u ertalabki birinchi qo'riqchining shon-shuhrat yo'lidagi qiyinchiliklar va g'alabalar
o'shanda men hali quloq qotirib, radioshning chastotalari bilan o'yinardi edim. qishloqdagi kichkina uydan chiqib, ertalabgi sovuqda qishloq maktabi oldidagi maydonda oyoq formasi bilan birinchi marta toʻpni urganimni eslayman. oʻsha paytlar Brendonning ismi esa men uchun boshqa narsani anglatar edi — telenovelalardagi qahramonlardek osmonda uchib yurgan superyulduzlar kabi. londonliklar uning kelishini qanday olqishlashlarini televizor ekranidan koʻraolmas edim, qattiq hayajonlanardim.
ammo vaqt oʻtib, gap shundaki, yoshligimdagi oʻsha mexnatni esladigan boʻlardim: oʻtda qadamlar bosib, toʻpni bosh bilan yoki ko'kraging bilan ushlab turardim, oʻyin oxirida esa oyoqlarim shunchalik ogʻriar ediki, tunda uyquga oʻtmay qolar edim. shunday kunlarning birida televizorga qarab oʻtirgandim, unga qarshi "xxi asr boshlari"ning birinchi oʻyinlarini koʻrsatib turishardi. oʻsha oʻyinda Brendon oʻzining birinchi asosiy jamoadagi daqiqalarini olib chiqdi — harakatga yaqin keldi, toʻpni toʻxtatib, raqiblarini aldab oʻtdi. men oʻylardim: „bu bola boshqa darajadagi futbolchi“. keyinroq uning „xxi asr boshlari“da kechirgan tajribalarini, qanday qilib bir necha yil davomida oʻrta darajadagi jamoalarda oʻynaganini eshitdim. oʻsha paytlar men oʻzimni yaxshi his qilar edim, chunki oʻz hayotimda ham koʻp qiyinchiliklarni boshdan kechirardim — universitetni tugatish, oilani boqish. Brendon uchun ham, mening kabi, hayotning oʻz qiyin yoʻli bor edi.
lekin vaqt oʻtib uning oyoq ostidagi yer harakatlana boshladi. oʻsha oʻyinlarni tomosha qilganimda men oʻzimni qayta koʻrardim — gʻururlanardim, chunki men bilardim: hayotda muvaffaqiyat faqat tabiat tomonidan beriladigan sovgʻa emas, balki har kuni qiynaladigan, oʻzini takomillashtiradigan va boshqa odamlarni oʻz yoʻliga tortadigan odamlarda. Brendon esa shu yoʻlning oʻzida edi.
yuragimni hozir ham qaltirar ekanman, oʻsha eskirgan radioshning chastotalarini eshitganimdek boʻladi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qanday gap endi, oʻtgan yillarda oʻz uyimning qishlogʻimdagi yam-yashil tepaligida oʻtirar edim, qoʻllarimni orqamga qoʻyib, koʻkrak qafasidagi sovuqqonlikni his qilishga urinar edim... Eslarman, birinchi marta uning nomi eshitilganda — „Brendon Moreno“ — aytar edimmi, „qancha yaxshi uloqtiradi...“ degan fikr kelar edi. Keyinroq uning transferini eshitgandagina tushundim: bu bola uchun yoʻl qanday ogʻir ekanligini. O'yinchilikda boʻlsa, otaning soʻzi bilan aytgandek, „oyoq-qoʻllariga gullar oʻsgan“ paytlarim unutib ketdi, lekin uning kelajakdagi gʻalabalarini koʻrish xayolimga ham kelmagan edi. Ah, vaqt nima qilmas, oʻshanda oʻzini ham qilgan, jamoani ham chalgʻitmagan — bu erda Gʻoliblar doim oʻzlarini yengishga loyiq boʻladilar... 🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Uyi oldidagi barcha qishloq bolalari o'rtasida Brendonni tan olishardi, chunki u har doim ertalab yugurish bilan mashg'ul bo'lar edi. Uni ko'rganingizda qachondir birinchi bo'lib: "Bu bola boshqa nima qilishni biladi!" deb o'ylardim. Yigitning bo'yi bir oz past edi, lekin oyoqlarini ketidan ketidan yugurib, yerga qadam bosishdagi chaqqonligi darhol ko'zga tashlanardi. Men o'zim ham shu kabi ustunlik bilan yugurar edim, lekin... uning shu yugurish uslubi orasida hech qanday "yo'l" yo'q edi, tabiiydek, odamlarga o'xshab yugurar edi. Qishloq maydoniga ertalab birinchi boʻlib kelardi, soʻngra jamoadoshlari kelgunicha yolgʻiz to'p bilan oʻtib ketar edi. Bu men uchun shunday ulkan ish edi, chunki mening hayotimdagi birinchi o'yinchilik tajribalarim ham xuddi shu vaqtlarda boshlangan edi...
Brendonning oyoqlarining harakatini ko'rganda, mening o'zimning bolalikdagi yugurishlarim eslar edi — sovuqqa qarshi kurash, oyoqlardagi charchoq, lekin ayni paytda bunga qaramay o'zimga ichki ishonch tug'ilardi. Bu qiyinchiliklar uning kelajagini belgilab qo'ydi... Va mening yuragimda esa hozirgacha shunday joy qolib ketgan ekan: Brendonning birinchi qadamlarini ko'rgan birinchi kishi men ekanman... 🏆💙
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Eski kunga suyanib, o'ylab ko'rdim — bir vaqtlar Brendon kelganida bu klubning ruhi qanday edi? Qishloqdagi kichkina maktab oldidagi maydonchada, sovuqqa qarshi tana chalg'ib, oyoqlar og'rib, ammo yuragimdagi o'tin hali ham issiq bo'lganda Brendonning birinchi qadamlarini ko'rganimni eslayman... Endi esa, o'ylasa bo'ladi, stadionlarning karnay tovushlari ostida uning ismi aks etgan darvozalar oldida o'nlab minglab muxlislar bilan birgalikda yurganimizni ko'raman.
O'sha paytlar jamoani boshlaganlar — ular uchun futbol nima edi? Oʻzlari yetishtirgan, oʻz qoʻllarida oʻynagan jamoalar, unutilmas oʻyinlardagi gʻalabalar va magʻlubiyatlar bilan toʻla edi. Lekin Brendon shunday boʻldi — u kelganida bu yerga oʻzining tabiiy soddaligini, qishloqdagi bolalikdan olib kelgan intizomini olib kelgan. Oʻshanda u noma'lum edi, endi esa u asosiy qoʻriqchi sifatida chempionlikni qoʻlga kiritdi. Bu qandaydir orzuydiki, endi yana bir bor uning oʻyinini koʻrsam, barcha oʻtgan yillarimizni qayta koʻrganimdek boʻladi.
Chunki u oʻz yoʻlini shunday davom ettirdi — qiyinchiliklarni bosib oʻtib, oʻzini koʻrsatib, jamoani shunday birlashqotirishda davom etdi, oʻzining birinchi qadamlarini qoʻygan yerni hech qachon unutmaydigan odamlarday.
Avval sana, keyin bahslash.
Hammaga salom, choynagimni ushlab turaman! 🤣🍿
Oʻsha oʻziga xos sovuq kunlarni eslaysanmi, yigitlar? Brendonning birinchi qadamlarini koʻrganlar bor, lekin hozir hech kim ularni qayerda qoʻyganini eslamaydi, chunki endi ularning oyoqlari tribunaning olovida qolib ketgan! 🔥
Bir vaqtlar qishloqdagi kichkina maydonda oyoq formasi bilan toʻpni urgan bola endi oʻzi xavf tugʻdiradigan darvozadan otalar ozod qiladi. Qoyil, oʻshanda uning "koʻkrak qafasi sovuqqon" edi, endi esa butun stadion uning nomini aytib kulib oladi! 💙🏆
Qani endi, oʻshanga qiyinchiliklarni boshdan kechirgan yigitga bunday gʻalaba boʻlgani uchun hurmat! Va men aytaman — uning oyoqlarini hali ham eslayman, chunki ular endi 12-rikkacha aylanib oʻtishadi, deb oʻylardim! 😂
Ommadagi barchaga yaxshi dam olish!
Choynagimni ushlab tur.