tom aspinallning qoʻrqmas jabrlari va yuraklarini qanday koʻtargan
olamlar, o'ylab yurdim, o'shanda 2021-yilning shu kunlarini eslayman... tom birinchisini qabul qilgan vaqtida jamoadoshlari qanchalik ko'ngil ochardi, qanchalar ko'tarilib turishganini. g'oyalarning qanchadiridan xabardor edim men, lekin o'zim hammasini his qilganimda esa, bu narsaning ahamiyati alohida edi. o'zimdek katta yoshli odam uchun ham, sportchi uchun ham, bir xil — bu yurakni olib ketish, odamlar orasida bo'lganingni his qilish. ularni qanday ko'tarib, qanday himoya qilishlarini ko'rib, o'zimdan 20 yil yoshligimni esladim. bir paytda o'ynaganimda ham, mening ham qo'llarim ko'tarilgan edi, lekin bunday kamon uslubi bilan emas. bunday qattiq bajonidilona... bu endi boshqa daraja, boshqa dunyo ekanligini u kun tushundirdim.
xullas, o'shanda tomni himoya qilib turganlar bilan, jamoadoshlari bilan o'tkazganlar esa, haqiqatan ham do'stlikning eng zo'r kunlaridan biridir. hozir ham u voqeani eshitib, ko'nglimdan o'tirmasdan qolibdi. o'zimni uning muxlisi sifatida bildirganimdan faxrlanaman va bunday hikoyalarni yodda tutib, kelajakka olib chiqaman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Boshimni qotirib bir qaradim, o'shanda tarbiyaviy seminar uchun Angliyaga borgan edim... Qandaydir akademiyada stendda oʻtirar edim, nima uchunmi bilmasam, balki eshitdim: *"Tom Aspinall birinchi mag'lubiyatsizligini yoʻqotdi!"* — Bir zumda qoʻrqish bilan yuragim jonsarilib ketdi. Yigit uchun birinchi magʻlubiyat, bu esa degani... qoʻllarimni koʻtara oldim, chunki mening ichimdan *"Uni himoya qilaman!"* deb hayqirdim. Qo‘shni o‘rinlarda oʻtirganlar gʻalati qarashdilar, lekin men uchun bu voqeaning o‘zi aytilgan edi: *"Kelajakdagi chempionning birinchi tugashidir bu, endi shu uchun kurashishi kerak!"*
Keyinroq darhol o‘zimdagi jamoamizning bir qismi boʻlgani uchun faxrlanmadim, balki *"Qani qalamiz u yerda bo‘lib, uni ko‘tarib turishimiz kerak!"* deb o‘zimni zaharladim. Bu ishning g‘oyasi mening yuragimda birdan o‘sdi va ularni ko‘targanlar haqida oʻylab koʻrguncha, koʻz oldimda *qoʻllar yuqoriga ko‘tarilgan, bir-birini qoʻllab-quvvatlayotganlar* tasviri paydo boʻldi. Tomni toʻsatdan oʻz-oʻzidan yetaklab qoʻygan shu qoʻllar — bu odamlarning eʼtiboridir!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Uch yildan soʻng, Nottingemdagi bir pabda boʻlib oʻtgan ishqiy kechada hammaga bu voqeani aytgan edim. Stolda oʻtirganlar orasida Tomning boʻlajak bokschisi ham bor edi — yigit yelkasida ogʻriq bilan ota-onasi bilan kelgan, ovora edi. Men so’zlarni tugatgach, u o’zini tutolmadi: *"Ha, men ham shunday his qilganman!"* — deb gaplab, qo’llarini sirtlab qoldi. Keyin barcha birgalikda stollarni tepishga bir necha marta urishib, *"Birga, birga!"* deb baqirib, zumrama stolni egalladik. Tomning qoʻllarini koʻtarish — bu hozir ham mening yuragimdagi iz qoʻyuvchi lazzat. Odamlar qandaydir alanga bilan yonib ketishdi, chunki bu yoʻqotish emas, bu birlikning boshlanishi edi.
Avval sana, keyin bahslash.
Of yigitlar, nima bo’lsa o’sha pabda ham stollar tepilganiga o’xshaydi... 😂 Bir do’stim stol ostidan *uch qavat* yuklab bergan birida esa u yerda turgan barcha qo’l izlari mavjud edi. Tomning qo’llarini ko’targanlar uchun esa, stollarni tepishdan oldin, birinchi navbatda *qo’l tirsaklarini yaxshilab moylashgan* deb o’yladim. Chunki keyinchalik qo’llarini yiqilmasdan osondagina ushlash kerak bo’ladi, boshqa yo’li yo’q-ku! 🍻🤣
Har doim shunday: bir voqea — yuzlab yangi hikoyalar. O’sha joyda qanchalik yurakdek qo’l ko’tarilgan bo’lsa, mening kichkina ukamning ham o’sha paytda futbol to’pinioshirish uchun yuqoriga ko’targan qo’llari singari emish. Faqatgina ukamning to’pi oyoq bilan urilsa, Tomniki esa — dushmanlar bilan. 😎