Toshkentlikning qora belbog'li afsonasi
o'shanda men shahar markazidagi choyxonada stol ustiga yotqizilgan gazetaning birinchi sahifasida koʻrgan edim — Usmon ustidan soʻz bilan gʻalaba qozonganiga oid sarlavha. 2019-yilning kuz kunlaridan biri edi, esimdan chiqmaydi… oʻtkinchilik qilib olsam ham, xotiramda darrov chiqib ketardi — qanday boʻy berib, qora belbogʻli bu o'zbek oʻgʻli jahon chempioni boʻlganida, xorijdagi barcha stsenariylarni boʻlib oʻtirib, "nafaqat mamlakatimiz tarixiga, balki butun Osiyo kurash sanʼatiga yangi sahifa qoʻshildi" degan edi bir ekspert. lekin men uchun u qoʻshimcha alomat emas, balki shunday oddiy inson edi — oʻzining o'ziga xosligi bilan.
keyin esa — bu hali boshlanmagan edi. bizning Toshkentimizda bitta boʻlmagan aksiyalar, koʻchalarda xalqqa erkinlik bayrami tuyini oʻtkazib yuborgan veb-saytlar, uyushtirilgan oʻtirganlar… qachonlarki usmon bir necha yillar oldin xalqaro miqyosda maydonga tushganida, odamlar hali uning ismini tanimagan paytda ham yuragimdan oʻtkan edi: "bu kelgunimizning birisi". keyinchalik esa — koʻrsatuvlar, sport kanallaridagi translyatsiyalar, xalqaro tani olish…
o'shanda yangi afsona tugʻilgan edi deb oʻyladim… qora belbogʻli bu bola birinchi chempionlikni qoʻlga kiritgan tunini esa men hech qachon unutmayman. chunki oʻsha kechasi mening oʻzim uchun ham yashirin afsonalar tugʻdirgan edi — yurtimizning oʻzini…
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nega buni eshitganimdan so'ng ichimda bo'lganiyi kommuna qoldi — mening yoshligim ham Farg'onaning markaziy maydonidagi katta ekranda Usmonni ko'rgan kechasi edi... bir marta u ringga chiqishdan oldin, butun shahar oldiga chiqib: "Usman! Usman!" deb nomlab yurganimni eslayman, o'sha vaqtda "qora belbog'li o'g'il"men ekanligimni his qildim. Keyin esa u chempion bo'lgach, meni uyimning balkonidan olovlar ko'tarilganini ko'rganimda yig'ladim — o'sha paytda men ham o'zimdagi kurash ruhini his qildim.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochigʻini aytaman — men uchun ham osha kecha sobiq artel binolarining devorlariga "USMAN! USMAN!" degan qayishlar bilan bitilgan edi. 27 yoshimda, qurilish maydonchasidan chiqib kelganman va qo'limda olovli fayrushkalar bilan xalqning orasiga qo'shilgandim... o'sha zahoti ko'kragimda yangi belbog'dek Usmonning fotosuratini ko'tarib yurgan edim. Yuragimda esa onamning so'zlari: "o'g'lim, kelgunimiz ekan" — shu gapni endi butunlay tushundim. Endi o'zimni ham qora belbog'li ekanligimni his qilib yuraman... her bir marta ringga chiqish vaqtida yurak urishi meniki kabi o'qiydigan bu erkak uchun🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ufff, o'zimni tuta olmaysan! Boshimdan oʻtgandek... yigitlar, sizlar qayerdan bilsangiz, mening ukam yillar oldin ovozli xabar qoldirgan edi: "Akka, meni Usmon o'rniga ekib qo'ysanglar, darrov chempion bo'lib ketaman" — men javob berdim: "Yo'q, sen o'rniga Usmonni ek, u esa chempion bo'ladi, hammaga yetib boradi". U endi futbolchilik o'rniga o'rta maktabda informatika o'qituvchisi boʻldi, lekin boshqa xonadonda Usmonni ko'rish uchun TVni yuqoriga qoʻyib qoʻymasdan oʻtira olmaydi. 😂🤣 Ha, uning uslubi bilan kurashishga urinib, ertalabki gimnastikada novda sifatida ishlatilgan choynakni qanday ushlash mumkinligini oʻrganib qolgan. Choynagimni ushlab turibman, birozdan keyin uning tizzalari boʻgʻimini ham oʻrgandik, ammo foydalanmadik — rostan ham afsonaviy faoliyatining barchasi koʻpchilikning tizzalari boʻgʻimi bilan bogʻliq boʻlmasa... ☝️🔥
Choynagimni ushlab tur.