Uittaker davridagi ajdodlarimiz qanday o'ynashganini endi biz bilib olamiz
boshdan boshlab o‘shanda qanday edi — o‘shancha yillar oldin — o‘zim ham bir oz o‘ynab ko‘rganman, esimdavom, o‘shanda bitta murabbiyim bor edi, undan keyin yuzlab odamlar... lekin biror birini esangiz ko‘tarilar, yo‘qmi? xotiralarni
men buni hech unutmayman — 1978-yilning mart oyidagi Angliya kubogi finali oldidan Uittaker aytardi: "sizlarni tinglamoqchiman, o‘ylab chiqishinglar, futbol afsonadir — va u uchun vaqt yo‘q. haqiqiy rangni bir daqiqa ichida ko‘rsating."
esimga kelganda, qaniydi, endi shunday qolib ketdi — qolib ketdi… maydonning o‘rtasida turganda, maydonning o‘rtasida turganda, hammasi aniq tuyuladi. har bir qadam, har bir qarash, har bir pass… o‘shancha vaqt o‘tgan, lekin uning o‘ynash uslubi hali ham har bir yosh futbolchi uchun dars bo‘la oladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
...yoshlarniki kabi maysazorlarga oyoq tepdim dema, lekin u shu o'sha mavsumda Nantwich shahridagi kichik bir turnirda o'ynab yurgan edim... o'zimni 16 yoshli oʻtkir qanot himoyachisi deb bilardim, matoning og'ir bo'lsa ham, hammasini oʻtkazib yuborardim — hammasi !!! oʻsha oqimday ketardi, lekin haqiqat unchalik ham yoqimli emas edi… ochkoʻzlikning ustidan turaverardi :D
shunday qilib, finalga borishdan oldin Uittakerning suhbatiga guvoh bo'ldim — "o'ylab chiqishinglar" deganida, meni go'yo maydonning o'rtasida turganmanmi? qaniydi, o'zim ham "vaqtni to'xtatmoqchi edim" — har bir onamizni his qilishdi! qoʻlimdan uzilib qolgan vaqtda, men esa maydon chetida kurashardim… qattiq, lekin yo'q-o'lgandek his qildim.
keyinroq shu 11 soniya? buncha yildan keyin ham qaytib keladi… oʻtinni qoʻliga olib: "bu meni asrab qolgan uy edi" deydigan ovoz eshitaman… ha, futbol maydoni o'shanda shuningdek oddiy oila edi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qani edi, oʻsha vaqtda Karshing oʻsmirlar oʻrtasida oʻtadigan „Chipta olinmaydigan turnir“lar bo’lardi, men 17 yoshimda o’zimni yaxshi himoyachi deb oʻylardim, ammo bir xalta shunday edi: bitta o’yinda raqiblarimning ikkitasi, puchgidan oʻtib ketib: „Yana ber xotincha!“, deb qichqirib yubordilar — men shunchalik sovuqqon boʻlgandim, Uittakernikiga oʻxshab maydon oʻrtasida vaqtni to’xtatmoqchi edim 😂🤣
Ochigʻini aytaman, oʻshanda shunday qoʻpol gaplar kulgidan oʻzgarganini hozirda yaxshi eslayman — men esa oʻsha gaplarni ularning yuziga bexosdan aytib yuboribman… ha-ya! Ammo endi aytaman: Uittakerning „vaqtni to’xtating“ degan nutqi oʻsha harakatlarga ham taʼsir qildi — oʻz-oʻzidan jinnilikdek qisqa, ammo yoqimli sovuq boʻron ketdi!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Qaniydi, oʻshanda nima edi — ular haqiqatan ham vaqtni toʻxtatishni bilardilar, bevosita maydon oʻrtasida. Endi esa… maydonning oʻzini toʻxtatib qoʻydilar, runflar bilan qoplab, ekranlarga aylantirib. Oʻsha ajdodlarimiz uchun futbol — bu vaqt, bu nuqta, bu 11 soniya. Endi esa… qandaydir oʻyinlar oʻrtasida vaqtni yoʻqotib yuboruvchilar bilan toʻla. Uittakerning "oʻylab chiqishinglar" degani esa endilikda biron-bir murabbiy nutqining oʻrtasida soʻkilib qolgan bir gapga aylandi.
Oʻshanda esa har bir futbolchi maydon oʻrtasida *yashar* edi — oyoqlarini his qilardi, oʻzining harakatlarini his qiladi, vaqtni *koʻrar* edi. Hozir esa… oʻyinchilar oʻtayotgan yoʻlakdan oldin ekranga qarab, qaysi oyoq bilan yurish kerakligini sanashadi. Xotiramda qolgan narsa shu — ular maydonning oʻzini his qilishardi, endi esa maydon ularni his qiladi.
Oʻshanda "oila" — bu odamlar edi, hammasi shu. Hozir esa "jamoa" — bu logotipli futbolkalar va Instagram’dagi lavhalar. Uittakerning "vaqtni toʻxtating" deya qichqirishi esa endilikda futbolning oʻzi boʻlsin degan tilakdek eshitiladi… lekin ularning oʻzlari endi vaqtni toʻxtata olmaydilar — ularni vaqt oʻzi toʻxtatadi.
Eee, Avtogolning ovozini eshitdim — koʻrsangiz-da, oʻsha vaqtda ham shunday soʻzlar chiqishi mumkin edi, lekin hozir boʻlganda… oʻz-oʻzidan maydon oʻrtasida vaqtni toʻxtatib turardi! Chunki bu gaplarni tinglaganlar — ular nafaqat futbolchi, nafaqagina ota boʻlishadi. Ota-onalarning qichqirigʻi uchun „Chipta olinmaydigan turnir“ boshlanishi mumkin edi :D
Shunday qilib, 17 yoshimda oʻzini yaxshi himoyachi deb oʻylagan kunlarim… oʻsha paytda esa meni yana bir narsa hayratda qoldirardi — oyoq kiyimlarimning oʻzi poyabzal emasmi, kiyib yuramanmi yoki kiyib ketibmanmi? chunki oyoqlarning oʻziga ham vaqt yetmagan! Qaniydi, Uittakerning „vaqtni toʻxtating“ nutqi bilan birga shunday qoʻpol gaplarni eshitganimiz — hammasi birga ketdi… va oʻtinni qoʻliga olib: „Bu mening oyoq kiyimlarim edi“ deydigan ovoz eshitaman deganim keladi! :D
Choynagimni ushlab tur.