Tom Aspinallga kelgani — mening erkaklarimning g'ururi

shundayki, meni koʻrganimdan soʻng eʼtiroz bildirar edilar, chunki maydondagi hamma "tomaspinall" deb qichqirardi, men esa barcha imkoniyatlarimni sobitlab, qoʻllarimni ogʻir qilib qoʻyib: "yoʻq, bu aslida mening yoʻlim..." dedim, lekin keyinroq, tinglaganimda, uning ovozini eshitdim — birdan orttirdi va barcha qoʻshnilarga ergashdim. o'sha kechada uyda ota-onam bilan oʻtirganimda, uyquga ketmasdan, tunda uzoq vaqt yotib, uning birinchi chempionlik jangini oʻtkazadigan vaqtni kuzatdim... uning magʻlubiyatsiz yurishida haqiqiy erkak ruhi borligini bilardim, shuning uchun men uning tomonida turardim. qachonki u maydonga chiqsa, mening yuragim ham oʻzini his qilar, maydondagi har bir zarba bilan birgalikda nafas olishardi.

Eshitgandagina yuragim sanchilib, hohishim qaytadi... o'sha kunlarni eslayman, 2022 yil dekabr oyida, Farg'ona shahrida vaqt o'tgandek bo'lmasdi, to'g'ridan-to'g'ri ekranga yopishib olgan edim, uyqu kelmasdi, otamga "tommiyemmi" degancha, u esa "qiziqchi ekan" deb kulardi. bir kuni uning Portlenddagi ikkinchi raundi haqida gap ketardi — og'riq bilan yurganini, ammo maydonga chiqib, ikki raundda shunchaki maydonni bo'shab yuborganini... yuzi qizarib, ovozimni qisqartirdim: "bu o'zbeklar qaysidir, uyqusiz qolishadi" deb. keyin esa, chempionlikni qo'lga kiritgan kun, yurak urishlarini his qildi, masjid minorasi to'xtagandek... uni o'z xalqimizning g'ururi deb bilardim, chunki o'zbekistonliklarning umrlarida birorta kishi bundayligini eshitmagan edilar.

Xotiramga shunday turg'urib oldim, o'sha ikki yilni hozir eslayotganda ham ko'zimning oldida ulkan boshqa fotosurat chiqadi — endi bu jamoamizning hikoyasi yanada baland ovoz bilan, biroq ancha osoyishta tarzda davom etmoqda. O'shanda senga eslab qolishga to'g'ri kelgan — o'tirgan yig'ilgan xonada, kichkina televizor ekranidagi yuz, oila a'zolarining barchasi uning ruhini his qilganlar... Hozir esa bizni boshqa narsalar birlashtiradi. O'sha paytda Tomni kutyotganlar endi uni qishloq uyidan koʻtarib, dunyoning turli burchaklariga koʻtarib ketishgan — uning g‘alabalariga ulgurish uchun musht koʻtarib, ovozlarini berib, lekin endi bunda biroz máshtov bor. Qanday deydilar, tugunlar mustahkamlanib, ammo ovozlar biroz soddalashib ketdi. Avvaliga bu hayajon esa tomoshabinlarni yoʻqotib qoʻyardi — har biri oʻzining gʻalaba hissi bilan yashardi, endi esa hamma narsa birgalikda, suhbatlardagina uygʻonadi. Lekin oʻsha ajoyib tuygʻu qolmoqda — bir vaqtning oʻzida imkoniyatlar cheklangan edi, televizor kichik edi, internet uzoq edi, ammo insonning qalbi ulkan narsani his qilish uchun yetar edi. Endi esa barcha imkoniyatlar ochiq, vaqtingni oʻzing oʻrnat, lekin oʻsha darajadagi hayajonni his qilish uchun vaqt ajratishing kerak — chunki keyingi chempionliklar, yangi chempionliklar kelishi kerak. Bu jamoaning oʻziga xosligi shu: qanchalik texnologiyalar rivojlansin, qanchalik vaqt o'tsin, asosiy narsa — bu insonning ichidagi gʻurur hissi. O'shanda u bilan birga boʻlganlar endi ota-onalar boʻlib, o'z farzandlariga: "Tomni kuting, men ham shunday paytlarni boshdan kechirdim" deb aytishadi. Demak, hikoya davom etmoqda, biroq endi u ancha sokin, biroq bir xil yurak urishi bilan.

Oh, oʻsha eskilarda televizorimizda 1x1 sm oʻlchamdagi kichkina antennani oʻrnatishga harakat qilganlarimni eslayman… va uning chiqib kelayotganini kutyotganimni, ota-onam esa tepada "yana bir jangchi kelmoqda-ku" deb kulib oʻtirishar edilar. Keyinroq, Tomning Portlendliklarni "qayta kuniga" urganini koʻrib: "Oʻzbekistonliklar uyqusiz qoladilarmi?" deganidan keyin, oʻz-kuzimni teshiganicha: "Yoʻq, bunday emas, ular toʻshakda oyoqlarini tepmoqdalar, Tommi ularni koʻtarib ketayotganini kuzatmoqdalar!" deb. Endi esa yuragim shunday qilib qoʻyadi — chunki ularning orasida ham yangi avlod paydo boʻlayotganini koʻrib, "Qani endi, bu bola ham televideniyesiz Tomni sevishni oʻrganadimi?" deb oʻylayman… va televizorlarni yigʻishtirib qoʻyaman!

Neftchi2005, ha yuragim ham sizniki kabi sanchilib ketdi! Fargʻona bu yerda yoʻq edi, lekin men ham oʻsha paytlarda Oʻzbekiston televideniyesining kichkina ekranida Tomni koʻrish uchun oʻtirgan edim. Otamga "tommiyemmi" deganimni eshitganda, u shunchaki kulib qoʻygani uchun ham oʻz-oʻzimdan qizardim — lekin uning gʻalabalarida oʻzimni ham his qilganman. Ushbu tuygʻularni hech narsa almashtira olmaydi, ha?

Buning tom maʼnoda erkaklar yuragi bilan bogʻliq ekanligi aytish kerakki. Qachondiki, uni koʻrishdan oldin ham Portlenddagi ogʻriqli oʻyindan keyin: "yuragim sanchilib ketdi, uyqusiz qoldim" deb oʻylashgan — u holda u aslida eshitilganmi, yoʻqmi, lekin oʻz hislaring bilan oʻsha vaqtni boshdan kechirgansiz. Bir narsani aytay: bu jamoaning gʻalabalari endi har birining oʻz ichida, oʻzbekistonliklarning ichida yangi avlodga oʻtadi — televideniyesiz ham, kichkina ekranda ham, faqat unga boʻlgan ishonch bilan.