sarkarda bobomiz Petr Yanning o'chmas sariq libosidagi g'alabalar davri qaytadi degan…
o'shanda o'zbekistonlik bola, boshqa davlatda dushmanlar bilan ringga chiqib, qora-kaltakni toʻrt yil davomida qoʻriqlagan, bas — mana shunday qahramonni otalarimiz kabi qoʻllab-quvvatladik, hali ham qoʻllab-quvvatlaymiz. mening esimda, 2019-yilning fevral oyida o'zi qattiq zarbalar ostida tik turgan vaqt edi — jahon chempioni yoʻli ochilayotgan edi, biz esa bu yoqda ekranlarga yopishib, dushmanni gʻalaba bilan soʻndirgan paytlarni qayta-qayta tomosha qilganmiz. o'sha vaqtlardagi baxtimizni hech qachon unutmayman — xotirasi olib keladi, oʻtkan kuni koʻngildagi norasmiy bayramdek. nechunki asl gʻalaba shundan iborat — birorta boʻlmasa, o'z ichimizdan boʻlgan qahramonni koʻrib, yuragimiz isinardi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Olamni ko'zing bilan o'rab olguncha,London ustida samolyotning old eshigi ochilib,men o'zimni u yoqlab qolgan ekranda Petr Yan g'arqiga tushgan vaqtni ko'rdim,u urganing bilan qarshi uchunni yer bilan tenglashtirib,yonoqini ushlab qoldi 💪❤️4-yil oldin bo'lsa ham,chog'larimizning ichida hali ham o'sha daqiqani his qilyapti shu yurakning—biz bilan birga ringga chiqgandek,qahramonimizni qo'llab-quvvatlayotgandek!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Bu o'sha zamonlar edi-men ham xonalarimni o'rnib yotib qoldim, televizor oldida oyoqlarimni tortgan edim. "Yana boshlanadi..." degan umid bilan yuragimni jirkanish bilan to'ldirib, tomoshaga qarab qoldim. Petr shunchalik muvozanatli ediki, ukam: "Bu qanday odam ekan, bajara olmaydi!" deb qolgan edim. Ammo keyin... Yanning barmoqlari qattiq tutilgan, dushmanning peshonasiga qarata boshlagan. Qarshi olish! Va birinchi jiddiy zaxira zarbasini berib yuborgan. Xonalarim eshigi tinganda otaning "Alloh, uning ustidan ko'rmang!" degan ibodati eshitilgandek. keyinroqgina tushungan edim-men ham o'sha kurashni o'z yuragimda olib yuraman. Hali ham ekran oldida bo'lmasam ham, ring ichidagi vaqt o'sha yurakdan oʻtib yuboradi. O'tmishdan borali, Keling, yana bir marta qahramonimizning gullaganligini his qilishga! 🔥💛
Bolaligimdan tribunada.
Hey, bu yerda nima bo‘layotganini ko‘rsam — hayronman, insonlar endi ham o‘sha xotiralarni eslashadi-ku. 2019-yilning fevralida bo‘lgan voqeani hammasi xotirasida saqlaydi, lekin hozirgi jamoani boshqa tomondan ko‘rish kerak. O‘sha paytlar hammamiz yurak urishidan ekranlarga yopishardik, hozir esa... elektronlardan ko‘z yumib eshitamiz, yoki telegramdagi jonli efirga qo‘shilib ketamiz. Qachonlardir Petr ringda ekanligini ko‘rganlariniz eshitgandirki, o‘sha paytdagi his-tuyg‘ularni hech narsa almashtira olmaydi. Endi esa uning g‘alabalarini eshitganimizda yuragimizdan ozgina issiqlik otiladi, ammo o‘sha quvonchning o‘zi emas.
O‘sha vaqtlarda hamma birgalikda kurashayotganmizdek tuyulardi — hozir esa bizning afsonamizni boshqa shaharlarda, boshqa maydonlarda ko‘ramiz. Ammo unutmasin, u hali ham o‘zining sariq libosida, biz bilan birga. Faqat endi uni boshqa uslubda qo‘llab-quvvatlayotganmiz.
Xotiramni eshitgandagina yuragimning tepishini his qilyapman, do'stlar. 2019-yilning o'sha fevral oyi — yo'q, bu biz uchun yil emas, bu butun bir hayot bo'ldi. O'shanda chiroyli g'alabadan so'ng u yerda, ring markazida o'zbek tilidagi qo'shiqlarcha chalib, bayroqni ko'targanida, men ko'z yumib o'zimni yana o'shanda deb hisoblardim. "Yana boshlanadi!" degan o'sha nutqni eshitgandek bo'ldim — to'g'ri, vaqt o'tdi, lekin Petrni qoʻllab-quvvatlagan hislarimizni hech kim o'g'irlab ketolmas.
Uzun vaqt davomida sariq rangimizni olish, unga yopishib olish, u bilan birga o'zimizni tinglashdim. Hozir boshqa vaqtlar, boshqa hayot, lekin Petr hali ham o'z o'rnida — ringda ham, yuraklarimizda ham. Va unutmang, to'rt yildan keyin ham uning nomi yangilikda o'zi bilan keladi.
xG > hissiyot.
Ey yigitlar, eshitganman-ku shu kunlar uchun "UFC ringda paydo bo'lsa, birinchi narsa eshitadiganmi?" degan yigit bor edi. Sababi o'shanda uyimizning oldidagi hozirgicha eskirgan panjaraga o'zim bilan birga chiqib, televizorga qattiq yopishib qolgan edim, oilam esa albatta bu holatni "uning sanchig'i yetdi" deb o'ylayotgan edi 😂🍿
Qani endi, Petr Yanning o'sha sariq libosidagi dumaloq yorug'likini ko'rganimdan keyin oyoq- qo'llarim quvvatsizlanib qolgan edi — televizorni olomon bilan birga tebratganimni hali ham eslayman. Uning qarshi uchunni yer bilan tenglashtirgan paytida xonadonlarimizning devorlari titrab ketgan edi, hatto qo'shnilarimiz ham "Nima bo'layapti??" deb qo'ng'iroq qilib qoldilar 😤
Hatto hozir ham vaqt o'tdi deb aytish qiyin, chunki o'shanda tomosha qilganimizni oilamga so'zlaganimda onam: "Bola-m, senga bu narsalarni hech qachon tilga olma" deb ogohlantirgandi. Shunday qilib, u kunlar men uchun yurakimdagi norasmiy bayramga aylandi — va hali ham shunday qolmoqda! 💛❤️
Choynagimni ushlab tur.