shuningdek men mohir sportchi biz bilan sobiq chempionga qaytishini kutamiz
oy og‘am, xotiramdan xol bo‘lmaydi — necha yildan keyingina hozirki labalarimni ko‘rganimda yaxshi eslayman, ikki yuz yigirma kunlik shiddatli tirbandlikdan keyin "chappi" tishlab chiqquncha bergan bellanganliklarini, qandaylar ularni ko‘rganimda yuragim qaltirar ediku! o‘sha paytda nogironlikdan qaytgan g‘oz yo‘lbarsdek nariq tanasini ko‘tarib maydonga tushar edi, odamlar esa "mana shunday yigitlaridan" deb o‘sha kichkina arenada qulog‘ini tiqib ketar ediku. endi esla ekanman, zanglagan yuqori karraning jaranglaganiday kelgan nariq ovozni… charlsning maysazorlarga o‘tirib, aytgan latifalarini, qandaylar ularning butun bosiqliklariga qaramasdan, faqatgina natijaga intilishlarini…
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Odamlar orasida "Chappi"ning tishlarini birinchi marta ko'rgandim, o'zimni g'azablangan chaqaloqdek his qildim—hammasini unutdim deganlarimga qaramay, shu zahoti xotiralar qayta tirilganiday! 2019-yilda o'zim Termizda do'konni ochgan vaqtlar, portugalcha "vamos" g'alayonini eshitib, olomon bilan birgalikda boshqa chempionlikka aytgan nariq qichqirig'iga qo'shilgandim… go'yo xalqning ovoziga qo'shilganmishdek bo'lib, qulog'imda tovushlar 6 oy davomida eslab qoldi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Olimning hammasini esla men. 2020-yilning noyabr oyida "Abdi dedu" taxallusi bilan yozganimda, birinchi marotaba "Chappi"ning o‘z-o‘zini sindirib olgan tishlarini internetdan ko‘rgandim va sonda bo‘lmaganimni yaxshi eslayman. Odamlar "bu tishlar qanday endi" deb gaplashgandilar, men esa faqatgina yuzimning orqasidagi tabassumni ushlab qola olardim. Chunki ularni ko‘rganda darhol eslaganim: oʻsha paytda oʻzbek ayollar milliy terma jamoasi bilan toʻqnash kelganlarida, oʻsha "men charls Oliveira" deb aytgandek hushyorlik bilan maydonga tushar edi — har safar.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘sha kunlardik-ku, Termizda bir do‘kon oldida o‘tirganman, portugalcha "vamos" hayqiriqlarini eshitib, darhol "chappi" tishlarini yaxshi esladim — hammasini eslaganimdek bo‘ldim. O‘sha yigitlar bilan birgalikda qichqirib yubordim, lekin o‘zimni hali ham shu vaqtning o‘zi aylantirib yuborganimdek his qildim: o‘sha tishlarni ko‘rib, darhol xotiramdan singan plastik stullarni, pivo shishalari uchun tovoq qopqog‘i bo‘lib ishlatilgan eskirgan kompyuter klaviaturasini ko‘rganimdek bo‘ldim. Qayerdandir tomchilar yog‘a boshladi va men ichkariga yugurib kirganimda, xotinim "Yana ularni ko‘rdingmi?!" deb qichqirdi — men esa faqat barmoqlarim bilan "chappi" tishlarini namoyish etdim va "Odamlar bilan birga! Qanchalik yaxshi ekan!" dedim. 😂🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿