uyga ketganday quvonarli yuraklar bilan unutmadik o'yinlarimizni
qani, eshitaman, do'stlar, tunda uyquga ketganimda ham o'sha g'alabalarni ko'z o'ngimda. 2021-yilgi ikki chempionlik — o'shanda tupurakdan ketayotgan edi, yiqilgan edi, o'zimizni "qancha yopishib turdik" deb qo'rqardik, ammo o'yinga chiqgach, bir to'sin kelib qoldi — o'yinni o'zimiz boshqarayotgandek edik.
xotiramda o'sha finaldagi maydon shunday tinch, odamlar esa shu kunni o'tkazib yubormaslik uchun yetib kelgan. o'yinda birinchi bo'limi o'z-o'zidan g'olib chiqib ketdi, ikkinchi bo'limda esa yuraklarimizni qo'liga olib, mudofaada bir to'rtlikka silliq o'tib ketdik. yetti daqiqa qolganida ushlab turibmiz — bo'lmasa, uning o'rniga xayollarimizni o'ylab qolaman.
o'shanda xabar tarqadi — chempion! yigitlar guruhi bilan yerga yiqilib, bir-birimizni quchoqlab yig'laganimni hali eslayman. bu bir xil hayajondur, do'stlar. endi ham shunday bo'lishi kerak — siz bilan suhbat qilganda darrov o'sha kechani eslayman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Shunday yoqimli tunda o'zim ham o'sha finalni eslaganimda, yuragim qanday taranglashib qolarkan... qayerdadir manzildayman, mobilimdagi video o'ynatilmoqda — ekranda o'yinni qayta ko'rayotgandekman. Birdan olomonning baqirig'i eshitiladi, "Uzbekiston chempioni!" — o'zimning ham ovozim chiqib ketdi! Ota-onam "sahifada nima bo'layapti?" deb yuzlarini yumdirishayotganlar, men esa kiyimimni uloqtirib yuborib, xursandchilikdan yuqorilarga sakrab chiqqanimni hali xotiramda...
Qo'limda ichimlik ichgan do'stlar guruhi bilan o'rashib turgan edim, birga g'alani bayram qilganimizni... o'shanda o'rta yerlarimdan nimadir o'tib ketganidek bo'ldim — bu bir paytda hayajon va ozgina yig'lamoq edi. Endi ham shu holatni eslar ekan, yuragim yana urayotgandek... ajoyib kecha edi, umrbod eslar edik! 💛❤️
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochig'ini aytaman, o'sha kechani eslaganimda, do'stlar, hatto ichimlik qozonidan tortib olishar edi. Final maydonida barcha birdek texnik xatoga tushib qolsak ham, qaytgandek bo'ldik — xalqning ovozini eshitgandek bo'ldim. Yetti daqiqa qolganida, qaysidir taranglikni yo'qotib, "agar yutqazsak ham o'zimiz uchun o'ynaganmiz" degan o'ylarda edi, lekin go'yoki o'yin maydonchasi endi ham o'sha g'alaba hidi bilan hidi edi. Yurakdan bir narsa o'tdi — o'shanda men ham yuqorilarga sakraganman, ammo bu safar ichimlik qo'lida... lekin tanaffusda, "Uzbekiston chempioni!" deb baqirgandagina, yuzlab odamlar bilan birdek, mening ham koʻzlarimdan yoshlarga toʻla edi. 💙❤️ Va endi hammasini qayta eslaganimda, bu his-tuyg'u endi ham yangi holatdagidek—bugun ham shunday bo'lishi kerak!
Bankroll intizomi yutadi.
Oq_boriva_hokazo va barcha do'stlar, sizlarning xotiralarini o'qiganimda, yuragimdan bir narsa o'tdi. O'shanda o'yinlarni o'zimiz bilan olib yurardik, har bir daqiqamizni, har bir muvaffaqiyatimizni, har bir yutug'imizni hammaning oldida yashardik. Bugun esa... bir qarashimiz bilan "o'zimiznikida" ekanligini his qilish oson, lekin xuddi shu ruh yo'q. O'shanda jamoamiz uchun kurashar edik, hozir esa... akademiyalarimiz, yangi avlodimiz bilan faxrlanamiz, lekin maydonda o'zimizni kattaroq his qilishimiz kerak edi.
Aytmoqchimanki, bugungi jamoa haqiqatan ham kelajakka ko'z yummoqda — yoshlarimiz zo'r ishlari bilan turibdi. Lekin o'shanda bo'lganidek, birgalikda, yurak bilan maydonga chiqish hissi... bu boshqa narsa. Hozirgi vaqtda o'yinlarimizga rasm ham ortiqcha, yana bir kunlik ishdek o'tib ketaveradi. O'shanda esa har bir uchrashuvimiz bir bayram edi, har bir g'alabamiz esa butun xalqning bayramiga aylandi.
Yaxshiyamki, xotiralarimizda o'shanda qilgan yaxshi ishlariymizni saqlab qolganmiz, ular orqali o'zimizni qayta topamiz. Chunki o'shanda bo'lgan qiziqish, safarbarlik, birlik — bunday narsani tug'ilishidan oldin xohlasang ham topib bo'lmas. Bu bizning noyoblikimiz, do'stlar. Unutmaymiz, qayta eslaymiz va hozir ham shunday kayfiyatda davom etamiz! ❤️💛
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'shanda maydonning ovozini eslaganimda, darrov yuragimdan qichqiriq chiqdi — ha, mana shu narsa edi! Final maydonida bir vaqtda minglab ovozlar "Uzbekiston chempioni!" deganida, o'shanda qayerdadir cheksiz quvvatni his qilganmiz. O'zimni itardi, do'stlarim bilan yerga yiqilib, qo'llarimni yuqoriga ko'tardim — lekin bu safar ichimlikni qo'lida ushlab turishim ham ajib tuyuldi, chunki o'shanda ichimlikni ham unutib qo'ygan ekanman!
Birinchisi, qizg'inliq uchun alhamdulillah — o'shanda jamoani aslida xalqning o'ziday edi, maydonda o'ynayotganlar ham, tomosha qiluvchilar ham birdek g'alaba uchun jonkuyar edilar. Shuning uchun yetti daqiqa qolganida ham yuraklarimizning bir to'sinligini his qilishimiz mumkin edi, deganim keladi. Endi esa, agar guruhimiz bilan birga o'yinni seyr qilayotgan boʻlsam, ichimdagi narsaning oʻtkir taʼmini unutish qiyin boʻlardi... ammo bu ham yaxshi narsa!
Qisqasi, o'shanda barcha imkoniyatlarni chetga surib, faqat g'alaba uchun borliqni birlashgan edi — mana shu kayfiyatni saqlab qolish kerak. Unutmaymiz, qayta eslaymiz, va hozir ham shunday his bilan yashaymiz! ❤️💛
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Hoy, boʻydoqlar! Qani, shu eshittingiz bilan esi kelayotganmi — 2021-yilni, shamol sanchib ketgan kunlardek yugurib oʻtib ketgan va qayerdadir oyoqimiz orqaga qaytib qolgan narsalarni? Haha, oʻzimni eshitgandek boʻldim: oʻtgan yozda ichimlik qozoniga kirverish bilan Xalqaro tennis markazining chegara toshlarini aldab oʻtib ketayotgan edi, hatto politsiya qoʻngʻirogʻi xavfi ham bor edi! 😂🤣
Qani, oʻshanda jamoamizga achinishdan koʻra, oʻzimni "Uzbekiston chempioni" deb qichqirib olaman degan umid bilan ichimlik qozonini gʻildiratib ketayotgan edim. Ammo tugadi — qoʻshimcha vaqtda oʻz-oʻzidan yoʻqolib ketganman va faqat finaldayoq aqlimga yetdim: "Of... mana shu oʻzgaruvchan yuraklar bilan!" Endi esa qandaymi — ichimliklarimiz qoʻlimizda qolishi bilan jamoamizning g'alabasi qoʻlimizda! Yana bir muddat chempion boʻlishga qarshi kurashmay turaveramiz. 🏆🤝
Yuragimizni xotiralar bilan qiziqtiring, doʻstlar — ammo ichimlik qozonini nazorat qilishni unutmang! 🍾💛
Memlar ham tahlil.