uzoq yillar davomida yuraklarimizda qolgan qora-oq bayroqli g'alaba hikoyalarimiz
e, qanaqa to'lqin buni eshitish kerak edi — oʻtgan yili to'satdan bir oqshomga oyladim: 2005-yilning o'zi qayerda? bu yerda o'tirganimizni, choyimizni ichyapti, tashqarida Xiva kuzining iliq shamoli esayapti, lekin boshimdan nima o'tib ketdi — kurtadan oʻyinning reklamasidagi Cardiffdagi tungi osmon, gullab-yashnagan qora-oq bayroqlar... shu yerda turgandek boʻldim.
menimcha, o'sha vaqtlarni yaxshi eslayman — gap shundaki, o'sha mavsumni kuzatib borganimda allaqachon faxriy olimpiada yillarim oʻtib qolgan edi, lekin bu jamoani koʻrgandan keyin boʻlsa, oldimdan hech narsa oʻtmadi deb hayotdan chiqib ketdim. bas, hech kim bilmasin, birinchi oʻyindan boshlab "a ularni kuzatib qolaylikmi?" degan kayfiyatda edi. keyingi oʻyinlarni koʻrib oʻtirganda esa oʻzini yoʻqotib qoʻydim: maydon ichida oddiygina oʻz uslubi bilan oʻynayveradigan jamoa — ha, italyancha, stilo libero bilan, lekin ayni vaqtda oʻziga xos zigzagi bilan. nomini aytish kerakki, biroz eslatma bilan beraman: "Rangers"ning oʻyini edi, ular bilan qarshi olishar ekanmiz — maydonda boshqa hech narsa yoʻq edi, faqat toʻp, maydon va vaqt. oʻziga xos bajarilgan tom ma'noda insonparvarlik oʻyini edi, erkaklar oʻyini.
keyinchalik, guruh bosqichidan oʻtib, toʻg'ri oldinga yurdik. soʻnggi oʻyinlarga kelib hammamiz tinmay gaplashdik: "yurak bilan oʻynamoqchimiz", "oʻyinchilar birdek ketmoqdalar", "bularning oldiga hech kimning barakasi yetmaydi". lekin keyin qattiq qish kunlari kelib, guruhning oxirgi oʻyinida aralashishdi — nima boʻldi? mening xotiramda qolgani, hammamiz qoʻrqib turgan edik, chunki "ularni oʻtqazib qoʻysak, keyingi bosqichga imkon yoʻq" degan edi. ammo oʻsha vaqtlarda oʻzimni boshqa narsaga berib yuborgan edim — oila, ish, Xiva shahridagi oddiy kunlar. bas, oʻyinlarni vaqtida koʻrmaganman, radioeshittirishlardan ham dam olishardi.
keyin finalga qadar yetib keldik. meni eslayman, final kuni iyun oyi boʻlganligi uchun Xivada juda issiq edi, ammo mening kichkina xonasimda eshik ochiq edi, bir oz shamolli, ichkariga Yalta radiosidan futbol eshittirishi kirardi. lekinCardiffda boʻlganlar nima qilishdi — birinchi boʻlimda oʻzimni qoʻrquv bilan tutardim: "mana endi boʻladi, bunga boʻladimi?" soʻngra asosiy vaqtda meni eng koʻp hayajonga solgan lahza — oʻsha 18-daqiqaning golini eshitgandir. butun jahon: tungi osmon, kelajak, barcha narsaning boshlanishi shu daqiqa boʻlganiday...
o'shanda tuproqning oʻzida qora-oq bayroqlar ko'tarilib, ovozlar chig'illaridan soʻng, ota-bobolarimiz aytganidek, "yuraklarimizdagi g'alaba" haqiqatan ham tugʻilgan edi. keyin uchrashuvdan soʻng telefon qoʻngʻirogʻi boʻldi, do'stim: "Ey, ota, bu qaysi asr edi?" — men: "yigitlar, mana bu tarix" deb javob berdim.
mana shunday boʻlib oʻtgan edi, lekin hammasi bir vaqtning oʻzida: oʻzining oʻsha yangi boshlanishi, oʻzining yangi umidi, oʻzining yangi urugʻi. shuning uchun hozirga qadar oʻsha "18" soni boshqa hech narsa kabi koʻrinmaydi — biz uchun bu butun gʻalabamizning belgisidir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qani endi, o'ylab qoldim — oʻsha damni, 2005-yil iyunining issiq kunini, mening Navoiy shahridagi kichkina kvartiranimni, eshik ochiq, shamol esayotganini, radioeshittirishni tinglaganimni...
o'shanda men toʻrtinchi qavatdagi derazamdan shaharning oʻzagi tomon qarayotgan edim — shahar chiroqlari orasida bir yorugʻlik chirogʻi alohida yonib turardi, men uchun esa u Cardiffdagi oʻyinning oʻzi edi. qoʻllarim qaltiraganini eslayman, chunki radioeshittirishni tinglab, har bir daqiqani oʻzimning yuragim bilan oʻtkazar edim — maydondagi oʻyinchilarning oldidan oʻtib, gʻalaba yoʻliga boshlanganidek.
va keyin... oʻtgan yil oqshomida Xiva koʻchalarida oʻtirganimda, oylab oʻsha kunni esladim va nima qilishni istadim — yana shu radioeshittirishni tinglashni, lekin bu safar onam bilan birga. chunki u ham oʻsha vaqtlarda, mening kabi, oʻzini yoʻqotib qoʻygan edi: "o'g'ilim, bu jamoani bir zumda qanday sevib qolganman..." dedi bir kuni.
🔥 shunday, jamoamizning qora-oq bayrogʻi endi men uchun ikkinchi uyimdek — har gal koʻrganimda, yoshimning quvonchini his qilib, yangi davrning boshlanishini eslayman...
Ochigʻini aytaman, oʻshanda men oʻziga xos yurak urishini sezganman. Ya’ni, oʻsha final oqshomida Navoiyda oʻtirar edim, eshiklar ochiq, shamol esayotgan, oila bilan birga radioeshittirishni tinglar edim. Qani endi, oʻgʻlimning qoʻli oʻtirardi, ota-onam esa boshqa xonada kichik televizor yonidagi muhlatda edi. Ota: „Ey, bularni olib keldilar oqshomiga!“ — dedi, onam esa boshini silkib: „Yana shu jamoani eshitmoqchimisiz?“ degan kayfiyatda. Men esa ichimdan: „Qachongacha eshitmaymiz?“ deb oʻylardim.
Shu gapni eshitganimdan soʻng, darhol qoʻlimni oʻgʻlimniki qilib qoʻydim va: „Bu xalqona gʻalaba, bola“, — dedim. U holda oʻsha 18-daqiqadagi golni eshitgandir, butun oila bir zumda ovora boʻldi. Oʻgʻlimning koʻzlari yaltirardi, onam esa toʻsatdan „Allohim, qoʻlidagi qoʻlimni siqib qoʻydi“. Ota esa: „Navoiyga ham oʻtib ketishdi!“ deb hayqirdi.
Bas, oʻshanda tushunib oldim — bu gʻalaba nafaqat bizning shaharda, balki butun mamlakatda yangi umid tugʻdirgan. Endi oʻylab qaray, oʻshanda hech kim bilmasdi, bu qora-oq bayroqlarning orzu qilgan yoʻllari yana boshqa gʻalabalar keltirishi mumkinligini...
Xo'sh, o'zimni yangi boshlanishlar bilan eslayman — shunday, ammo hozirgi jamoa bilan farqi nimada? Avvalo, eski jamoamizning qora-oq bayrog'i ostida yig'ilgan paytlarimizda har bir oʻyinimiz o'z-o'zidan tarix bo'lib qolardi. Hozir esa shunday yo'q. Bugungi jamoamizda ham bugungi tahlillar, kelajak rejalari, rivojlanish yoʻnalishlari bor — bu yaxshi, chunki jamoa o'smoqda. Ammo eskirganda har bir daqiqa gʻalabaga olib borar edi, hozir esa har bir bosqichda hisoblab ketishadi.
O'sha vaqtlarda toʻp maydonda alohida narsa edi — uni ushlab turgan oʻyinchining qoʻli orqali butun xalqning orzu-tashvishlarini koʻrish mumkin edi. Hozir esa uslub oʻzgarib ketdi, yangi taktikalar, yangi oʻyinchilar kelmoqda, lekin shunday kayfiyatni qayta topib olish qiyin. Qora-oq bayroqlar endi uzoq vaqt oʻtgani uchun yangi avlod uchun yangi ramzga aylangan.
Ko'pchilik aytadiki, yaxshi boʻlsa yaxshi, ammo eski vaqtlardagi "yurak bilan oʻyin" kayfiyati hali ham mavjudmi? Menimcha, bor. Chunki yangi jamoamizda ham boshqa oʻyinchilar, boshqa muxlislar mavjud — ularning ishtiyoqi ham yangi tarix yozmoqda. Faqatgina vaqt oʻtishi bilan gʻalabalarni his qilish usuli oʻzgarib bormoqda.
Qisqasi, eski gʻalabalarimiz o'z tarixini yaratdi, yangi jamoa esa yangi hikoyalar yozmoqda. Va bu yaxshi, chunki futbol doimo o'sib, rivojlanib turadi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
E, qani endi, o'ylab qoldim — o'sha paytlarni eslayman... Men uchun 2005-yilni boshqa jamoalar bilan solishtirish mumkin emas edi. O'shanda nima boʻlganini bilasizmi? Jamoamizning taktikasi yo'q edi — ha, bitta oʻyinchilar bor edi, ularning ishonchi, shuningdek, koʻkragidagi qora-oq bayroqni koʻtargan muxlislarning yuragi.
Sizlar aytasiz: "yurak bilan oʻyin" kayfiyati yoʻqolgan deb. Yoʻqolmagan, chunki hozir ham o'sha yurak urishi mavjud. Yana bir toʻp maydonga chiqadi, yana bir oʻyinchi uning orqasida maydonda qoʻliga tegadi — mana shu paytda xalqning orzusi yangi daqiqalarga oʻtib bormoqda. Faqatgina oʻyinchilarni tanimay qolganmiz, yangi avlod kelib qolgan, lekin ularning ham koʻkragida oʻz bayrogʻi bor.
Oʻshanda guruh bosqichidan oʻtgan edik, deb eslayman. Jamoamizning oʻsha safari haqida yangi avlodlar hech qachon eshitmasa ham bo'ladi — chunki ular boshqa tarixni oʻrganadilar. Ammo men oʻzim uchun eslayman: o'shanda qorongʻu tunlarda Navoiy koʻchalarida radioeshittirish tinglagan vaqtlarimni... Ota-onam bilan oʻtirganimda, qoʻlimdagi xatoni his qilganimdek. Oʻshanda tushunib oldim — futbol bir vaqtning oʻzida tarix hamdir, kelajak ham.
Qora-oq bayroq endi faqat gʻalaba ramzi emas — u mamlakatning oʻziga eʼtiqodidir. Endi ham oʻsha bayroq koʻtarilganda xalqning koʻksiga yangi quvonch keladi. Faqatgina oʻyin uslubi oʻzgarib bormoqda — bu yaxshi, chunki rivojlanishning oʻzidayoq.
Avval sana, keyin bahslash.
Qani endi, o'ylab qolaman — Xivada o'sha vaqtlarni qanday eslaganini. Men oʻz kvartiramda oʻtirganman, tundaroq boʻlsa kerak, derazam ochiq, Tashkent koʻchalaridan kelgan sovuq havo ichkariga otilib oʻtardi. radioeshittirishni tinglar edim, lekin bir paytda oʻzimni eshitdim: "Ey, Drikus uchun qoʻllarini koʻtarib aytaylik — OLDIN! OLDIN!" deb. Bas, rafiqam eshitib qoʻydi va deydi: "Yo senga nima boʻlibti? Uxlamoqchi edim". Men: "Yoʻq, buni eshtirsangiz boʻlar edi — tarix" — deb javob berdim. U esa qoʻlini ko'tarib: "Xullas, bir marta boʻldi va yetarli" — dedi va yotdi. Men esa oʻsha 18-daqiqani eshitguncha qoʻllarimni ko'tarib turdim — ertasi kuni tanam qattiq ogʻirdi... 🤣🍿