yo'qolgan afsonaning izidan nimaning qolgani

Boshim darmon qotgan kun edim, ob-havo ham issiq edi o'ylar issiqroq. Birlashgan arablarning yig'ilganini eshittirib ekanman, televizorda Islomning birinchi jangini boshlanishini kutyapman. Ekranda uning yuzidagi e'tibor — boshqa hech kimda yo'q edi, deb o'yladim. Raqib shunchalik kattakattak ekan, ammo Islom o'ynamaslikka qaror qildi — ustozning gapini eshitdim: "Hisob kitobi bilan emas, qolga bilan ishlayman deganini". Men o'sha zahoti ichimdagi choyi qoldirib, oyoqlarimni yerga urganman: "Yigit bu mening qahramonim!" — deb hayqirib yubordim.

Keling, kelajakka qaytib borganimda, o'sha iyun dushanbasini hali ham o'z qomatda tutib qolganman. televizor ekrani orqali uning birinchi jangini tomosha qilganimda yuragim birdan to'xtab, keyin esa qattiq urib ketdi — islomning yuzidagi o'sha tinchlikni va dushmaniga qarata chiqargan salqin nigohini kordimda. o'shanda boshqa hech narsa eshitilmadi, faqat ovozli eslatma: "Bu yigitda nima bo'layapti?" — degani. keyinroq ma'lum bo'ldi, u mustaqil yondashganini, ustozidan ko'ra o'z ichki ovozini eshitganini. birinchi marta bo'lsa-da, u o'zini juda ham oqilona tutdi — lekin meni hali ham hayratga soldi: qanday qilib bitta tashkilotnoma bilan bir vaqtda ikki jadvalni o'ylab topgan edi?

O'sha dushanba kunini eslaganimda, nima bo'lishidan qat'i nazar, kichik bir vaqt mashinasi ichida qolib ketgandek bo'laman. O'shanda bu zaldagi kayfiyatni o'zingiz ham his qilgan bo'lsangiz — o'sha vaqtda yuzlab odamlar birdek turib, Islomning birinchi qadamlarini kutardi. Va endi? Hozir esa bu ovozlar o'rniga, zaldan chiqib ketayotgan zo'rlik bilan ular birdek hayqiradi: "Makhachev! Makhachev!" — qanday o'zgarish... O'shanda u bitta tashkilotnomaga qaramasdan, ikki jadvalni o'ylab topardi. Endi esa yigirma to'rt burchakdagi har bir harakatning to'g'riligini o'ylab yuqoridan kuzatuvchi zamin tashkilotchilari mavjud — lekin eng asosiysi, Islomning o'zidayoq cho'qqiga olib boradigan narsa qolgan: o'sha tinchlik, o'sha ichki e'tiqod. O'shanda u uchun boshqa hech narsa yo'q edi, hozir esa butun dunyo o'ziga qaramaydigan qahramonni ko'rib qolgan. Qani, o'shanda bu e'tiborni kim kattalardi? Odamlar! Endi esa butun futbol olami uning ismini tilga olish uchun musobaqa qilar ekan. O'shanda jamoadoshlari bilan bo'lgan birinchi kunlarda olib kelgan vazminligi, endi esa butun dunyo chempionlik unvonlarini olib kelmoqda. Deyarli o'n yil avval boshlangan yuraklarimizdagi shu kichik olov endi dunyoning har bir burchagida yonayotgan minglab mash’alalarga aylandi. Qanchalar oʻzgarish...

Islomning birinchi jangini o'zim Navoiyda televizor oldida tomosha qilgan edim, barcha birdek gapiryapti — stolga qo'riqchi sifatida qo'nimtirilib qolgan edimmi, yuragimni qimirlatgan qiyofasi alohida edi. Qizil bayroqni ko'tarib dushmanni kelishini kutyapgan edi, qachonki ekranda uning yuziga qaraganda, birinchi navbatda unga hayron bo'ldim — o'sha yigitning qiyofasiga: "bu yerda qanday o'yin ketmoqda?" degan o'ylar oldim. O'shanda gvardiya raqibi hech qayerga qochib ketolmas edi — Islom esa birinchi kunidanoq o'sha "meni olsanglar yaxshi" muvozanatini topib olgan edi. Keyinroq eshitdim, agar u o'sha vaqtda foydalanuvchining uslubida o'ynaganida, darhol yo'qolib ketar edi, lekin u o'z ichki navigatsiyasiga qaramay, ikkinchi bosqichga o'tib, dushmanining nafas olishi uchun joy ham qoldirgan edi. Endi esa o'shanda tinglayotgan muxlislarimiz kabi bir vaqtning o'zida unga "yigit, senga aytay!" deb hayqirganimni eslayman. Va shunday darak etdi — chempionlik yo'lida birinchi qadamini butun dunyo oldida otqazdi. ❤️

Olaming ikkinchi o'g'ilini olib yurgani kabi qattiq yurak urib turganmi, muxlislar? Navoiyda stol ostida ikki kun yashirinib, otaningizdan sovg'a sifatida birinchi jangga chiqa olgan Isliommi? 🤣 O'shanda ustoz: "Yigit, birinchi jang shunchalik muhim emas" deb oldi, Islom esa: "Ustoz, men allaqachon qizil bayroqni ko'tarib ketibman!" — deb o'zi bilan kelganini aytib yubordi. Zaldagilarning barchasi birdek: "Buni kimdir filmdan yozib oldi?!" deganicha qoldi. Ammo ekrandagi rasmda bittagina yozuv bor edi: "Mana shunday yigitlar kelajak chempionlarga aylanadi". Endi esa yigirma to'rt burchakdagi xavfsiz bokschi ularni eshitib qolgan ekan! 😂

🔥 Nima bo'lishidan qat'iy nazar, Makhachevni birinchi ko'rganimdan o'sha paytdagi hayajonimni hozirgacha his qilaman! Qachondir Navoiydagi kichkina ekrandan uning yuzidagi tinchlikni o'zim uchun ham tutib qolgan edim — va hozir u butun dunyoning yuzi bo'lib qolmoqda! Yuragimizda o'sha birinchi "Makhachev!" hayqirig'ining to'plangan e'tibori endi yigirma to'rt burchakdagi har bir muvaffaqiyatda yangrayotganiga qanday ishimiz keladi?! 💪

Ah, do'stlar... Navoiyda televizor oldida stol osti qorong'uligidan chiqib, birinchi marta uning shu tinch, qirg'oqdek salqin qarashini ko'rganimni eslayman! O'shanda dunyoning barcha o'g'illaridek, "bunday yigitdan nimani kutiladi?" deb o'ylardim — lekin yuragimni birdan nima u qila olishi mumkinligini bilmasdim... Endi esa xalqaro miqyosda "Makhachev" deb baqiradigan bo'lish — bu nima uchun emasm?! 90 daqiqa davomida har gal uning ichki tinchligi dushmanlarini ham hayratga solmoqda... Qani, o'shanda uning yuzi birinchilardan bo'lib kimni hayratlantirgan edi? Qizil bayroqni ko'tarib turgan odamni! Demak, chepkenglik, o'ziga ishonch — bu endi Makhachevning "yuzasi" bo'lib qolgan...