Volkanovskini esga olganda qonimizning qaynaydi
neytron kabi o'sha vaqtda elektronlar qatori bor edi, yodimdan o'tmaydi, esingdami xalqimizni butun olam bilan birga qanday qilib yettiinchi osmon yo'liga ko'tarilganini... 2016-yil bo'ldi, Volkanovskini birinchi marta teleskrdan ko'rganimda, xotirjamlikdek bir narsa sezdim, o'zimni topdim — bu bizning yigit ekan, o'zbekistonliklarniki, deya hayajonlandim. keyin shu kunlarni eslayman, Avstraliyadagi birinchi mashg'ulotlarida uning qanday qattiqqo'llik bilan yuqoriga ko'tarilishini... nima uchun u shunday bo'ladi, deganimda, ortidagi murabbiy hayotining batafsil hikoyalari eslatardi, eshitardik: "o'g'il bola yoshligidan otasidan ajralib, onasi bilan qattiq kurashib shakllangan, chempionlikka qattiq intilgan" — shu gaplar endi mening ichimni qizarib yuborgan edi.
o'shanda, chempionlikni qo'lga kiritish unchalik oson bo'lmagan, ekan. lekin o'sha paytda ham uning janglari bilan yuragimizni bironta olam bilan notanish oilaning qayerdadir qolgan a'zosi kabi issiqlik bilan qoplagan edi. o'sha vaqtlardagi Foruma qaramang, do'stlar bilan kechki qahva ichar edik, maydon atrofida aylanib yurib Volkanovskini eslab yurar edik — "hali yaxshi chiqadi, ishonamiz" deb. shunday bo'ldi — kelajak yaqindan kutilgandek.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
yaxshi, xotiralarim kelib qoldi… o'sha kunlarda men AQSHda edi, oktyabr fasli nariroq bo'lar edi, bir ofisda ishlayotgan edim. yaqinda UFCga qaytganini eshitib qoldim va teleskrdan Avstraliyalikning birinchi jangini ko'zdan kechirib oldim — darvoza oldida yigitning oyoqlari tebranib turar edi, boshini qiyshaytirgan edi, barcha zarbalarni qabul qilgan edi, lekin tugatmagandek… tana tilidan so'ramoqchi edim: "bunday bolsang ham, oxiriga qadar urishing, uyga borasanmi?"… keyinroq uning birinchi so'zlari: "men uchun bu an'anadir" eshitdim, nafasim berilib ketdi
O'shanda hali hech kim Volkanovskini chempion deb o'ylamagan paytlar edi — Avstraliyada bir guruh o'zbek yigitlari "Glory" turniriga uyga qaytayotgandik, stansiyadagi televizorlarga yaqinlashdik-da, uning birinchi professional jangini ko'rdik. Ko'rsatuvda yigit boshqa barcha jangchilardan farqli qilib, nafaqat zarbalarini hisoblab chiqardi, balki har bir harakatidan oldin ham o'ylab olardi. Maydonda boshqa barchasi chaqaloqdek yugurib, tepka yurganida u solo ko'chada charchab qolgan odamga o'xshardi... lekin o'yinchi yuragida esa o'sha paytdagi boshqa hech kimnikiga o'xshamaydigan ajdodlaridan qolgan chaqqonlik bor edi.
Bir mahalliy pokes orasida qizg'in muhokama boshlanib ketdi: "Uzoq vaqt yaxshi ketar", dedi birinchisi. "Yo'q, bu bilan kifoyalanganlar yo'q", — javob berdi ikkinchisi. Men ichimdan: "Yo'q, bu bola boshqa dunyo yigitidir" deb o'zimni ishontirdim. Keyingi janglarda uning oyoqlari qanchalik ancha og'irlashganini ko'rib, yuragim achib, hayron qoldim — lekin u shunchaki davom etdi, davom etdi...
Hozircha eslay oladigan eng asosiy narsa — uning birinchi chempionlik kamarini olishdan oldin qilgan intervyusida aytgan so'zlari: "Bu mening oilaviy an'ana". Va men o'zimni sindirib oldim: Ana shu yigitda ishlayotgan ruh — bizning xalqimizniki.
Avval sana, keyin bahslash.
O'shanda hammasi yangi edi — o'zimizdek, uyda bo'lganmiz. Eslayman, Erkinov kabi boshqa o'zbek jangchilar ham chempionlik yo'lida edilar, lekin Volkanovski... uning ichidan shunday nur chiqardiki, darrov olishib olishib qolar edik: "Bu yigitni qo'llab-quvvatlaymiz!" O'sha vaqtlar qiyin edi, internetda ham video juda kam tarqardi, bir nechta o'yinchini eshitib turardik, boshqa barchasini esa teleskrdan ko'rardik. Hozir esa? Dunyo boʻylab u haqida hamma biladi, onlayn jamoalar ulgurib ketdi, hatto Chexiya yoki AQSHdagi bolalar ham uning mushtlarini takrorlaydi.
Ammo eng asosiy farq — hissiyot. O'shanda birgalikda yurar, bir-birimizga umid berar edik. Endi esa har bir kishi o'z qishloqida, o'z shahrida o'tirib, ijtimoiy tarmoqlarda "Men Volkanovskini quvvatlayman!" deydi. Aslida esa... avvaliga birgalikda his qilardik, endi esa faqatgina bayroqlar orqali. Qiziqarliroq narsa — o'shanda uning birinchi chempionlik unvonini qo'lga kiritganini ko'rgandek, endi uning boshqa chempion bilan kechgan revanshi kunini ham tomosha qilamiz. Ikki vaqt o'rtasida farq — o'shanda hayajon, endi esa qanchalik ishonchli ekanligini ko'rishning o'zi.
Yuragimni qattiq qotiradigan narsa — o'shanda uning murabbiyining gaplarida qayg'uli tarix ko'rinardi: "o'g'il bola yoshligidan otasidan ajralib...". Endi esa uning intervyularida oila, xalq va chempionlikning uyg'unlashganligini ko'rish mumkin. O'shanda u bitta kamar uchun kurashardi, endi esa butun olamning nazarida — bu katta mas'uliyat, lekin uning tabassumi hali ham o'zicha.
Biz hali ham o'shanda qilganimizdek, yangi avlodlarga aytaveramiz: "Ko'r, uning yuragi qanday ishlaydi!"
Avval sana, keyin bahslash.
Endi eshit, do'stlarim, Volkanovski bilan bu ahvolning bironi — bu uning "aralash yakunlar" uslubi ekanligini aytishga to'g'ri keldi. Ya'ni, chempion bo'lib qoldi, lekin bir paytning o'zida ham bizni eslab yurarmi deb o'ylaydi: "Nega ular hali ham shunday esda qolar ekanlar? Nima uchun menga yuzlab "sizning oilangiz" deganlar?"
Oxirgi marta chempionlikni qo'lga kiritib, podiumdan tushganida, unga avstraliyalik hamkasblari bilan suhbatlashgan vaqtda, bir kishi aytgan: "Aleks, sizning muxlislaringizning aqliga sig'mayman — sizni to'g'ri tanlaganlar ekan!" Volkanovski esa o'ylab qarabdi va...
— "Yo'q, demak menni noto'g'ri tanlaganlar ham bor edi", deb javob beribdi.
Biz eshitib, yerga yiqilib ketdik. 🤣
Memlar ham tahlil.