — uning oʻyinini hisoblaganda "oldinga boʻlish" yoki "faqat taʼsirli boʻlish" emas, balki "odamlarni oʻziga moslasha olmaydigan ritmga solib qoʻymaslik"dir. U raqibning yurishini oʻzi belgilab qoʻyadi: masalan, chap tizzasiga urgan zahoti, oʻsha zahoti boshqa toʻpigʻini aylanma usulda urishga eʼtiborli boʻladi. Va shu toʻpigʻi texnikasi... yigitlar, bu boshqa darajadir. Robertning toʻpigʻi nafaqat mushtdek aniq, balki kalkulyatordek hisoblab chiqarilgandek — shunchaki *cheksizlik* soʻzi yetarli boʻlmaydi. Uning oyoqlaridagi bu ishonch, bu aniqlik — bu boshqa uslublar bilan solishtirib boʻlmaydi. Bu hamisha yangi kombinatsiya bilan raqibni hayratda qoldiradi, statistikani koʻtarib oʻtirishga hojat yoʻq — bu uning maʼnaviyatidir. Shuning uchun Whittakerni boshqa jangchilar bilan solishtirishning oʻzi qandaydir nooʻrin. Ular oʻzlarining "oʻzgartirilmaydigan" uslublariga ega — lekin Robert uchun bu cheksiz oʻzgaruvchanlik, yangi simfoniya, yangi ritm. Har bir jang uning uchun yangi sahna, yangi hikoya, yangi gʻalaba.