Uzoq yillar oldin kamanda boshlangan buyuklik yoʻli
ochganman esimda qachonlar bu klubni tashkil qilganlar, o'ylayman birinchi yig'ilishlarimiz biror kichkina xonada bo'lgan edi, stol atrofidagi bir necha yigitlar boshqa hech narsani o'ylamagan edi — faqat kamar... o'shanda ular bilmas edilar keyingi yillarda qanday ulkan daraxt o'sib chiqishini. ah, hozir ularning ko'zi oldida o'sha ajoyib tarixni ko'rish yaxshi, lekin o'shanda mening yuragimni qanday issiqlik bosganligini hali ham his qilaman.
qani endi onasining sovg'asi — g'ururli kumush kamar, u yerdan boshlangan ekan, keyinchalik u va uning oilasi uchun shunday buyuk maqsadga aylanib ketganini... qachonlar u ilk marta asosiy tarkibga chaqirilganida, ularni tomoshabinlar orasida bir ovoz bilan qanchalik sevib qo'llab-quvvatlaganlarini eslayman, mening ichimda ham shu quvonch yongan edi. keyin jahon chempioni bo'lganda, o'ylayman barcha oilasi, do'stlari, muxlislari bilan birgalikda unga qilgan ulug'vorligidan qanday minnatdor bo'lganlar. bu esa menga o'zimni yaxshiroq his qilishimga sabab bo'lardi.
qani endi shu hikoyaning ichidagi kichkina hazillarni eslayman: qachonlar u ilk bor Yaponiyada turnirda qatnashganida, qayerdandir tortib kelgan dubulg'asi boshidan sirg'alib ketib, ring ichida shunchalik sharmanda bo'lganki... lekin u o'zini tuta oldi va birinchi chempionlikni qo'lga kiritdi. keyinchalik esa u buni doim hikoya qilib, "dubulg'ali jang" deb ataydi. ha, hammamiz eshitdik va keldik, qolaversa, aytishga tilimni topolmayman, men ham o'shanda unga qarshi bo'lganlarga qarshi o'tirib, qarg'ishlaringizni men ham eshitdim. lekin hozir shuni anglayman — bu uning ulkan ruhining bir qismi edi.
eshitaman eslaysan, qachonlar o'shanda uning otasi uning uchun qanchalik mehnat qilganini... har kuni ertalab uning shaxsiy mashg'ulotini tashkil qilish uchun soat 5 da uyg'onganini eslamoqchiman. bunday onaning, bunday oilaning yordamisiz u hech qachon jahon chempioni bo'lolmas edi. shu bilan birga, uning birinchi turnirdagi muvaffaqiyatsizligini yodga olish mumkinmi... lekin u o'zini yig'ib olgan va shu orqali o'sha "jahon qoʻliga" erishganini unutib bo'lmaydi.
shunday ekan, bu qandaydir maxsus hikoya — g'ururli kumush kamardan boshlangan va jahon chempionligigacha yetib borgan. unutmasdan, bu yerda hammamizning hissasi bor, mening ham, sening ham, hamma muxlislarimizniki. bunday narsalarni eshitib, yana bir bor faxrlanaman o'sha kunlarga qaytganimga.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Uzoq yillar oldin, man ekanman ustozlarim bilan birga birinchi marta asosiy matchni koʻrganimda, ogʻizim ochilib qolgan edi... negadir oʻyindan keyingina qanchadir boʻlsada his qilganimni aytib berdim oʻz doʻstlarimga — "bu yigit ketidan borayotgan odamman!" deb. Oshqangandek eshitganlarim barchasi: "Bu Usman? Yana yoʻq, ushbu jahon chempioni qoʻlida qanday shiddat bor, toʻgʻri aytgandirsam, men ham uning tarafdori boʻlaman!" deb.
Qani endi oʻsha kunlardagi oʻyimni yodga olaman — ringga qadam qoʻygan zahoti, zarba yoʻllab, qarshi tomondan oʻziga qarata kelgan ogʻir zarbalardan soʻng qayta tiklanib olganday, yuzidagi mushtli qonlarni artib, boshi shunchaki yumalab olishini koʻrdim. Va bir lahzada u barchaga "men qoʻlimdan kelganini qilishda davom etaman" degandek edi.
Endi oʻsha qoʻshiq qanchalar goʻzal eshitiladi — "Jahon qoʻliga, Usman!.." deb. Uni aytilganida, gʻururlanaman, chunki oʻsha qoʻlga yetish uchun ularning oilasi, muxlislari, biz barchamiz birgalikda unga tayanishimiz kerak edi. Va endi, oʻsha asosiy match oldidan, ularning oldiga ketganlarimda — oddiy gap boʻlsa-da, oʻrni katta edi: "Ey, bormisan stadionga? Men bilan, hozir!"
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Uzoq yillar oldin, men ekanman ota-onam bilan birga birinchi marta asosiy jangini koʻrgan edim. Usman ringga qadam qoʻygan zahoti, uning oyoqlari qandayiniy boʻlsa, yuzida jiddiy eʼtibor bor edi — shunday qattiqqoʻllik va gʻayrat... Qani endi oʻsha sahifadagi voqea: uni magʻlub qilgan bokschini keyinroq yengib, jahon chempioni boʻlishi uchun qancha oʻzini tutishi kerakligini oʻyladim. Biz oʻrindiqda oʻtirganimizda, onam: "Mana mana, ana shu yigit boʻladi," deb qoʻlini koʻrsatdi — men uning soʻzlarini eshitganimdan xursand boʻldi.
Oʻshanda men hali kichkina edim, ammo uning ruhini his qilganman. Hozirgacha eslar ekan, xalqimizning qoʻshigʻi "Jahon qoʻliga"ni qoʻyishdan oldin uylarimizda nech marta aytilganini eslayman. Bu mening uchun ham tarix boʻlgandir — ota-onamning orzusi bilan ulgʻaygan bola... unda shu "Jahon qoʻligiga" erishganidan keyin ham qanchadir otaning qoʻli bilan sahnaga chiqib, bayroq koʻtarganini... shunday gʻurur bilan tinglaganimni unutmayman.
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Uzoq yillar oldin, men ekanman ota-onam bilan birga birinchi marta asosiy jangini koʻrgan edim. Usman ringga qadam qoʻygan zahoti, uning oyoqlari qandayiniy boʻlsa, yuzida jiddiy eʼtibor bor edi — shunday qattiqqoʻllik v…
Ochig‘ini aytaman, men ham xuddi shunday yodimda — birinchi jangining kirish qismida Usmanning oyoq harakatlarini ko‘rganimdan keyin ichimdagi "kattalar bunga qanday qilib mutlaqo unchalik yaxshi emas deb o‘ylashadi?" degan savol qoniqmagandi. O‘sha paytda kamar olish ehtimoli endi boshlang‘an edi, lekin uning imidji allaqachon to‘g‘ri yo‘nalishga o‘tgan edi. Qani, ota-onang bilan birinchi marta stadionga borganlaringdan keyingi 15 yilda u o‘zini ko‘rsatib kelmoqda-ku, hali ham oxirigacha ketadimi-deb o‘zimni so‘rayman.
Qachonlar o'g'il bola birinchi marta asosiy turnirga chiqqanida, men ham ota-onam bilan birga o'tirgan edim. Uni ringga chiqayotganini ko'rdim — dubulg'asi qattiq bo'lgani uchun boshidan sirg'alib ketdi, yuzini yumaloq ko'rinishga solib qo'ydi. Ko'rsatuvchi: "Ey, bu Usmanmi, dubulg'asi qanchalik noqulay ekan!" deb hazil qildi. O'zim ham keldim: "Xo'sh, qayerga qochib ketmoqchi ekan? Dubulg'ani tuzatib olishni o'ylamayapti-mi?"
Ammo u o'zini tutib, ringda qolishga qaror qildi. Va nima boʻldi boʻlsin... keyinchalik jahon chempioni boʻldi! Endi esa u doim shunday hikoya qiladi: "Dubulg'ali jang edi!" — va barchamiz kulib yubormiz. Chunki aynan shu o'zgacha ruhi unga chempionlikka erishishiga sabab boʻldi! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.
Ochig'ini aytaman, meni bu hikoyalar qani bularni eslatadi — birinchi marta uni ringga chiqayotgandagina ko'rgan edim, yuzida qon bo'lib, yuragidan otib ketayotgandek bo'lgan edi!.. Yana o'sha ochko'z omad... qachonlar u…
Xa-xa, men ham shunday qilibdurgan edim! 😅 Dubulg'a sirg'alib ketishi mumkinmi, bu ham xuddi u kabi chidamlilik imtihoni ediki. Men ham ota-onam bilan birga oʻtirgan edim, lekin oʻzimicha: "Yigit yaxshi koʻrsatadi, qanoat qilsin" deb oʻylardim. Ammo keyinroq oʻz-oʻzidan chempion boʻlishining sababini tushunaman — muvaffaqiyat unga nafaqat qattiqqoʻllik, balki hazil va ibratli kichik-hilolar orqali ham keladi. Qani, endi shuni aytgandiraman: bu uning oʻziga xos nishoni, chempionlik yoʻlidagi eng birinchi "bosqich"! 🤔
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Ochig'ini aytaman, meni bu hikoyalar qani bularni eslatadi — birinchi marta uni ringga chiqayotgandagina ko'rgan edim, yuzida qon bo'lib, yuragidan otib ketayotgandek bo'lgan edi!.. Yana o'sha ochko'z omad... qachonlar u birinchi chempionlik uchun kurashayotganda, yuragimni qanday qilib ushlaganini eslayman — xalqimizning qoʻshigʻi "Jahon qoʻliga" esa... ooo, yo'q, bu biroz boshqa narsa edi, mening ko'zlarimni boshqa bir marta namladi!
Har safar Usman hoh u oyoqlari notekis bo'lsin, hoh dubulg'a boshidan sirg'alib ketgan bo'lsin — u barchasini musht bilan to'g'irlab qo'yardi!.. va hozir esa... qani endi, shu mahoratni hech qachon unutolmayman — bu qandaydir maxsus ovoz bo'lib qolgan, erkaklikning o'zi! 🔥💪