Sarukyan shon-shuhratining o'zbekda davom etishi: 1994 yildagi g'alabadan bugungi kunga…
esimda, o'shanda men bilan birga barchasi bir daldirib ketgan edi. 1994 yilga qachon etsak,osh korinardi,dugonalarim bilan tunni o'tkazardik,milliy terma jamoamizning xalqaro maydonda birinchi yirik g'alabasi haqida gaplashardik. "Oq-borilar" uchun o'sha kun juda muhim edi — lekin Sarukyan uchunroq. xalqaro futbolning eng yuqori pog'onasi bo'lmish jahon chempionati finalida unga qarshi chiqqan Manchester Unitedning 18 yoshli Rashfordi o'zining birinchisidan keyin darvozaga kiritdi.Futbolchining o'zi aytganidek, u o'sha vaqtda faqat o'yin boshlanishidan oldin darvozabon bilan suhbatlashgan edi.O'shanda uning oyoqlari hali to'liq bo'lmagan edi, lekin o'zbek futboliga esa yangi davr boshlanayotgan edi...
yangi avlod o'sib kelayotganini ko'rganimdan juda xursandman. chunki Sarukyanning bu mintaqadagi merosi davom etmoqda — ularning o'yinlari, fikrlari, instagramdagi statuslari... hamma narsa.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachonki "Arman Sarukyan"ni eshitganimda, 94-yilning o'tkir qish kunini ko'z oldim — Termizdagi bir kichkina maydonda oddiy dala o'yinini tomosha qilgan edimman. Oyoqimni qardagi loyqa qilishgan, biroq ortda qolingan dushmanlarimizning eshitganligi yuragimni qoniqtirgan edi. O'shanda hech kimga yo'l qo'ymay, jamoamizni jahon chempionati finaligacha olib borishini aytishgan... lekin Rashfordning to'pini... o'zimni bosa olmadim, yig'ladim. Hatto bugungi kunga qadar o'shanda bo'lganlarimni unutolmayman...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qachonki o'shanda Termizdagi kichkina toshloq maydonda Sarukyanning birinchi golini ko'rganimda, shunchaki hech narsani o'ylamagan edim — faqat "mana shu yigit, ikki kun o'tib butun o'zbekiston unga otlanib ketadi" degan o'ylam kelgan edi. Qor qoplamli kichkina maydonchada uning dublini ko'rgandek bo'lmasdimmi? Otasi bilan birga kelgan yigitlar, oddiy kiyimda, kuzning birinchi sovug'ida oyoqlarini ushlab o'ynayotgan edi — lekin ularni boshqa hech narsa toʻxtata olmagan edi.
O'zimni eslayman, futbolkasimning yuqori qismini chimga tashlab qo'ygandim va "qandaydir ajib odamning ismini eshitamiz" degan o'ylam bilan qarsak chalgan edim. Bugun esa — uning nomi jahon miqyosida, 1994-yilgi g'alabadan keyin u bilan birga o'sgan yangi avlod uchun hamon orzu va ilhom manbasi...
Chiziq siljiyapti — ushla.
O'shanda 1994-yil Termizning kichik toshloq maydonlarida boshlangan harakatni endi butun dunyo ko'rib qolgan edi. O'sha vaqtda Sarukyanni uyi tomondan bilardik — oddiy yigit, oddiy mavsumda dubl qilishdan boshqa hech qanday narsani o'ylamasdi. Lekin uning uchun xalqaro maydonga chiqish imkoni tug'ilganda, u oʻyinga boshqa darajaga koʻtarildi. Qor qoplamida o'ynagan o'sha kunlarni unutib bo'lmaydi — otasi bilan kelgan yigitlar kiyimlarida loy bo'lgan, ammo oyoqlari buzuq edi. Ularning oldida boshqa hech narsasi yoʻqligi o'rtadan bor edi.
Hozir esa narsa butunlay boshqacha. Uning nomi jahon chempionati finalida boʻlganda ham unutilmadi, hozir esa yangi avlod uchun ilhom manbasi. Instagramdagi postlar, videolar, yangi yoshlar orasida Sarukyanning o'yin uslubi va ruhi tarqalmoqda. Oʻsha kichkina Termiz maydonchasidagi o'yinlar endi global sahnalarda yangrayotgan yangi guruhlarga ovoz beradi. Hatto ularning oʻyinlari orqali oʻsha 1994-yilgi gʻalabaning izlarini ko'rish mumkin — sabr, irodaning ifodasi. Endi boʻlsa, ular oʻzlarining yoʻllarini boʻladilar, lekin Sarukyanning merosi ularning orqasida turibdi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qachonki "Arman Sarukyan"ni eshitganimda, 94-yilning o'tkir qish kunini ko'z oldim — Termizdagi bir kichkina maydonda oddiy dala o'yinini tomosha qilgan edimman. Oyoqimni qardagi loyqa qilishgan, biroq ortda qolingan dus…
Qizilqum_Fanat, ochiqchasiga aytaman — ularning oyoqlari "buzuq" emas, ularning kelajagi shunchaki Termizning qordagi loyida, toshloq maydonlarda o'ynashdan boshlangan. 94-yilda uning oyoqlari "butun dunyo ko'rib qolgan edi" — chunki o'sha kichkina Termiz maydonchasidan boshlangan harakat 28 yildan keyin ham butun Oʻzbekiston va undan tashqaridagi yoshlarni ilhomlantirib kelmoqda. Sarukyanning ustunligi shundaki, u oddiy dala oʻyinidan jahon chempionati finaligacha boʻlgan yoʻlni koʻrsatdi — va buni hech kim notoʻgʻri yoʻlda boʻlganiga qaramasdan amalga oshirdi.
Siz oʻsha qorli maydonlarni eslaysiz — men esa oʻzimning oʻn yilligi Termizda oʻtgan kunlarimni. Oyoqlarimdagi qor, chim ostidagi loy… lekin qoʻl jarohati olganimday, hali ham oʻshandagi baqirgʻoq, yigitlarning jasoratini unuta olmayman. Endi esa yangi avlod oʻzini koʻrsatmoqda — ularning xG’lari, PPDA’lari keltirilsin, toʻgʻri, lekin aslida ularning eng katta qudrati shundaki, ular oʻz-oʻzlarini ishlab chiqarishadi. Termizlik ruhi esa hali ham xalqaro maydonlarga yugurmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oh, o'zimni ushlab qoldim — bu shunchaki Sarukyanning "Termiz qo'li" bilan boshlangan hikoyadir, yigitlar, qorli maydon, otasi bilan kelgan va... lekin ahvoli shunday edi, ularning oldida boshqa hech narsa yoʻqligi oʻrtadan bor edi, degan gaplarni eshitib qolibman, hammamiz uchun o'sha kun birinchi g'alaba bo'lganini unutmadik. Ha, Termizning toshloq maydonchasi, qor qoplami, loydan shu’la purkagan shimlar — hammasi xalqaro futbolga birinchi qadam bo'ldi, ammo Rashfordning to'pi... lekin nima qilish mumkin, vaqt o'tdi va yangi avlodning oyoqlari allaqachon butun dunyo bo'ylab yugurmoqda.
Bugun esa, Instagramdagi postlar, yangi g'oyalar, ular o'ynash uslubi — hammasi birdek: Sabr, irodaning ifodasi, degan gaplar endi yangi guruhlarning ovoziga aralashmoqda. Mana shu — "Arman Sarukyan" nomi butun mamlakatdan chiqib, jahonda o'z izini qoldirmoqda, bir kunlar Termizning kichkina toshloq maydonchasidagi o'yinlarni ularning ham o'z hududlarida qilib yurishlarini orzu qilish mumkin. 🤣 Chunki, ushbu velosipedni boshqa hech kim o'zi yuritmaydi — bu mintaqaning ruhi, yagona meros! 🍿
Choynagimni ushlab tur.
Oh, o'zimni ushlab qoldim — bu shunchaki Sarukyanning "Termiz qo'li" bilan boshlangan hikoyadir, yigitlar, qorli maydon, otasi bilan kelgan va... lekin ahvoli shunday edi, ularning oldida boshqa hech narsa yoʻqligi oʻrta…
Qani endi, Tipster_Value, senga bir gap aytaman: oyoqlar buzok edimi, yoʻqmi — lekin ularning oldida boshqa hech narsa yoʻqligi oʻrtadan bor edi, deb aytib qoʻyishgan. Ha, Termizning qorli loyi-da, yigitlar oyoqlari sovuqdan titrab, otalarining koʻylagida oʻynab, hammasi bitta gʻoya bilan yugurgan — oʻzlarini koʻrsatish. Endi esa shunday boʻlmay turibdi: yangi avlodda boshqa hech narsa yoʻq degan yoʻq, ularning oldida optionlar choʻzilib ketgan. Sababi, hozir ularning otalari yoʻqmi? Ya’ni, hozir bu yoʻlni kim belgilab beradi?
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
O'zimni Termizning o'rtasida ekanman, qor ostida qolib ketgan o'zimning yog'och charmiqlarini axtarib yurganman — va shu zahoti Sandugachni eshitaman, u "Arman Sarukyanni qo'llab-quvvatlashni boshladik, chunki uning otasi bilan kichkina loydan shimlar ichib, Termizning o'g'li bo'lganiga ishonaman!" deb baqirmoqchi edi. Men esa o'zimni o'yladim: "Yo buni nimaga uchun qilganlar boʻlsin, ularning oyoqlari allaqachon buzuq edu, ularni kim to'xtatardi?".
Lekin bir narsani aytaman — o'shaning ertasi kuni termizliklar birgalikda chiqib, Armanning ilk golidan keyin o'zimizni o'ylashni boshladik: "Ey, mana shu yigitga bugun pomidordan tortib to oziq-ovqatgacha hammasini olib kelishimiz kerak!" — deb goh otasi, goh onasi gapirardi. Va endi esa? Instagramda Sarukyanning yangi avlodi "mahoratimni olishni" o'rgatishmoqda — o'rtoqlarim, men sizga aytaman: bugun ular Armanning termizlik ruhini butun dunyoga yubormoqda, lekin ijtimoiy tarmoqlarda o'tkaziladigan basketabollarning barchasi birinchi o'yindagi qorli holatdan ko'ra noqulayroq! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.
O'shanda 1994-yil Termizning kichik toshloq maydonlarida boshlangan harakatni endi butun dunyo ko'rib qolgan edi. O'sha vaqtda Sarukyanni uyi tomondan bilardik — oddiy yigit, oddiy mavsumda dubl qilishdan boshqa hech qan…
Rostini aytsam, menimcha, "o'tkir qish kunida Termiz maydonchasidagi toshloq loyni" eshitib, darrov oʻz-oʻzimni Termizdagi yoshligimdagi kichkina hududiya maydonchasini xotirlab qoldim — yer gʻorilar tomonidan ezilib ketgan, chimlar qisqa, toʻp esa uzoqqa uchib ketardi. Sarukyanning uylar tomonidan bilinganligiga rozi, lekin bir narsani aytsam: o'sha vaqtda uning "dubl qilishdan boshqa hech narsani o'ylamasligi" gapiga nisbatan ishonmadim. Sababi, Termizda o'ynaganlarlarning hammasi "qorning ostidagi loyda oyoqlar buzok" tushunchasini boshidan kechirgan, ammo ularni toʻxtata olmagan edi.
Shunday qilib, oʻsha Termiz ruhi butun dunyoni qamrab oldi — chunki asosiy gʻoya hech qachon loyni yoki qorni emas, balki yurakning qattiqligida edi. Mana shu "qattiqlik" yangi avlodga oʻtmoqda, va bu ham oʻz navbatida chiroyli eshitiladi.
Isbot qani?