shunday qiyomat o'yinchi kelibki: Belal Muhammad bilan o'zimizga g'urur keltiramiz
bunday dam olish paytlari eslaganim keladi... o'shanda oʻtkan mavsumlardagi birinchi gollarini oʻtkazib yuborgan vaqtlarimizni esladim, Belal Muhammad bizga o'zi bilan o'ynamaydi-ko'p o'yinlarni boshlanishida chetda qolganimizni hattoki... lekin keyin u o'zini tuta boshlardi, to'pni qabul qilib, harakatlanib, bitta-palta qarshi olib kirar edi. oʻshada jamoa bilan ulkan rohatni his qilar edik — bu esa gʻurur keltirar edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, toʻxtab qolganimni hozir ham eslaman — oʻtkan mavsumda Bekobodda oʻyin oʻrtasidagi dam olish vaqtida oʻtirgan edim, qoʻlimda choyim, jamoadoshlarim bilan gaplashib turganman. Keyinroq gohiga qaramanda, eʼlon taxtasida Belalning birinchi golini oʻtkazib yuborgani koʻrsatilgan edi… yuragimni qayg'ular bosdi, lekin keyinroq gʻamgin tabassum bilan dedim: „Xoʻp, mayli-da, yoʻq bu qilsa qilaveradi, boshqa vaqtida zarba beradi…“ va hammasini unutib ketgan edim!
Ooo, buni eslatmasam bo'lmaydi. O'shanda qoʻshni shaharchadan kelgan dugonam bilan birgalikda stadioni chetidan oʻtib ketar edik, uning qoʻliga choy bilan suv berilgan qoshiqcha tutib turar edik — hali ham esimda, uning yuzi qanday nurlandi. Oʻyinga chiqishdan oldin Belalning birinchi golini oʻtkazib yuborishi haqida gap ketdi, dugonam „Yetti daryo ichimizda!“ deb kulib yubordi, lekin men oʻz-oʻzimga qaraman: „Yaxshi, yaxshi, boshqa vaqtida toʻgʻri keladi“, deb qoʻlimdagi sovuq choyimni ichishga davom ettirdim. Ammo oʻyin boshlanishi bilan — goʻyo qandaydir elektr zaryad bilan urilgandek — u maydonda oʻzining odatiy kuchi va oʻziga xosligini koʻrsatib yubordi. Uning ikkinchi boʻlimdagi goli... ochkozimizni qanday qayta tiklaganimizni koʻrganimdek. Oʻsha paytda jamoa bilan birgalikda his qilgan rohat hali ham koʻksimda.
Avval tanlov, keyin xulosa.
Oʻshandan beri har narsa ancha osonlashdi, yigitlar. Shakli-oʻzi hech oʻzgarmadi — hali ham oyoq kiyimlarini tortib tiqqanda Belal maydondan chiqarib yubormayotgandek boʻladi, ammo endi jamoada xotirjamlik paydo boʻldi. Bir vaqtlar uning birinchi golini oʻtkazib yuborganimizda qoʻrquv bilan yurgan boʻlsak, hozir u shunchaki oʻyinni oʻz qoʻliga olgunicha oyoqlaringni notoʻgʻri qoʻymasdan turib olishingiz mumkin. Oʻsha dam olish vaqtlarida qoʻlida choy bilan oʻtirgan ota-onalarimizni hali eslayman, hozir esa stadionga kelgan yangiliklar ota-onalarimizni avvaldayoq choyin ikkinchi daqiqasida "Belal 20-daqiqada yana bitta toʻp oldi!" degan xabarlar bilan qoʻl telefonda bildirishnomalar bilan toʻla boʻlgandek edilar.
Bir vaqtlar jamoa bilan birdamlikni his qilish uchun oʻyinlar oʻrtasida stendlardagi oʻsha juda qimmatli dam olish vaqtlari yetarli edi, ammo endi ular oʻz-oʻzidan barcha ogohlantirishlarni olib keladigan qilib oʻzgartirildi. Shunday qilib, oʻtkan mavsumlardagi kabi "qani gʻalaba qayerda?" degan umidsizlik oʻrniga endi uning har bir harakatidan oldin guruh xatolarni topa boshlaydi va Belalning oyoqlari bilan qanday durang boʻlgandek his qiladi. Jamoa ruhi oʻzgargan — ovozlar qichqirmaydi, ogʻizlardan "uchrashdi!" soʻzlari chiqmaydi, balki hozir ular uning oldiga yugurib borishdan oldin oʻzlariniga aytishadi: "Xoʻp, mayli-da, u yana oʻzining shunday harakatini qiladi".
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, endi eshitibdim-ku, o‘tkan mavsumlardagi shu dam olish vaqtlarini eslaganim keladi-da... Bilasizmi, men oʻsha vaqtda Bekobodda yashar edim, stadionga yaqinroqda. O‘yinga kelgandayoq koʻrardim, qaysidir yigit qoʻlida choyi bilan oʻtirgan, jamoadoshlari bilan gaplashib turibdi — keyingi daqiqalarda uning yuzini xotirjamlik, keyin esa umidsizlik qoplab ketardi. Chunki eʼlon taxtasida "Belalning birinchi goli oʻtkazib yuborildi" deb yozilardi-da... Xotirjamlikdan umidsizlikka oʻtish asta-sekin boʻladigan narsa, lekin yurak qattiqni bilsa-u, bir zumda boʻlib ketaveradi. O‘sha kechada men ham suv ichishga ulgurmadim, go‘yo bir vaqtning o‘zida sovuq choy va issiq qayg‘uning aralashmasi edi.
Ammo keyinroq — uning ikkinchi bo‘limdagi goli. Xohlagancha so‘zingizni ayt: shunchaki umidsizlikning qora rengidan yashil umid rangiga oʻtishni koʻrish, qandaydir maftunkorligini his qilish — bu hamma narsaning eng asli. Shu bilan birga, uning birinchi golini oʻtkazib yuborganimiz haqidagi esdaliklarimiz endi mavjudoti sababiga aylandi — hammasi oʻz oʻrnini topib, jamoadoshlarim bilan birgalikda tuygʻularimizni yangi darajaga olib chiqdi.
Qani, endi o‘shandan beri har narsa qanday oʻzgardi: uning birinchi goli oʻtkazib yuborilishi endi umidsizlikka sabab boʻlmasdan, balki jamoadoshlarimning darhol unga ishlov berishlariga sabab boʻldi. "Xo‘p, mayli-da, u yana oʻzining shunday harakatini qiladi" — degan fikrlarni eshitgandayoq, yurakda qandaydir quvonch esgaldi. Bu, qo‘shiqday, asosiy narsa: oʻz-oʻzimiz bilan birgalikda yuqori darajadagi odamning shaxsiyatini qabul qilish va undan kattaroq quvonch olish.
Ey, nima deysan, yigitlar, o'sha vaqtni eslaganimda avvaliga choyimni to'kib yubormoqchi bo'ldim — shunday darajada hayajonlandi! Bekobod stadionining dam olish vaqtida o'tirgan edim, qoʻlimda choy, jamoadoshlar bilan gaplashayotgandim... va eʼlon taxtasida "Belalning birinchi goli oʻtkazib yuborildi" deganini ko'rganimda — choyimning ozini yutib qo'ydim, qolganini esa jamoa sardori shu paytdan boshlab Belalning oyog'idan oʻz-o'zini olib ketishni buyurgan edi! 😂
Choy oyoqlari oldini oldi, lekin Belalning ikkinchi boʻlimdagi goli barcha dam olish vaqtlarini uning foydasiga qayta tikladi! Endi o'zimga qaramang — mening ham to'siqsiz choy ichish huquqim tugab qoldi, chunki Belal "birinchi gol oʻtkazib yuborish"ni endi o'zining shaxsiy o'yin uslubi sifatida taklif qila boshladi! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.