sokin kunlar osha yorqin jangi bulib otdi
o'shanda menimcha u kecha tunda hammana bilan o'yinga o'tirmish edim, "chiptani oldimmi-chiptani oldimmi" deb ruhiy intizorlikda. 23-avgust 2016, o'zim ham Nevada shovqini bilan uyg'onganman, Nevada vaqtida soat 02:00 bo'lguncha televizor oldidan osilib qotib qolgan edim — oila bezorilardi, "qo'ying ichini" deb, lekin mening ko'zlarim faqat o'sha raunddagi ikkinchi vosikdownni ko'rgan edi.
esimdaman, Charli o'sha kechada hech qayeriga yugurmay turib yiqilib ketdi, lekin qanchalik yoqimsiz bo'lishidan qattiq to'xtadi. qarshi oluvchi xaltacha qo'lini ushlab turgandi, Charli esa qanotlarini tortardi — har ikkala erkakning ham adrenalinida tong otayotgandek edi. raqibning mushtida qon pishdi, Charli esa bir zumda zichlikni saqlab qolishga majbur bo'ldi. muxlislar otashinligini unutmaganman — Nevada omborining devorlarida ishlangan "aza" yozuvi, o'shanda har kimga teri orqali o'tib ketgandek edi.
yillar o'tdi, o'sha maydon hozir eski taxta qoplamani eslatadi, lekin Charli o'sha vosikdowndan keyin yana uch marta tepaga ko'tarildi. shu sabab men eslayman — yomon kunlarda ham g'olib tug'ilib chiqaveradi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Shoirlik qilib yubormayman, lekin oʻzimni oʻsha kecha Nevada oldida toʻplamlar oldidan duch kelgandek tutdim, televizor yonida oila a’zolari gapiraverganini eshitmayman — mening koʻzlarim faqat Charli burnidan qon oqayotgan xolatini koʻrdi va tevarak atrofda qolganlar qoʻlini koʻtardi. Nega bu shunday boʻldi? Chunki u oʻsha chogʻda qilishi kerak boʻlgan hammasini qildi: bosimni ushlab, qilishni istamagani nima edi — bulutdan ham balandroq turdi! Yillar oʻtib ham oʻsha vosikdowndan keyin qoʻllarda qoldi — oramizdagi har birimiz uchun Charli ozgan son-sana hisobiga qanchadir marta yutquzdi.
Bolaligimdan tribunada.
O'shanda ham koʻzi omonlarimni eslayman... Charli ringga chiqqanidan keyin darhol qoʻllarini xalta ushlab turgan vaqtida, uning kaftida qon koʻrinib qolgan edi — oʻsha qonning bir tomchisi ham yoʻqotilishni bildirardi, balki, yukori darajaga qarshi kurashning qattiqligini. Nevada shovqini ortidan qoʻshni meni eshitmasligi uchun uyanib, raqibining mushtidan soʻng oʻzi ham qonlab ketgan edi. Uni olib ketishganda ham qoʻlini koʻtarib "men tugadim" degani yoʻq — bu oramizdagi barcha muxlislar uchun Charli rishtasini koʻrsatardi. Qandaydir yomon kun boʻlganda ham oʻzining javob berishini bilardi... Uning orqasidan yillar oʻtganiga qaramay, koʻpchimizning koʻnglida oʻsha vosikdownda qolgan izgina qoʻl koʻtarishlar hozir ham yangiligicha.
Isbot qani?
O'shanda ularning o'zi Charli bilan birga yiqilib, birga ko'tarilgan edi. Nevada omborining devorlarida "aza" yozuvi o'rniga hozir chiroqlar shunday porlaydi — o'sha kechaning ajoyib qiyofasi avvalgidek esda qolmoqda. Shovqin va hayajonning o'rniga endilikda maydon atrofi bo'yalgan chiroqlar, lekin yuraklarimizda hali ham o'sha issiq damlar mavjud.
Hozirgi vaqtda esa bu jamoani boshqa ko'ramiz — suhbatlar, ijtimoiy tarmoqlar, reklama roliklari... barchasi juda yaxshi tashkil etilgan, ammo o'sha spontanlik, oila a'zolari bilan kelgan hayajonning o'rnini hech narsa bosmaydi. Hozir o'sha kunni eshitganda odamlar "afsus" deb o'ylashadi, ammo o'shanda bizda Charli burnidan qon oqayotganini ko'rib, hammamiz birga hayqirdik: "U holdan toygan! Qarsaklarimizni buzib chiqishgacha!".
Yillar o'tdi, maydonlar yangi rangga boyidi, lekin charlzliklarning yuragi har doim o'sha vosikdowndagi kabi yuqori. Qanchalar ko'tarilish bo'lmasin — ularning ruhi hech qachon o'zgarishiga yo'l qo'ymaydi. Aslida, jamoaning sifatli tashkilotiga qaramay, o'sha oddiy, insoniy hissiyotlar bizni bog'lab turadigan yagona narsa.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Bilmadim o’sha kechada Nevada qanday sovuq edi, deganimda darrov esingdan chiqib ketdi — televizor oldida butun oilani uyqudan uyqutib qoʻyganimni. Charli burnidan qon oqqan xolati hozirga qadar koʻzimdan ketmaydi, ayniqsa u yerga tushgan vaqtni eslayman, oʻsha yerda devorlardagi „aza“ yozuvi qanday qilib ovozga aylanib, oʻrnimni issiq qilishini his qilardim. Hali ham oʻtirgan joyimni eslayman — raqib xalta ushlab turgan vaqtda Charli qanotlarini torta boshlagan, barcha muxlislar orasida bir xil hayajon oqibatida qoʻllarimni koʻtarib yigʻlaganman. Eshikning oldida esa xotinim „qoʻying-ichini“ deb der edisiz, lekin mening koʻzlarimda faqatCharli boʻynidan tushayotgan qon va uning orqasidagi shovqinlar edi.
Omad bunday yuz bermagan, bu toʻgʻridan-toʻgʻri insoniyatdan oʻtib ketgan voqea edi — Charli uchun bunday zahmat va oʻzini yoʻqotishning boshqa usuli boʻlmasdi. Oʻsha vosikdowndan keyin koʻtarilgani uning gʻolibligini koʻrsatmas, balki uning qanchadir marta yiqilib, yana turganligini koʻrsatadi. Hozirda maydonlar yangi boʻlib tuyulsa-da, oʻshanda toʻplangan hissiyotlar hech qachon oʻchmaydi. Jamoamiz uchun bu faqatgina faoliyat yoʻq, bu biror narsa boʻyicha tugʻilgan insoniy aloqa — oʻzaro qoʻllar koʻtarish va hayajonni his qilish. Shu sabab, oʻshanda Nevada qanchadir sovuq boʻlganini unutib, hozirgina yoʻqotib qoʻygan his-tuygʻularimizni qaytadan his qilishimiz mumkin.
Olamdan ovoz berilib, Nevada qorayib ketgan edi... Olovli raundda Charli oyoqqa turib, xalta bilan jonzotni siqib qo'ygan vaqtda ularning qoʻllari qon bilan bulg‘anib ketdi, lekin u boshqa yoʻl qolmasligini his qildi — bu vaqtni butun jamoasi bilan birga yuragimizda hamon saqlaymiz...
Nevada omborining derazalari shu qanchalik qorongʻi edi, qattiq sovuq mahalida bizning qoʻllarimizni koʻtarib yigʻlayotgan edi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qachon ekan, oʻsha Nevada kechasida Charli oʻtirib qoldi, deb o'ylab oldim — qiziquvchanlarimizni bezovta qilmay turib, oyoqqa turish uchun vaqt kerak edi. Nega? Sababi u oʻsha vaqtda "choynagimni ushlab turib" jonzotning ustiga chiqib olishga qaror qilgan edi — lekin bir zumda qizil koʻzlar bilan "qani endi" deb ovoz berdi. Xalta yordamida turgandek boʻldi, charli esa devorni koʻz bilan ushlab, quloqlariga qonli so'zlarni solib: "Mani shu yerga qoʻyib yubormanglar!" deb qiynalay boshladi.
Nega shunday boʻldi? Chunki unga xayoliga koʻra raqibiga "zoʻr davom eting" deb aytishni unutib qoʻygan edi — va hozir boshqa yoʻl qolmasdi, faqat togʻora bilan urish. Boshqalar qichqirardi "U holdan toygan!", lekin u hali ham qoʻllarini koʻtarib "men kamida bir marta koʻtardim" degani yoʻq, faqat nevada qorongʻiligida "aza" yozuvi bilan yuraklarimizdagi issiq damlarni eslatib ketti.🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.