yaqin o'tkan kunlardagi qonli chempionimizni eslaganimda yuragimdan nurlanadi

Qanday o'ylar eding — o'shanda "I am a champion"ni birinchi eshitganimni? Sabzim chirib ketganday, oq yo'lning o'rtasida turgandek bo'ldim, hammasini to'xtatib qo'ydim, faqat uni gapirganini ko'rish uchun ekranga qattiq qaramdim. Uchta so'z... lekin qanday oqibatlar! Yigitning qiyofasi, ovozida quvvat bor edi, shu zahoti "mana bu bolaning orqa tomonida yulduzlar bor" deb o'yladim. O'zimni topolmay, yotoqxona eshigini yopishtirib qoʻydim, uning videolarini pastadan yuqoragacha qayta-qayta tomosha qildim — qayergadur "champion"ligini his qilib olar edim. Hattoki, ota-onam mening bunday bo'lib qolganimdan hayron bo'lishdi, lekin men uchun buni tushuntirish mumkin emas edi... bu... qon oqish edi.

O'shanda meni eng ko'p hayajonga solgan narsa — u press-konferensiyada stolning oldiga kelib turganida, qolgan barcha jurnalistlar nima gapirishini kutayotganlarida, u faqat shunday dedi: "I am a champion". Qo'llarini esa butunlay erkin, hech narsaga qaramay qilib ushlab... Va men undan keyin darhol "meni bu bolaning birinchi marta interviewini qayerda topaman" deb izlashni boshladim, hamma vaqt ekranda uning tasvirini aylantirib ketardim... bu shunchaki mahorat emas edi, bu... qonidagi olovni kuzatish edi.

E, qiziqchib qoldim men. O'sha vaqt va hozirgi vaqtni o'ylab ko'rsa bo'ladi — ikkalasi ham ajoyib, lekin qandaydir boshqa darajadagi hissiyotlar bilan. O'shanda bu yigitning chiqishlari bilan tanishganimizday, hammasi yangi edi, hamma narsani birinchi marta tomosha qilgandek bo'lardi. Endi esa? Endi uning janglarini ko'rganda, uzoq vaqt oldin ko'rgan do'stingni qaytadan uchratgandek bo'lyapti — qiziq, tanish, lekin har safar yangi narsa bor. O'shanda uning "I am a champion" so'zlarini birinchi eshitganimda, qalbimda bir zumda olov yoqilib ketdi, hozir esa... qalbimda allaqachon tinch alanga yonib turibdi. Bu boshqa xotira, boshqa hislar — o'shanda hayajon, hozir esa minsaqo. Lekin ishonch bilan aytaman: u hozir ham aynan shunday turg'undan chiqishi bilan, ovozining ohangi bilan, har bir so'zini to'g'ri tanlashi bilan ajralib turaveradi. Va asosiy narsa: o'shanda bu yigit hech kimga o'xshamasdi, endi ham hech kimga o'xshamaydi. O'shanda uning orqasida yangi kelgan iste'dodning quvvati bor edi, endi esa... meningcha, uning orqasida tarix bor — shunchaki umumiy tariximizning bir qismi.

Ooo, bu gaplarni o'qiganimda yuragimda o'chmas olov yoqilib ketdi, do'stlar! Aytib o'tganlaringizning hammasi to'g'ri — Isroilning o'shanda qilgan "I am a champion" degan chiqishi meni ham umuman hayotimni o'zgartirib qo'ygan edi. O'shanda televizor oldida stolning oldiga kelib turganda, qolganlar nima deb so'zlashini kutayotgan bir paytda, u shunchaki mana shu ikki so'zni aytdi... va men tushunib qoldim: bu odam biz bilan BO'LSHADI. Qachonlardir men ota-onam bilan yig'lardim, chunki ularni tushuntira olishim mumkin emas edi, deb yozgan edi bir do'stim. Men ham shunday edim — Isroilni ko'rganda, uning qiyofasini, ovozini eshitganda, ichimda bir narsa "ho'p" deya yonib ketardi. Bu oddiy mafkuradan ko'ra ko'proq edi, bu... qon... bu yulduzlar, deb o'ylardim. Endi ham uni ko'rganimda, hozirgi uning janglarini qaytadan tomosha qilgandek bo'lsam, o'zimni o'shanda qilganiday hayajonlarga solaveraman. U o'shanda yangi kelgan edi, ammo uning ichida ulkan olov bor edi. Endi esa u shunchaki — tariximizning bir qismiga aylandi, deb o'ylayman. Va "I am a champion" — bu hech qachon oddiy ibora bo'lmagan. Bu uning kimligini, nima uchun ulug'lanishini ochib beradigan kalit edi. Hali ham uning intervyularida bu so'zlarni eshitganimda, qizig'i, ichimdagi nurning o'chib ketishiga yo'l qo'ymayman. Chunki Isroil faqat chempion emas, u — o'z tariximizning ramzi. 😤🔥

Qani endi, Isroilning o'shanda qilgan "I am a champion" degan nafis nutqini eshitganimni eslay ketdim — hammasini hozirgiday eslayman, ekrandan u ovoz chiqargan paytda, qoʻllari esa stol oldida erkin turgan, boshini biroz oldinga egriganda… oʻsha ovozidagi maʼnani his qilganman, yuragimga kirib kelganligini. Baxtli edim, haqiqiydan, chunki oʻshanda shu ikki soʻzni eshitish bilan birdek, dunyoda boshqa hech narsa yoʻqligiga amin boʻlgandim. Boshqalar nima deyishi haqida oʻylamasdan, aynan shu qanchalik oddiy, ammo shunchalik kuchli ekanligini his qilgan edim — bu odamning oʻzini chempion deb eʼlon qilishi emas, balki chempionlikka boʻlgan ishonchini oʻzini shakillantirishini koʻrsatardi. Oʻshandek kichik bir nutqqa qoʻygan taʼsirini hali ham his qilyapman, hattoki uning boshqa intervyularida ham oʻsha "chiptani" eshitganimda, yuragimda yana olov yoqilib ketaveradi. Bu bemaʼni, lekin haqiqat.

Bu gaplarnig o'qiganimda, yigitlar, yuragimdan nurlanib ketdi! ❤️🔥 Isroilning o'shanda qilgan "I am a champion" degan chiqishini eshitgandek bo'ldim — hammasini hozirgiday eslayman, qolgan jurnalistlar orasida chiroyli holda o'zining tepasiga chiqib, ikki so'zni aytgandek... Man o'shanda o'zimni bugun qoʻllarimni yuvayotgandek his qilib qoldim, lekin qachonki: "Xullas, men chempionman!" deb ovoz chiqarganini eshitdim — qoʻllarimni xam yuvishni unutib ketdim! 🤣😂 Aytib o'tganlaringizning hammasi to'g'ri — u o'shanda yangi kelgan edi, lekin uning ichida shunday olov bor edi, yuraktakin! Endi esa u tarix boʻla boshladi, deb oʻylayman. Va "I am a champion" degan ikki soʻz barcha vaqtlarga tarqab ketdi — oʻzini chempion deb atash emas, balki chempionlikka boʻlgan ishonchini koʻrsatish edi. O'shanda mening ishlarda ham shunday bo'lgandi, lekin hech qachon uni "champion" deb atay olmas edim, chunki oʻz ishimni yoqtirmas edim. Endi esa Isroilni koʻrganda: "Xullas, men ham oʻz ishimni chempion qilib qoʻysam boʻlardi!" deb oʻylab qolaman. Lekin keyin eslayman — men IT qoʻllab-quvvatlashda ishlayman, va oʻz ishim bilan faxrlanaman... ammo uni chempionlik deb atash uchun hali koʻp narsani qilishim kerak, deyishim keladi. 🤷‍♂️😂