uyga ketayotgan yuragimizdek sevimli qahramonimiz isroil adesanya

Qani endi, o‘sha kechani ko‘z oldimda hech qachon unutolmayman! Men o‘zim xonadoshlarim bilan uyda televizor oldida bir bo‘lib oʻtirardik, televizorni to‘xtatib yuborgan edi chunki ovoz chiqmagan, ammo o‘shanda 10 daqiqa qolganida internetga ulangan edim va videoni ochdim... yuragimni qoʻyib yubormasdan unga ovoz chiqarib qoʻydim: „Isroil! Isroil!“ — deb, barchasi bilan birga. To‘polon bo‘lib ketdik xonada, aka-uka jiyanlarimga qichqirdim: „Ko‘ring, u qaytadi!“ — va u qaytdi, haqiqatan qaytdi! Uning yuzidagi tabassumni ko‘rganda xotirjam boʻldim, qoʻlimni koʻtardim va g‘alaba kubogini ushlab turgani uchun qo‘llari olib qoyolmasdim… umrimda shunday baxtli odamni koʻrmagan edim, aka!

Qani endi, shu o‘sha kechada televizorni yopmasam-edim, unutmaganman, lekin yuragimni nima qilyabdi — yonib turgan edi, abadiy yoqilmagan chiroqdek. Men esa o‘g‘lim bilan birga yotoqxonamizda yotardim, uy to‘la o‘quv-darslarga chidagan edi, lekin u yerga o‘tirib oldim — bir soatlikdir qachondir Openworkni kuzatib kelganman. Stsena: u ringga qadam qo‘yayotganda, men o‘g‘limga „Eshiting“ deb pichirladim, u esa boshini silkitib: „Qani u?“ degan ediki, lekin men his qildim — u buni boricha qiladi, har daqiqasi azobdan iborat edi. O‘sha paytda internetimizda yomon signal bor edi, videoni ochish uchun 5 daqiqa sarfladim, vaqt esa tugaydi-yo‘q edi. Ammo o‘shanda,9 soniyadan soʻng, uni ko‘rgandim — ringdagi shon-shuhrat emas, o‘zining hikoyasi bilan yurgani. Ovoz chiqarib qoʻydim va o‘g‘lim bilan birgalikda „Isroil! Isroil!“ deb qichqirdik, u esa qolgan vaqtni butunlay bitirib yubordi. Qanchadir vaqt oʻtgach, o‘g‘limning yuzi qorong‘udan yorug‘iga aylandi, u qo‘lini koʻtardi va men ham turshirdim, ammo shunday bo‘ldiki… qoshlarimni tiqilib qoldi, xotirjam boʻldim — bu — U! O‘zimdan ikkinchi marta emaska ketdim, lekin bu safar asosiy g‘alaba kubogiga!

O‘sha kunlardagi tortinchoqlikni endi ko‘rish qiyin, nega unday? Chunki hozir Isroilning orqa tomoni ochiq — har qanday jangda gʻalaba qozonadi, hech bir tanaffusdan qoʻrqmasdan. O‘sha fevralda u „qayta kelaman“ degan soʻzini faqat oʻzining „oʻlmas“ kayfiyatini koʻrsatish uchun aytgan edi, lekin hozir uning ichki olami ham xuddi shunday nurdek — hech qanday ikkilanish yoʻq. Ularning yaqinligi o‘sha vaqtda qanchalik issiq ediki… endi esa Isroilning xalqaro muhitidagi joylashuvi birmuncha sovuqrok tuyuladi. Garchi u hali ham oʻzining oddiy, tabassumli tabiatini yoʻqotmagan boʻlsa-da, toʻrt devor ortidagi yaqin doʻstlarimizdan uzoqroq boʻlib qoldi. Dastlabki hayajon o‘rniga endi uning g‘alabalari o‘sha bir vaqtlardagidek yurak urishlari bilan emas, balki taʼzimlar bilan qabul qilinmoqda. Ammo bu bizni unutishimiz kerakligini bildirmaydi. O‘sha kechaning oʻziga xosligi bor edi — internet signalining boʻgʻilib qolganligi, televizorning tovushsizligi, oilamizning birgalikdagi qichqirigʻi. Hozir esa jarayonlar koʻproq „standart“ boʻldi: bor yoʻgʻi tirbandlik paytida telefonda oʻyinda boʻlish yoki boshqa muxlislar bilan birgalikda rejadagi translyatsiyani kuzatish. His-tuygʻularni his qilish uchun endi bunday maxsus vaqtlarga ehtiyoj qolmadi. Xulosa qilib aytganda, u shaxsan oʻzgardi — buni inkor etib boʻlmaydi. U oʻzining ichki olamini ochib berishda endi oldindagi kabi „oʻz xalqining“ ovozi bilan emas, balki oʻzining professional yetukligiga tayanmoqda. Va bu narsa, albatta, yaxshi, lekin ba’zan o‘sha eski, issiq, nozik hislarni eslatib turadigan ozgina hayotiy g‘alati narsa ham kerak.

Ey, do'stlar, nima deydik, Isroilning shu bir qorong'u kechasiga qaytsak — yuragimni qoʻyib yubormasdan oʻtiraman endi! Men ham sizlar kabi televizor oldida 10 daqiqa qolgan edi, ovoz oʻchgan, internetim esa yuragimni yondirib qoʻygan edi. Lekin bir zumda video ochilib, u ringga qadam qoʻygan paytda — barchamiz bilan birgalikda „Isroil!“ deb qichqirib yubordik, men esa qoʻlimni koʻtarib qoʻygan edim. Uning yuzidagi tabassum… ochiq-oydin, bu u edi, bir koʻrinishda barcha azobini unutib, oʻzining "qaytaman" soʻzini ishga solgan edi! Va endi aytaman — oʻsha paytda uning qoʻlidagi kubokni koʻrganimdan keyin qoʻlimni koʻtarganimda, yuragim toʻlib-toshgan edi, masallaning aytgandek: "faqat oʻz xalqini eshitishi kerak edi" — va u eshitdi, do'stlar! U yerda borligini his qilib, oʻzining ichki olami bilan, oʻzining "oʻlmas" kayfiyati bilan qaytdi. Va bu… meni ikki marta gʻalaba qozonishimdek edi, chunki oʻsha paytdagi hislarimni hech qachon boshqa vaqtda his qilmagan edim. U qaytdi, haqiqatan qaytdi — va biz uning yonida edik!

Ommabop edamiz ham, Adesanya shu yerdagi kishi — ringga chiqsa qani, qoʻlini koʻtarishni unutmasdan kuzataman. Bir kuni oʻtiribman, nonushta qiladi edim, sovuq qahva bilan, va ovoz chiqdi: "6 soniya qolgan!". Men qoʻlimda gapiradigan choynakni pastga qoʻygandim, kiyimimdagi ranglar ichkaridan boʻrondek eshindi — Isroil ringga chiqmoqda! Tez internetga ulandim, video ochilgandir, lekin signal umuman ketib qolgan, yurak urishi esa — d-d-d-d-d! Tanaffus, va uning yuzini koʻrdim — qoshlari quloqlarida, tabassumda "sizlar bilanman" deb deydi, men esa qoʻlimni koʻtarib qoʻydim, choynakimni ushlab turgani bilan! Qayerdan keldim xullas, yer tilimni qoʻyib yubor-dim, va buncha vaqt oʻtgandir nima boʻladi — nonushtam sovuq qilib ketdi, chunki uyimizdagi olovdek qizganni barcha koʻrishi kerak edi! Va Isroil? U kubokni yuqoriga koʻtardi, men esa oʻz choynakimni 😂🍿 bilan ushlab qoldim. Chunki haqiqatan — u qaytdi, ammo men nonushtamni qayta isitishdan qolib ketdim!