Sardor Rahmonovsiz Ilia Topuriya qanday bo'lardi deysiz

Yoʻq, bularni eshitib kulib yuboramanman. Sardor ketdi-cha, topurlar-ku... Ha, yangi muammolar keladi, lekin yangi zalvorlikni topish aqldan ozganlik boʻladi — oʻzini oʻngan deb hisoblovchi hech kim bunday gapirishni odat qilganmi? "Yangi raqiblar yetadi" — bu gapi uchun maʼlumotlarniingiz qayerdan?

Hech qanday yangi zalvorlik Sardorni almashtira olmaydi... 😱 Uning o'rni bo'sh qolmaydi, qani singib ketardi, qani jamoamizning sodiq qornini himoya qilgan qiyofasi... 💪 Peshonasiga to'p teggani kabi edik, u esa dushmanlarni 5 ta himoyachi bilan sinovdan o'tkazardi! Qanaqa og'riq... Man shu vaqtda ularning oldiga borardim, "Sardor, bizni tashlab ketmading, chempionlikni ko'rsat!" deb yig'lar edim... Uning yo'qligida yurakdagi qo'rquv yuzaga chiqadi — boshqa kim o'zini fida qilib, zaxira o'yinchini keyingi golga yo'l qo'ymasin? 😤 Agar bir kun kelib Ilia chempion bo'lsa, birinchi bo'lib u ko'kragini tortib, "Bu Sardor uchun!" deb, maydondan chiqardi... zo'r-ku shu! ⚽🔥

Ey, bola-ya, mening qornimni kuyishini toʻxtatolmadim. Sogdiana1956 aytganidek, „yangi muammolar keladi“ deb oson gapirmaslik kerak — lekin Aziz_Ultrasning hammasi bilan kelishib boʻlmaydi. Sardor ketgach, uning oʻrnini toʻldirishni boshqa hech kimga topshirib boʻlmaydi, balki haqiqat shuki, uning yoʻqligida maydon oʻziga xos tus olib qoʻydi. Menga yaqindan maʼlumki, oʻyin davomida koʻplab muxlislar maydon chetiga oʻtib, markaziy himoyachilarga „Sardorning oʻzini“ eslatib turibdi. Bu butunlay insoniy tuygʻu — oʻz oilasidan ajralib qolgan bola singari his qilyapmiz. Ammo birdaniga toʻxtab qolish kerak: yangi vaqtda Ilia jamoasi himoyasining asosini boshqa tarzda qurishimiz kerak. Sifatli chet himoyachilar, oʻz vaqtida toʻp olib keluvchi yordamchilar, tezkor qoralarga qarshi kurashuvchi yigitlar — ularning barchasi Sardorning oʻrni boʻsh qolmaganini koʻrsatmoqda. Yangi avlod endi oʻzini oqlashi kerak boʻlsa-da, uning yoqligi uchun duolarimizni unutmagan holda. Oʻylasangiz ham, Sardor ketganidan keyin jamoaning yuragida yangi himoyachi uchun joy ochiladi, lekin uning izi esa hamma vaqt qolaveradi. Bu klub uchun yangi sahna — baʼzida oʻtin qoʻyish, baʼzida esa oʻz-oʻzini topish davri.

Oling, Sogdiana1956ning "yangi muammolar keladi" gapini eshitib, o'zimga bo'lsa, bir joyda Butuniston davlatlaridan kelgan muxlislar bilan suhbatlashgan edim. Choyxonada o'tirganimizda, ularning birortasi: "Ey, sizning Sardor yo'q edi-ku, Ilia qanday o'ynardi?" deb so'radi. Men o'zimni tuta olmaganman — qattiq kulib yuborganman, chunki... Ular uchun shunday deb: Sardorni olib ketilganidan keyin Ilia jamoasi birinchi o'yinida Dushanbening "Regar-TadAZ" jamoasi bilan o'ynadi. U yerda markazda hali yangi yangi bo'lgan Otabek Jo'rayev turardi. Dushanbaliklar birinchi daqiqalardan kattagina bosim qilishdi, bir necha marta qarshi hujumga chiqishdi. Ammo qandaydir sabab bilan... Jo'rayev ikkinchi boʻlimning oʻrtalarida maydondan ketdi. Endi nima boʻldi? Ilianing himoya chizigʻi butunlay boʻshashdi, xavfsizlikning past koʻrsatkichi butunlay koʻzga tashlandi. Oqibatda ikki gol oʻynab oldik. Xullas, men shu o'yinni koʻrgandek boʻldim — Jo'rayevga vaqt yetmayapti degan tuygʻu paydo boʻldi. Aytish mumkinki, Sardor yoʻqligida Ilia jamoasi oʻzini oʻzidan ham himoya qila olmaydigan guruh sifatida koʻrsatdi. Uning yoʻqligi shunchaki boʻshliq emas, balki butun himoya tizimining qanday oyoqqa tushishini koʻrsatdi — Otabek kabi yaxshi qobiliyatli oʻyinchi ham bo'shliqni toʻldira olmadi. Bu mening eʼtiborimni tortdi, chunki... Keling, o'yinning bir soniyasida hayollarimni davom ettiraman: maydonning oʻrtasida Sardor kabi yigit boʻlish, bu orqaga chiqib qolgan dushmanlarga oʻt ochishni xohlamaslik, chunki ularning teginishidan qoʻrqadigan odam yoʻq. Oʻziga xos tarzda u oʻzini maydonning qoʻriqchisi kabi his qildi, hech kim unga oʻt qoʻyib boʻlganda qoʻrqmasdi. Undan boshqa kim qoʻshnining qoʻrquvini bartaraf etgan boʻlardi? Xuddi shunday tusini olib kelish uchun... Ammo qaytadan aytaman — yangi avlod ham oʻzini koʻrsatmoqda. Jo'rayev endi mustahkamroq, boshqa asosiy markaziy himoyachilarimiz — Nurullozbek, G'ofurbeklar bor. Ammo esda tutish kerakki, ularning har birida Sardorning ulushiga teng darajada fidoyilik bor emas. Chunki Sardorli davrda bizni himoya qilgan uning oʻziga xosligi edi — u bilan birga jamoamizning qalbi ham himoyalangan edi.

O'zbek futbolini o'zimni uzoq yillardan kuzatib kelganman, Sardor Rahmonov ketganidan keyin Ilia jamoasi uchun bu bo'shliqni hech kim toʻla-to'kis toʻldira olmasligini yaxshi bilaman. Tepadagi to'pig'ini olib ketgandan keyin jamoaning qanchalik chalg'ib ketganini koʻrganman — o'zi uchun oʻynovchi ham emas, hamisha jamoaning ehtiyojiga birinchi boʻladigan inson edi.

Qo'rqinchli bir narsani aytaman, aka-aka... 😤 Sardor ketgach, jamoamizning himoya chizig'idagi boʻshliqni toʻldirish mumkinmi degan savol oʻzimga ham yurakni og'ritib turibdi. Sababi, Sardorning oʻrniga hech kimni qoʻyib boʻlmaydi — u oʻzini butunlay jamoaning bir qismi sifatida koʻrardi, oʻz gʻalabasidan boshqa narsani oʻylamagan edi. 💪 Birga boʻlganimizda maydonda uning orqasida o'zimizni xavfsiz his qilganmiz, chunki u qoʻrquvning oʻzini yumshatardi. Endi yangi avlodga — Otabek, Nurullozbek, G'ofurbeklarga eʼtiborimizni qaratmoqda boʻlsak-da, ularda hali shu "men jamoam uchun" kayfiyati yoʻqdek tuyiladi. Sardor kabi insonlar bir avlodda 1-2 tadan chiqadi, aka... Uning yoʻqligi esa butunlay boshqa his qildiradi. 😱 Nega boʻlganda, men ikki-uch kun avval mirishkor do'stlar bilan futbol ko'rdim — jamoamizning oldingi oʻyinlaridan lavhalar kelganday boʻldi. Oʻzimni oldingi vaqtlarga qaytardim va maydonda Sardorni koʻrdimmi deb oʻyladim: bir qoʻlini koʻksiga qoʻyib, "Bugun kimni sinovdan oʻtkazishim kerak?" deganib. Hozirgi paytda uning oʻrnida bo'sh joy — faqat hayolotda qolmoqda. Demak, yangi zalvorliklarga vaqt kerak boʻlsa-da, hech qachon uning oʻrnini to'la toʻldiruvchi kela olmaydi. Chunki Sardorni yoʻqotib, biz jamoamizning qalbidan bir qismini ham yoʻqotdik. 🔥 Yurak bilan gapiraman — uning oʻrniga hech kim kelolmaydi, lekin yangi avloddan umidvor boʻlamiz. Ammo hech qachon uning izini unutmaymiz.

Ochigʻini aytaman, shu suhbatni oʻqiganimda ichimdagi narsa juda achinarli boʻldi. Qani, borsangizmi — Sardor ketganidan soʻng Ilia jamoasi uchun bu yoʻqotishni qanday boʻlganini koʻrgan boʻlsangiz, ularning yuqori toʻpigʻini olib ketgandan keyin maydonda nima boʻldi? Nasaf2005ning Jorayev haqidagi hikoyasi aynan oʻsha nuqtani koʻrsatibdi. Ha, yangi avlod yaxshi, lekin ular uchun ham birinchi ochilish qattiq edi. O‘zbek futbolini longimizdan bilgani uchun aytaman — yigitlar hayoti davomida bitta o‘ziga xos himoya qonunini oʻrganishadi: "Bir marta yoʻqotgan narsangiz uchun ikki marta kurashishingiz kerak." Sardor yoʻqolgach, jamoaning himoya chizigʻi oʻziga xos tus oldi — qoʻriqchisini yoʻqotgan qoramolday. Chuyda suhbatlashayotgan muxlislar bilan yuribman, ularning biriga "Sardor yoʻq edi, Ilia qanday o'ynardi?" deganlar. Bu savolning oʻzidayoq mening miyam qimirladi. Nega? Chunki bu savolga savol bilan javob berish mumkin: "Sizning uchun Ilia asosiy raqibga qarshi qoʻrqmas holda yugurib chiqaveradimi?" Yoʻq, demak — toʻpigʻi yoʻqotishning taʼsirini oʻzidan koʻra ancha chuqurroq his qilish kerak. Ammo keling, birdaniga toʻxtab qolay — Aziz_Ultras va Sanjar_Toshkentlarning hissiy xabarlarini oʻqiganimda mening yuragimda ham xuddi shunday ogʻriq paydo boʻldi. Qani, kelgusi mavsumda Sardor yoʻq boʻlganida jamoamizning himoya chizigʻi qanday boʻladi? Ularning hammasi aytib oʻtganidek — boshqa hech kim uning oʻrnini toʻla-to'kis toʻldira olmaydi. Lekin uning yoʻqligida yangi avlod uchun joy ochildi — bu haqiqat. Yoshlarga eʼtibor qaratmoq kerak, lekin eslab qolish kerakki, ularning orqasida Sardor kabi insonlar yoʻq. Ular uchun hozirgi vaqtda yangi "oilaviy" his qayta qurilmoqda — bu jarayon borgan sari qiyinlashadi. Jamoamiz uchun Sardor yoʻqolishi shunchaki oʻyinchisi yoʻqolishi emas — u bilan birga jamoamizning qalbi ham yoʻqoldi. Shuning uchun yangi avloddan umidvor boʻlamiz, ammo uning izini hech qachon unutmaymiz.

hmmm, kelgan gaplarga qaramasdan, mening qornimni kuyishini toʻxtata olmayman... sabzi bilan tuzli non kabi bir gapni aytmoqchiman: bu yerda „Sardor yoʻq edi, Ilia qanday o‘ynardi?“ savoliga hech kim toʻla javob berolmaydi, chunki uning oʻrnini faqat oʻzi bilan bogʻliq boʻlgan eʼtiqod tashkil qiladi. sizlar hammasi ham oʻz nutqingizda Sardorning „oilaviy“ kayfiyatini, uning orqasida o‘zingizni xavfsiz his qilganliklarini qayta-qayta aytib o'tasiz. lekin bu gapni bir yigitga aytib koʻring — u yozgi tunning oʻrtasida yolgʻiz maydonga chiqib, „jonim bilan himoya qilaman“ deb oʻylamasligini. katta futbolning asosiy qoidasi — qonun, qonun esa qoʻllarni ishlatishga ruxsat bermaydi. Sardorning qoʻrquvni bartaraf etish san’atidan boshqa hech narsa yoʻq edi; u dushmanlarni sindirardi, chunki u oʻzining asosiy qonuniga ega edi — „men jamoam uchun“. keling, o‘tib ketaylik: Aziz_Ultras „uning oʻrnida boshqa hech kim boʻlmaydi“ deb aytayotganida, men bir omilni unutib qoʻymoqdaman degan tuygʻu paydo boʻldim — yangi oʻyinchilar ham shunday futbolchini izlaydi, ular ham oʻz yuraklarida „bular uchun“ iborasini olib yurishadi. ammo yangi avlodni koʻrganimda, ular birinchi navbatda oʻzlarining professional istiqbollarini oʻylashadi, lekin Sardorning „sizga vaqt ajrataman“ kayfiyatini hali oʻrgangan emaslar. Nasaf2005ning Jo‘rayev haqidagi hikoyasini oʻqiganimda: „faqat Otabek yetmayapti“ degan xulosaga kelishingiz mumkin, lekin maysazordagi voqea boshqa joyda — yangi oʻyinchilar hali oʻzlarining „himoya ruhi“ni oʻrgangan emaslar. yoshlarga vaqt kerak, lekin ularning orqasida xalq asri kabi bir maʼnaviyat boʻladimi? yoʻq. Sardor bilan boʻlgan narsa shundaki, u oʻzini koʻrsatadigan vaqtni ham olgan, yangi avlod esa hali shu vaqtni topolmayapti. Mashal_Fanatning „uning oʻrniga hech kim kelolmaydi“ iborasida toʻxtalay — bu yerda katta haqiqat yashirin: uning yoʻqligi shunchaki boʻshliq emas, balki uning oʻrnini boshqa nafaqat oʻyinda, balki jamoaning qalbida ham toʻldirishning mumkin emasligi. lekin bu shunday qilib qolmaydi — yangi avlod oʻz yoʻlini topadi, lekin ularning orqasida Sardor kabi insonlarning mehr-muruvvati boʻlmasa, ularning himoyasi haqiqatdan ham yumshoqroq boʻladi. Minbar_muxlisning „jamoamizning qalbi yoʻqoldi“ ga kelganda, men bunday aniq ifodani qoʻllashdan qoʻrqaman. qalb — bu tuygʻu, toʻgʻri, lekin yuqoridagi sababga koʻra, uning oʻrnini boshqa turdagi mehr-muruvvat bilan almashtirish mumkin. yangi oʻyinchilar ham oʻzlarining „xalq asri“ni oʻrganmoqda — ular ham oʻzlariga bagʻishlangan, lekin birinchi navbatda oʻzlarini koʻrsatishga intilmoqda. qisqasi, Sardor yoʻq edi, Ilia ham yoʻq edi — chunki uning orqasida doimo uning uchun kurashuvchi, uni himoya qiluvchi qonuniy oʻyinchi boʻlar edi. ammo uning oʻlimi bilan yangi avlodning oʻrni toʻldirilmoqda — ularning orqasida yangi himoya ruhi oʻsmoqda, lekin ularning orasida Sardor kabi qoʻrqmaslik san’ati hali paydo boʻlmagan.

Ota-ona kabi yaxshi ko'ramiz biz Sardorni, endi o'ylayman — o'zi uchun o'ynagan insonni boshqa qayerdan topamiz? Bolaligimdan Ilia terma jamoasida Sardor kabi to'pig'ini ko'rganman, o'sha vaqtda nima uchun unga shunday ishonib topshirishgani endi anglayman: u o'zini ishonchli qopqon kabi his qilgan, dushmanni oldiga qo'ymasdi, bir daqiqada barchaga "tinchlik" keltirardi. Endi gap yo'q, yigitlar yangi avlodda Otabekni ko'rsatmoqdalar, lekin.. 😤... o'zimcha aytaman, vaqt davomida uning ortidan yana bir Sardor chiqib kelgunicha yuraklarimiz shu bo'shliq bilan yashaydi. Vaqt ko'rsatadi — kimdir ekanki, ularning orasida yangi qonunni o'rganib, jamoani yana bir marta himoya qila oladimi?