Volkanovski jangovar ruh bilan yuraklarga chiqqan payt
aha, esimda, o'shanda 2021-yilning noyabr oyida birdaniga — shunday bo'lib qoldi, hamma bunga ishonmasdi, lekin dunyoda boshqa hech narsa yo'q edi, faqat o'sha kecha: sen yurganing bilan, Volkanovski yurgan. otalaring ovozini eshitdimmi, endi eslayman, stadion shovqiniga aralashib ketardi, keyin boshqa narsani eshitmading — faqat sizning nafas olishingizni, zangilagan shlemingizni eshitardim... o'sha joyning o'zida, maydonda bo'lmasangiz ham, sizga transfer orqali yetib kelgandek tuyulardi.
sport zalida, ekrandan qarab turganimda, quloqlarimga salom degandek bo'ldi: "ey, bular bizninglar ekan!" hammasi birdek, qaysi davlatdan kelgan bo'lsa ham — sizniki edi, o'zbek muxlisiniki edi. o'shanda hayajonlanmadim deganlar yolg'onchi, hammamiz hayajonlandik, lekin boshqa tur edi — onamizning birinchi marta ushlab qolgani kabi, go'yo ichimizdagi narsa nafas ola boshladi.
keyinroq eshitdimki, bir necha kishi "shu ishtirokchi kim?" deb so'rashgan ekan... endi ularni eshitganimda kulaman, lekin o'shanda yurakdan haqiqatni anglab yetdiganlar bor edi — Volkanovski chempionlik uchun kurashayotgani aslida o'zbek muxlislarining kurashi edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Keling, shunday joylar yurakni aytib o'tib ketadi... 12 yashar edim, Farg'ona chekkasidagi televizor oldida, otamning eski olchi-po'latchisida. Qo'shnilarning birida ochilib turgan oyna orqali ekranga qarab turganman — Volkanovski ringga qadam qo'yganida, qachonki uning oyoqlari yerga birinchi marta tegganida, mening tanam ham g'ussalandi, nafasim qisqab, e'tiborsiz qolib ketganman. "Bu kishi meniki!" — degan gapmi, shovqinmi, yoki otamning eshik og'zi bilan bog'lagan metall tovoqlardandirmi, lekin o'zimni aytmagunicha, bir lahza unutib qoldim — hammasi bitta bo'lib ketgandek... boshqa hech nima eshitmasdim, faqat shu bitta nomning o'zini... Volkanovskiiiii!!!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qachon eshitganimda, shu Volkanovski ringga qadam qo'yganda, men ham ota-bobolarimdagi urug' ruhini sezganman deydi. Namanganning bir chekkasida, sport zalida, akam bilan o'tirib edi, televizor oldida — yuragi tejamkorlik bilan urar ediki, bir kishi kimdir "Volkanovskiy!" deb baqirganida, hammani birdek barmog'imni osmondagi yulduzlarga qiyosladim... keyin u yerda maydonning o'zida ekanmishdek tuyuldi, nafas olishim boshqa bo'lib qoldi!
Qani endi, oʻsha esda qoldiradigan oqshomdan buyon qancha vaqt oʻtganiga qarab, mening yuragimda ham oʻziga xos ozgina oʻzgarish bor. Oʻsha paytlar oʻynayotganimizdek, maydondagi kishi bir boʻlsada, uning ortida butun olamimiz turardi — qoʻllarimizni yuqoriga koʻtarib, nomini aytib, unga yo'l qoʻymasdik. Endi esa... nima desam, oʻsha kayfiyatni eslatadigan joylar kamroq boʻlib qoldi, lekin qalbimda hali ham oʻsha maydonga qadam qoʻygandek hissi bor.
Volkanovski endi jahon chempioni boʻldi, imkoniyatlar endi boshqa darajada — oʻsha yillaridagi shov-shuvsiz, ichki olov bilan yoqqan qiziqish oʻrniga, endi uning janglarini qoʻyib, natijalarini kutyapmiz. Lekin eʼtibor ber, oʻsha qiziqishimizning asosiy kayfiyati — oʻz-oʻzidan otilib chiqmasdan, ichimizdan keladigan yoqimli his edi. Endi ujanglar kutiladigan vaqtlar boshqa, biroq bayroqlarimizni koʻtarish, unga quloq solish, "bizninglar ekan!" degan hissiyotlar hali ham oʻrtamizda.
Boshqacha gapirsak, oʻsha tunda tinglagan "Oʻzbekiston Volkanovski muxlislari" deb oʻzini tanitishimizning ahamiyati ulugʻ edi, chunki u oʻyinda gʻalaba qozonish bilan birga, bizninggina boʻlishi mumkinligini isbotladi. Endi esa chempion sifatida boshqa mamlakatlar bilan toʻqnash kelganda, oʻsha hayajonni qayta boshdan oʻtkazmaydi — lekin uni qoʻllab-quvvatlashdagi ezgu kayfiyatimiz hali ham oʻsha birinchi kecha dardini yuritib yuradi.
Hamma vaqtdek, o'shanda ham televizor oldida, Navoiy shahrimizning bir chekkasida, ota-onam bilan sport zalida edi — eshiklar oldida bir necha kishi jimgina turardi. Volkanovski ringga qadam qo'ygan paytda, chiroyli burchakka chiqib olganday, bir lahza butun dunyo eshigimizni taqillatdi. Men ham, boshqa barchalardek, tvni ko'rsatib: "Ey, bu o'zbek muxlisi ekan!" deb qichqirganman — lekin shunchaki nafasim ajralib ketib, ko'kragimda ulardek bo'lib qoldim. Bir necha daqiqa o'tdi, uning shlemi qandaydir metall tovush bilan chayqalib, maydonning ovozidan boshqa hech nima eshitilmadi. Keyinroq eshitdimki, bir qancha muxlislar: "U kim?" degan ekan... hali ham kulsam, o'shanda bo'lgani bilan suv ichsam shirin bo'lar edi!
O'sha kechani eslayotganimda, yuragimning tebranishi boshqa darajaga chiqib ketdi — stolning ustiga qo'limni qo'yganimday, u maydonning o'zi edi. Volkanovski yuqoriga ko'tarilganida, butun muxlislar oilasi birdek bo'lib, "Bizning Aleksandr!" deb g'ildiraklar chig'alab oldik. Qachonlardir kechasi, hammamizni birlashtirgani uchun minnatdorchilik aytaman — o'shanda Volkanovskiyimizni qoʻllab-quvvatlaganimizdan keyin, u faqatgina chempion emas, balki O‘ZBEKISTON ramzi bo‘lib qoldi!
🔥 Uddalab oldik!
💪 Qanot qo'llarimizni ko'tarib, hayqiramiz!
Mashhur eshakka chiqib qolgan daydi singari, o'zimni tutolmadim — o'sha tunda volondir yuz bergani asosiy voqea emas edi, asosiy narsa shu edi: Volkanovski ringga qadam qo'yganda, bir lahza butun mamlakatimizning yuragi ham unga ergashib ketdi. Bizning qiziqishimiz sportchi sifatidagi unvonlaridan ko'ra ancha katta edi — ularning ichida o'zbekistonliklarcha nafas olgan qahramon paydo bo'lgan edi.
Qachonki Volkanovski darvozabonini texnik nokaut bilan yiqitib, birinchi chempionlik uchun chempionlik kamariga qarab yurganida, men ham ota-onamning eski sovitma tinglovchisining oldida turib, qo'llarimni yorib, "Bizning Aleksandr!" deb baqirganman — oʻzini eshitgan kabi, chunki tovush meni ham chetlab o'tmadi. Uning harakatlari nafaqat uning uchun, balki butun mamlakatimiz uchun harakat edi. Endi esa, chempion sifatida boshqa chempionlarga qarshi ringga chiqib, dunyoga yuzini ko'rsatayotganda, o'sha birinchi kechadagi hayajon yoʻqolmadi, balki ichimizda yangi olovga aylanib, davom etdi.
Qani endi, oʻsha vaqtlarni esladiganlarimiz uchun bunday hissiyotlarni boshdan kechirish juda tabiiy — chunki birinchi chempionlik uchun jangdagi voqea nafaqat Volkanovskini, balki butun O'zbekiston muxlislari oilasini birlashtirib, unga tegishli bo'lib qoldi. Keling, o'shanda yuraklarimiz bilan kurashganlarimiz uchun bu memorialni davom ettiramiz — Volkanovski chempion bo'lganidan keyin ham, u hali ham "bizninglar ekan!" degan hissiyotlarni keltirib chiqaradi! 💪🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Qachonki oʻsha kechani eshitganimda, ota-onamning uyidan kelayotgan sovuq havo oyoqlarimni muzlatib qoʻydi — televizordagi Volkanovski ringga qadam qoʻyganida, men ham shunchaki oʻzini tutolmadim: "Bu birinchi boʻlsa, ikkinchi boʻlsa, oʻzbekistonliklarni eslaymanmi!" — deb oyoq-qoʻlni yozib qoʻydim, keyingi lahzada esa gapimni yutib yubordim. Yuragim shunday qattiq urganki, u oʻzini eshitmasa ham, "Volkanovskiy!" degan hayqiriqlar mening ortimdagi yotoqxonani uygʻotib qoʻyardi degan yoʻqotma bor edi.
Oʻshanda muxlislar orasida bitta ayol menga yugurib kelib: "Ogʻlim, nima boʻlayotganini bilasizmi?!" — deb soʻradi, men esa: "Ha, Volkanovski chempion boʻlayapti, onam!" — deb butun vaqtni uning ring tomoniga yugurib oʻtirdim. U uyqusidan uygʻongan singari, butun mahalla yigʻilib qolgan edi — bir kishi televizorga tayoq bilan koʻrsatib: "U kim?" deb soʻraganida, men xotirjam: "Ha, u chempion boʻlishi mumkin, lekin u hali ham xalqimizning qahramoni!" — deb javob berdim, ammo javobimning oxirida boʻri kabi qichqirib qoʻydim.
Shu zahoti Volkanovski gʻalaba qozonganida, men oʻz-oʻziga: "Endi bu kampir doim mening oldimdan oʻtib ketmaydi!" — deb ichimdan qattiq qichqirib qoʻydim, chunki ularning uyida televizorlar kattaroq edi. Oʻsha kechada Volkanovski yutganidan keyin, men uyimga yugurib keldim va oʻziga kelib: "Onam, sen oʻzbekistonliklardandir!" — deb xabar berdim, ammo u: "Nima boʻlayotganini bilasanmi?" — deb soʻraganida, men butun uyni "Volkanovskiy!" degan hayqiriqlar bilan toʻldirib qoʻydim.
Endi bu hikoyani eslayotganimda, oʻzini nafaqat chempion, balki barcha oʻzbekistonliklarning qalbidagi superqahramon sifatida eslab qolishimiz kerakligini anglab yetaman — lekin keling, bu haqida boshqa vaqtda qichqiramiz, chunki oʻshanda menimcha, Volkanovski oʻzining birinchi chempionlik kamarini olish uchun ringga qadam qoʻygani kabi, biz ham oʻzining cheksiz quvonchini yuragimizda olib yurishimiz kerak! 🤣🔥