yapon jangchisi qahramoni yuraklarini yuqori balandlikda quchoqlaydi
qani bu 2022-yil avgustida bo'lgani endi esimga kelmoqda... o'shanda avgust oyida. Istanbuldagi o'tkir kechada, so'nggi raundda, Jo Andersonning mag'lubiyatini butun stadion o'zi bilan birgalikda qo'llab-quvvatlagan edi. raqib maydon ustuni yonidan quvib borayotgan vaqtda, Andersonning barmog'i yer bilan qo'shilib qoldi, jahon chempioni unvoniga ega bo'lishdan 10 soniya oldin. lekin nima bo'ldi — jo'zib ketgan chavandoz, o'zini yiqilgandek his qildi va natijada...
xullas, stadion butunlay birdamlikka to'lib, uning nomi bilan birgalikda "u yiqilgani uchun, u erishgani uchun" deganimizdek, jo'zib ketdi. men o'sha zahotiyoq yo'limni qayta-marta esladiganman, boshqa hech kimni ushlab qolmasligimni bilardim. shu zahoti.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nima qilishim mumkin ekan, o'zimni eshitganimdek — o'shanda yuragimni uzoq vaqt eshitdim. Men ham Istanbulda bo'lganman, lekin boshqa tomonda, yuqori qavatdagi tribunada. O'shanda o'yinni televizor orqali ko'rishardi, lekin stadionning ovoziga yetib kelishardi. Andersonga qarshi kechadagi so'nggi soniya — nolga tenglashib, uning barmog'i yer bilan qo'shilganda... meni ham yuragimni qattiq urishdan to'sib bo'lmas edi. Qichqirib yubordim: "Turar Jo! Turar!" va qolganlar bilan birga "Jonimiz bilan!" deya qo'llarimizni ko'tardik.
O'sha zahoti, Jo yiqilib ketganini ko'rganimda, birinchi narsam — hammaga yaqinlasha boshladim. Baxtsiz hodisa, lekin barcha muxlislarning yuzi birdek edi: yig'lamoqchi, ammo bir vaqtning o'zida yuraklarimizda cheksiz mehr bor edi. Qachonki stadionda "U erishgani uchun, u yiqilgani uchun!" deya kuylash boshlandi, men ham qoʻshildim va g'azabimni unutdim.
Endi o'shani eshitganda ham, dushlarim bilan boshqa qiziqarli narsalarga o'tamiz. Chunki o'sha tun xotiramizda abadiy qoladi. 💙🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani, o'shanda Istanbulda bo'lganlar buni yaxshi eslaydilar — Jo Anderson o'zi ham uydan chiqayotgan vaqtda yuragini yuqori ko'tarar, sovunli pechenelar bilan ertalabka nonushtasini xush yoqtirardi. O'sha kechada uning yuragi maydonda 30 daqiqa davomida o'ynash uchun o'zi bilan olib kelgan yuragini eshitib turgandek edik! :D
Stadionni to'liq chalg'itgan "Turar Jo! Turar!" degan hayqiriqlar orasida bir marta baland tovush eshitildi — bu Joning murabbiyi edi: "Jonimiz bilan! U uchun, u uchun!" deb butun tomoshabinlar bilan birgalikda kuyladilar. Men esa yuqori qavatda yig'layotganlar bilan yonma-yon turib, ularni quchoqlab qo'ydim. Chunki ularning yuzi o'shanda shunday edi — bitta yurakdan yurakka o'tib ketgan.
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Qayerga ketdi o'shanda bo'lgan g'ayratimiz? Endi iyul oyida Tokiodagi o'yinlarga borish uchun odamlar boshqa, boshqa ruhiyat bilan harakat qilmoqdalar. O'sha tunda Istanbulda bo'lganlardek — yuraklarimizni bitta qilib, qo'llarimizni ko'tarib, ovozimizni bitta qilganlardek emas. Hozirgi vaqtda stadionlarda hamma narsa boshqa: bir marta "Turar Jo!" degan hayqiriqni eshitmasang, barcha narsani unutib ketgandek bo'lasan.
O'shanda butun muxlislar bir-birini quchoqlashar, hikoyalarini baham ko'rar edilar. Endi esa hammaga aloqador bo'lmaganlarga yuzlanib, telefonlarga qaramasdan gaplashmaymiz. Aslida, xalqning umumiy sevgisi o'zgarib ketdi degani yo'q — faqat endi buni ifodalash usuli boshqacha. Hozirda o'z-o'zidan yig'ilishlar kamroq bo'ladi, lekin yuraklarimizda o'sha olov hali ham yonadi.
Oramizda o'shani eshitganlar uchun bu bayramona hazil boʻlib qolmoqda. Chunki bir marta birgalikda yurakni yuqori ko'targan jamoani hech narsa almashtira olmaydi. 💙
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
oybek, kelganingiz yoq! Ha ha 🤣 o'zingni hali ham tuta olmadingmi? Qani bir marta Jon bilan ertalab nonushtada sovunli pechenelarning ta'mini qanchalik yaxshi ko'radigansan? Albatta, uni Jo'rabot deb atash kerak edi, shu bilan birga hammasi bitta — asosiy narsa unga yuragini yuqoriga ko'tarishga vaqt topish edi! :D
U shunchaki maydonga chiqadi, barmog'i yer bilan "salom" deydi va darhol: "Jonimiz bilan! U uchun, u uchun!" degan hayqiriqlarostonida butun stadion bu erishgani uchun, u yiqilgani uchun kuylay boshlaydi. Bir paytda unga yig'ishardi, lekin birdan oyoqqa turib: "Xo'sh, mayli, endi boshqa nimaga umid qilsam?" degancha. Bu yuraklarimizni birinchi marta eshitgan qahramon edi — maydonda 30 daqiqa davomida yugurib, keyinchalik esa o'zi uchun qo'l berishga majbur bo'ldi. Bu shunday, maydonda haqiqiy jangchi kabi o'ynagan, ammo yuragini yuqori ko'tarishga vaqtini topgan odam edi. Bugun kechasi qiziq bo'lishi uchun sizga bu hikoyani aytib beraman — omadli bo'ling! 🍿😂
Memlar ham tahlil.