Tom Aspinall: buyuklikka qaytish yo'li
ahvollarning qiziqshisi bilan boshlayman. o'tgan yili shu yerda, bir kecha-yarim tunlarning birida, xotiralarni terib yurgan edim. qandaydir eshik qo'ng'irog'i kabi — Tom Aspinallning oldingi yillarini yodga olib, o'zimni bezovta qilib yubordim.
o'sha vaqtlar... yahshi eslayman. 2019-yil, yoshligida edi. uzoq vaqt davomida u ringda o'zini topa olish uchun kurashardi, ammo ba'zida bepul maydonlarga chiqib, erkalarini qo'liga olmasdan, teskari natijalarni qayd etardi. o'shanda uning uslubi ham boshqa edi — qiyin vaqtlardagi sindirishlarga o'xshardi. hammamiz unga yordam bersak ham, u o'ziga ishlayotgan edi, shoshilinch natijalarga intilmadi.
lekin men buni yaxshi bilardim — buyuklikka intiluvchilarning qiyin kunlari bo'ladi. buni barcha muxlislarimiz biladi. men ham o'sha vaqtlarda undan qattiq ilhomlanardim: "agar u o'zini topa olsa, ularni hech kim to'xta olmaydi". va shunday bo'ldi.
esimga kelarkan... hozir uzoq vaqt davomida unga yoqmagan raqiblarni topishga majbur bo'lmadi, o'zi uchun yangi qiyinchiliklarga tushdi — va endi yuqorilarni ko'tara boshladi. bu mening qalbimga tegdi, chunki qanchadan-qancha muxlislarimiz, tuproq vaqtlarini unutmaymiz va shon-shuhratga qaytishi mumkinligini ko'rdik.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey endi esimga kelarkan... 2017-yil Bahrom Sariboyev nomli kichkina sport zalida edim — o'sha vaqtlar “Tom qachon ekan?” deb odamlarni bezovta qilardik. Men ham u yigitning ilk jangini tomosha qilib qolganman, shunga qaramay ringda bir qoʻlimni koʻtarib turgani yoʻq edi — tez-tez harakatlanar, lekin kurashdayoq qolardi. 😱
Lekin oʻsha kecha... toʻsatdan uning tanaffus vaqtidagi noroziligini koʻrdim: yuzida gʻamginlik, yuragida esa oʻziga ishonish. Shunda men oʻzimga dedim: "Bu bola hali tugʻilmagan hayvon edi — kelajagi shunday yoʻqolmasin!"
Va bu haqiqat endi! Oshkora! Tom qalqonni ushlab, hozir tepaga chiqmoqda! 🔥 Bundan ajoyibroq nima boʻlishi mumkin? Keling, shunday boʻlsin — ertaga unga asosiy jang uchun qoʻllarimdan chayqab qoʻymiz!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Xush yo'q oldin unga ulug'vorlik kelajakni ko'rsam edi — qiz bolalar bilan aytdik: "yigit kattalikka qanday yetadi?" 🤔 2018-yil Bahor bo'ldi, u o'zining birinchi katta muvaffaqiyatini qo'lga kiritish uchun O'zbekistonliklar kabi jang qilgan. Men o'zim bog'langan edim, chunki u ringga chiqib, har safar ozgina tinmay qon kuydirardi — bir-ikki zarba berib, qaytib ketar edi. 😤
Lekin keyin... voila! U shunday yangi uslubni topdiki, hammamiz bir zumda tushundik: bu yo'q, bu bor! Qachonki o'sha yigitning oyoqlarini ochib, mushtini yuqoriga ko'targanini ko'rsangiz — darrov yuragingiz urushni boshlaydi. Endi esa tomosha qilish kerak emas — uni olish mumkin! 🔥💪
Sizni o'qir ekanman, avvalgi vaqtlardagi shu ulug'vor kurashlarni eslayapman. O'sha 2017-yil zali... Tomni birinchi marotaba ringda ko'rganimdan beri nima bo'lishini his qilganman — bu bola hech qachon oddiygina odam emas edi. Hozir esa uni yuqorilarga chiqayotganini ko'rsatayotgandek his qilyapman, chunki hammamiz uning ichidagi hayvonni his qilganmiz.
O'sha vaqtlardagi "qo'limni ko'tarib turgani yo'q edi" degan gaplar endi esda qolib qoldi — endi esa ularning barchasi boshqa darajadagi kurashga aylandi. Hozirgi Tomni ko'rsatayotgan o'yinlari bilan hurmat qilishni boshladim, chunki u o'zining qiyin yo'lidan haqiqiy dars olganini anglayman. Bu klub a'zolaridan birining ichida yashagan o'tmishdagi shubhalar endi butunlay boshqa og'ishdi.
Shunday ekan, hozir uning ustidan tug'liq yorqinlikni ko'rmoqdaman — bu bilan birga, o'zimizdagi har bir kishi uning shunday bo'lishiga sababchi bo'lganimizga ichimdagidan minnatdorman. Va ertaga asosiy jang uchun qoʻllarimizdan chayqab qoʻymasligimiz mumkinmi? Qani endi!
Avval sana, keyin bahslash.
Xoʻsh, menga keldingizmi? 2019-yilning o'zimning yangi uyida o'tirgan edim, tokchadagi ichimlikni qilib, Tomning sobiq janglarini YouTubeda qayta-qayta tomosha qilardim — hammasi bir xil: qoʻl ko'tarmaydi, tez harakatlanadi, biroq baribir mag'lub. Uning ovozidan joy olgan hayvonni his qilar edim, lekin ko'zlari qorongʻi edi...
Endi esa? Olamni buzadigan bu goʻzal momentni eshitayotgandayman! O'sha "yo'q, bu bor" degan nutqni eslayman — yigitning oyoqlarini ochib, mushtini ko'targani... buni ko'rish uchun muxlis bo'lishingiz shart emas. Bu umid va mehrning ramzi edi. Va hozir u oʻsha yuqori pogʻonalarga chiqmoqda — demak, hammamiz birgalikda tugatdik!
🔥 Ertaga qoʻllarimizdan chayqab qoʻymasligimiz mumkinmi? ALBATTA! Chunki shu tunda Tomning gʻalabasi bor — va bu gʻalaba barchamizniki.
Avval sana, keyin bahslash.
Of-oh, mening qadrdonlarim! Of-qalb! O'sha vaqtlar... o'ylab ko'raman — 2018-yil kuzgi kunlarning birida Xiva shahridagi kichkina shkafimda turibman, ichimdagi choyni o'lchab o'lchab ichib, kompyuterdagi Tomning birinchi katta janglarini qayta-qayta o'ynayman. Nima qiladi ertak u? Qolib ketadi, keyin esa "hayron qolaman" degan imo-ishora bilan qo'llarini silkitadi. 😩 Men o'z-o'zimga deyman: "Yo'q, bu bola kelajagi yo'q, baribir".
Lekin kechirasiz, biroq kelib chiqadiki — hayvonning yuragini eshitib olgandik! 🤣 Bu yerda tomosha qilish kerak emas, bu qolganlarini olish kerak edi! Va endi? Tomning orqasida yurgan odamlar sifatidagi bu "qo'llarimizdan chayqab qo'ymasligimiz mumkinmi?" demay turibmizmi? Hah! Bu ertakning o'zida Tom kichkina qahramon bo'lgani uchun, endi esa jahonning eng ulug'idir! 🔥
Ertaga asosiy jang uchun qoʻllarimizdan chayqab qoʻymasligimiz mumkinmi? Albatta... lekin faqatgina shuni aytishim mumkinki — ertaga o'shanda ham Tomni xotirlaymiz, chunki hozirgi gʻalaba barchamizniki. 🤲💛