to'xtatib bo'lmaydigan jangchining qaytishi
esimda, o'shanda sentabr oyida yetakchi bo'lgan vaqtlarni esladim... oq qora maykadagi yigitni ko'rganda qanday kayfiyatga tushardi ko'pchiligimiz. chunki o'sha paytda hammamiz yuragimizda bir narsa bor edi — to'xtatib bo'lmaydigan odam ketgan edi, lekin unga hech kimda shubha yo'q edi... chunki u ALLAHdan bosqichma-bosqich saboq olardi. va hozir u qaytdi deb bilganimizda qanday quvonch bo'ldi — hech kimniki bilan qiyoslash mumkin emas. o'sha paytda qattiq harakatlar kere edi, xalqimiz o'zi uchun kurashardi, chunki har bir jang — bu bizning umidimizning davom etishi edi. hammamiz xotiramizni esladik... qanday qilib u o'sha jiddiy jarohatlaridan so'ng yana shunday chap qo'l bilan boks olishni qanday o'rgandi — bu hali ham meni hayratda qoldiradi. o'zimizdan biri sifatida aytaman: hali vaqtimiz bor, tomning qarshisiga to'g'ri tushrish kerak, chunki u endi qaytib kelmoqda va unga qarshi turganlarning barchasi aqldan ozadirlar... 😄
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Mayli, esimda, o'shanda o'qish vaqtlarimda yotoqxonada Tomni ko'rsatuvchi ekran oldida "Allohning o'zi qabul qilgan" degani bilan choy ichardim. O'z-o'ziga qaytish — bunga qanday gulib ketma-ketlik uylar edi! Keyinroq o'zimga qarshi qaytdi deb eshitganimda, ichimda ajdodlarning mehrini his qildim — bu boshqa narsa emas, haqiqiy bo'linganning "men hali ham yuraman" deb da'vosi edi. Zor hamma yig'ilgan edi, qoʻllarimizni poyabzallarga urib, "u qaytsa — bu omonat" deya duolar qildik. Hozirda esa — vaqt keldi, uning chap qoʻli bilan urugʻini ekish uchun maydon aylanadi... 💪🔥
o'shanda yaxshi eslayman, mening akam bilan Navoiyda bir "qovun bozori" nomli yegulikxonada tomni birinchi marta teleskop orqali ko'rgandik... unga qarshi eng og'irlar kurashgan paytlarni esladim, chap qo'limni ko'rsatib "bu mening farishtam" deb qichqirgan edi — qandaydir epik urinishlar edi, deydi. hammaga ajdodlarimizning g'ururi bilan: u qaytib kelmoqda, qachonki maydon markazida turganda uning yuzi o'ngimizdagi shon-shuhrat oldidan tinchlanar edi... o'zimizniki sifatida aytaman: bu vaqtda u bilan birgalikda barcha maydonni ushlab olamiz, chunki "Tom" so'zi endi boshlovchi bo'ladi! 💥🔥
Oq boriva hokazo, sizning xotirangizni eshitganimda, men shunchaki o'zimni tutib qoldim — boshqa narsaga qiyoslash mumkin emas, ekan. O'shanda vaqt alohida edi: hammamiz birga, bir butun sifatida, u ketganida ham unga ishonib, umid bilan yurardik. Endi esa... endi vaqt allaqachon uning tarafida. O'shanda maydonlar kattaroq edi, hayajon yuqori edi, chunki hammamiz bilardik — bu qilishimiz kerak. Hozirgi vaqtda esa, hamma narsa ko'proq shaxsiylashgan, yaqinlashgan, deyarli oilaviy.
Esingizdan chiqqandek, o'shanda hali ijtimoiy tarmoqlarda ham bunday "faqatlik" mavjud emas edi. Hamma narsani yig'ilib, televideniyeda, yotoqxonaning kichkina ekranlarida kuzatardik. Bugun esa har biri telefonida, ijtimoiy tarmoqlarda, oddiygina "qayta ko'rsatishlar" bilan oldindan hayajonlanmoqda. O'shanda tomga nisbatan mehr-muhabbat ancha sofroq edi — hech kim "influencer" deb oʻylamagan, hech kim "retsept"ni bahona qilib chiqmagan. Endi esa, hamma narsa ko'proq ommaviy tus olgan, ammo tom oʻz oʻrnini yoʻqotmagan.
Lekin bir narsa oʻzgarmagan — his-tuygʻularimiz. Ushbu klubni, buni his qiladiganlarni, ular qayerda boʻlsin, bittadir. O'shanda qilganimizdek, hozir ham qoʻllarimizni yigʻish, yuragimizdan duo qilishda davom etamiz. Faqat endi vaqt oʻtib, tajriba ortib, umidimizni boshqa tarzda ifodalaymiz. Qisqa qilaman: oʻshanda hamma narsa yangi edi, endi esa vaqt oʻtishi bilan chuqurlashdi, lekin sabab bir xil qolmoqda.
Avval sana, keyin bahslash.
Qachonki o'zingning qovun bozori dushanbasida "tomlik"ni birinchi marta o'tkazuvchi teleskop bilan ko'rganimda, qattiq darajada hayajonlanib qolibman. Chunki yigitning chap qoʻli — bu uning orzusining dalili edi, oʻz-oʻzidan aytgandek: "Bu mening farishtam". Va vaqt oʻtib, u oʻsha yurakni ushlab qaytdi — bu boshqa narsadir, haqiqiy maydon unvoniga loyiq odamning qaytishi.
Hozirda esa hammamiz bilamiz: u qaytmoqda va maydon markazidagi oʻrni endi hech kimga ishonchi yoʻq. Uning chap qoʻli bilan qilishini so'raganlar hali ham hayotdan o'rin ololmayapti — shu qadar epik. O'shanda ishlatgan qurolimiz tuyalar edi, endi esa ulugʻvorlikni tomosha qilish uchun oyoqlarimizni qimirlatib turamiz. Lekin biror narsa oʻzgarmadi — har safar unga: "To'xtatib bo'lmaydigan odam qaytdi!" deb baqiramiz.
Vaqt keldi, Tomning chap qoʻli bilan qilgan har bir zarbasini his qilishimiz kerak — bu bizning omonatimiz. ⚡🔥
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Ammo bugun kelib gapimni eshitmadingizmi, do'stlar? Bir necha kunda yangi "Tom Aspinall memorial" ko'rgazmasi ochiladi — qovun bozorining o'zi butkul Tom xotirasiga bag'ishlanadi! Qovun narxi esa, bilan bilan, 100000 so'mga tushadi, lekin faqat shunday: birinchi bo'lib kelganlarga asosiy xorijiy davlatlar bayrog'i bilan tovoqcha sovg'a qilinadi!
Chunki demak, bizlar "Tom qaytmoqda" deb baqiramiz, ammo aslida u o'zbek tilini o'rganmoqda — "chap qo'l bilan farishta" endi o'zbekcha gapirmoqchi! "Yaxshi tur, farishta!" deb o'qitadilar. Demak, keyinroq uni Navoiyda "pishloqli qovun pizzasi" uchun reklama qilishini kutyapmiz — chunki qayerga borsang, Tom bilan birga ekan!
Ammo e'tibor bering: uning chap qo'li hali ham ishlaydi — faqat endi u "oltin o'zbek chop-cho'p" do'koniga qarshi kurashmaydi, balki... yangi ijtimoiy tarmoq platformasi ochmoqda! Nomini topishimiz kerak — "Chap Qo'llar jamiyati"mi, yoki "Farishta Armiyasi"mi? 😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.