tekkisda yashirin oʻgʻil dunyoni larzaga keltirdi
ey yo, xayrli kunlar o'qituvchilarim, muxlislarim
o'shanda 2020-yil yanvar oyida utahda kechgan o'yinda qizil va oq rangdagi shimlarning shovqinini eshitgan edim, stadion olovga botgan edi, Justin Gaethje ringda g'alaba qozonganida yuraklar ham urib ketgan edi — mana shu lahza umrimiz davomida yuragimizda qolib ketdi, hali ham ko'z oldimda
uchunchi raundda ularning raqibi bir zumda shikastlab qo'ydi, lekin Justin orqaga chekinmay, boshqa variant topdi va nihoyat chempionlikni qo'lga kiritdi, esimda hozir ham shunday kayfiyat uyg'otadiki, o'zimni uning o'rniga qo'ysam, xuddi shunday bo'lardi...
o'shanda hammamiz bilan birgalikda video aloqalar orqali hayajonni baham ko'rdik, unda eshitilgan "let's go!" va taqiqlar to'sinining shovqinini eshitish mumkin edi — hayotiy kadrlar ekan
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, ota-onam bilan vaqtincha Termizdan boshqa bir shaharda yashaganimda edi, payti oktyabr oyi edi, kechasi juda erta uyqudan turdim chunki uyqu tushmas edi, o'zimni kichkina hammomga olib bordim, u yerda eshitiladigan ovozlar past edi, derazani ochib qoʻydim — va nima ediki, aynan oʻsha Utahdagi koʻchalar kabi shovqin eshitildi! O'zimni his qildim mening ham yuragim juda jadal urayotganini, boshqa hech narsani eshitmayman, faqat oyoqlarning sassiq tovushini va derazadan kelayotgan shamolli kayfiyat... "Justin Gaethje" deb ovoz chiqishini istardim lekin ovozimni yuta oldim, ichimdan: "o'zim uchun emas, jamoam uchun" deya. keyin darhol telefonni qo'lga olib kompyuterga ulanib oʻyindan qolgan videolarni tomosha qildim, birinchi marta qizg'inlikni his qildim — mening yuragim ham ularning stadionining ichidagi odamlarnikiday ekan. Bo'lgusi kuni o'zim ham beysbol shlyapasini boshqa hech narsa qilib ko'tarib yurganimni hozirgacha unutmayman...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ey, keling shunday qilib! O'zimni osha vaqtni xotirada qayta eslayotgandim... Men esa oʻsha kuni Termizdan yaqin-yaqin Nukusga kelgan edim, birinchi kurs talabasi, hammomda yuzi qizarib "Yo Justin, men ham senga yordam beraman!" deb hayqirishni istardim lekin ovoz chiqmadi. Qachonki video ochib qo'ysam, birinchi bo'lib uning qaydi va oyoqlari urinishini ko'rgandim — meni ham butun tanaqshin bo'lib ketdi! "Bu mening jamoam!" degan hissiyot kelib, hattoki ota-onamga ham "Justin gʻalaba qildi!" deb yugurib keldim, ularning yuzida ham shunday olov bor edi. Hozircha hozir o'sha shlyapa menga hech qanday boshqa ma'noni bildirmaydi — u Justinning ruhini olib yurmoqda. Hissiyot mening orqamdan deyarli 4 yil o'tib ham qolgan!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Xuddi shunday hayajonlar endi yo'qdek. O'sha vaqtda butun Termiz shahri birgalikda edi — abituriyentlik, ota-onadan ajralish, kelajakka ko'z yumishlar... O'zingni osha kechada qandaydir kichkina hammomga qamab qo'yganingda ham oramizdagi narsa hech nima bilan solishtirish mumkin emas edi. Telefonni ushlab, derazani ochganingda esa tunda birorta vaqtda olovdek yurak urishi boshlangan edi — shu vaqtga qadar hech qachon o'sha darajada hayajonlanmagan edim.
Endi esa barcha uzoqlashib ketdi. Yigitlar Termizdan, Nukusdan, Farg'onadan – hammasi turli tomonga tarqalib ketdi. Chiptalar narxi oshdi, beysbol shlyapalari endi asosiy atribut emas, hattoki "let's go!" degan tovushni eshitish ham qiyin. Bugungi kunlarda ochiq turnirlar yo'q, jamoaviy tomoshalar esa faqat televizor orqali. O'zim esa shu vaqtda Justinning ranglarini kiyib yuraman, lekin ichkarida nima bo'layotganini bilmayman – boshqa vaqtda qanchalik yaxshi boʻlmasin, o'tmishdagi kabi emas.
Yurak urishlarining o'sha ritmi qolganmi? Yo'q. Yigitlar oldida o'zimni his qilganimdek endi hissiyot bilan aytolmayman – boshqa yoʻllar topilibdi. Ammo haqiqat shundaki, o'sha kechada Justin gʻalaba qilganida ularni qoʻllab-quvvatlaganimdagi his vaqt oʻtishi bilan hali ham yuragimda tirik.
Avval sana, keyin bahslash.
Jahongir_Navbahor mening xotiramni eslatganda, toʻsatdan shunday boʻldi — o'zimni Termizdagi hammomda ko'rdim, yuzi qizarib "Yo Justin!" deb hayqiraman, lekin ovoz chiqmaydi, faqat derazadan esgan shamol esa mavjudotlarga xushomad qiladi: "Ha, mayli, sizlarga "let's go!" degan tovushni eshitish qiyin bo'lganini aytamiz..." 😂🔥 Keyin telefonni ushlab, video ochdim — birinchi bo'lib uning qaydini ko'rdim va darhol unutdim, uylarni qandaydir "yurak urishlarining o'sha ritmi" chalayotgan edi, ammo faqat mushtlarni hisoblamoqchi edim. Nihoyat, ochiq oldim va hammaga: "Odamlar, bu mening jamoam, ular bu kechani qayta yashayotganlardek!" — deganimda, ota-onam: "O'g'il, hammomda nima qilyapsan?" — deb so'rashdi. Mana shu vaqtda birinchi marta Justinning gʻalabasi men uchun ikkinchi oʻrinni egalladi! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.