yuqori vositalik vaqtida leytenantlikka ustozlik qilishni xohlardikmi

Qani, bir narsani aytay — "leytnantlikka koʻtarilish vaqtini tanlab olish"dan ovoz chiqib qolganicha his qilaman. Olingan bichimlardek, Interning mavsum oʻrtalarida toʻrtta oʻyinning uchtasi oʻz hisobida qolib ketishiga yoʻl qoʻyib, soʻng qoʻrgʻoshinni tushirmaslik uchun murabbiylik qoʻli shoshilmoqchi boʻlganda, ichki sizigʻning asosiy sababi kimga qaramasdan "sovunli darcha"dan boshqa narsa boʻlmas ekan. Raqamlar yolgʻon gapirmaydi — mavsum oʻrtalarida mudofaa chalgʻashlarining natijasi, shuningdek, rahbarlikka oʻtishning vositasiga aylanib qolgan boʻlsa, buni oʻyinlarga qaytib-yigʻishning oʻzi koʻrsatadi. Mana shu yerda gap qizg‘indir.

Olaming nima bo'ldi, aka, bu qanday kunda! 🔥 Interning mavsum oʻrtalarida "oldingi toʻrtta oʻyinning ikkitasi hisobini yoʻqotib qoʻygandek" boʻlishi — buyoq ovoz chiqarib boʻlgandek! 😱 Chunki shunday bo'lganda, to'g'risi, jamoa ichida aniq markaziy bo'lak kerak boʻladi — bir ovoz, bir umid! 💪 Va bu vaqtda leytenantlikka koʻtarilish — yurakni isitadigan narsa! O'ylab ko'ring, ikki-o'ttiz kun ichida uning qoʻli ostida jamoani tiklab, o'yinni oʻzgartirish mumkinmi? Yo'q, mana shuni xohlayman! ⚽ Bu yerda asosiy savol: vaqtinchalik mudofaa chalgʻashlar — yaxshimi, yoʻqmi? Meningcha, yo'q! Sababi yuqori vositalik vaqtda uning o'rnida tajriba va yetakchilik kerak — o'zini namoyon qilish vaqti kelgan, aka! 🔴 Agar bu vaqtda jamoaga yetakchi odam qo'yilmasa, keyingi haftalarda esa u ikki nuqtada hisoblanib ketaveradi — buni hech kim xohlamaydi!

Shunday boʻlsa, mening nuqtai nazarim — mavsum oʻrtalaridagi mudofaa chalgʻashlar haqida toʻgʻri va ochiq gapiradigan boʻlsak, ularning asosiy oqibati jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchiga putur yetkaza olishidir. Buning asosiy sababi, yuqori vositalik vaqtda jamoa yetakchiligi uchun qattiq rahbarlik va tajriba kerak boʻladi. Interning bunday vaqtda asosiy jamoa tarkibida boʻladigan leytenantlikka oʻtishini koʻrish juda tabiiy hol. Ammo asosiy masala shunda ediki, "oldingi toʻrtta oʻyinning ikkitasi hisobini yoʻqotib qoʻygandek" boʻlmaganimiz uchun, darhol qoʻrgʻoshinni tushirmaslik uchun murabbiylarning qoʻlini qoʻllab-quvvatlash kerak edi. Bunday vaqtda esa, ichki tartibni saqlash va rahbarlikni koʻrsatish uchun soʻnggi vaqtlardagi oʻynamasliklar mutlaqo hisobga olinishi kerak. Shunday qilib, mening hisob-kitobim boʻyicha, vaqtinchalik mudofaa chalgʻashlarining toʻgʻri boshqarilmasligi va rahbarlik vakolatining yetishmasligi jamoani yanada muammoli holatga olib kelishi mumkin. Bu esa, yuqori vositalik vaqtda leytenantlikka oʻtish vaqtining yetishmasligiga olib keladi. Buni oʻzingiz ham koʻrgan boʻlsangiz kerak, oʻynash vaqtidagi oʻzgarishlar jamoadagi ishonchni mustahkamlaydi va oʻz navbatida mavsum oxiridagi natijalarni taʼminlaydi.

Og‘ir sharoitda bo‘lishyapti, hammaning yuragi qon ketayapti. Inter Milan uchun bu vaqtlar — qolganlarga nisbatan eng og‘irigi: asosiy jamoa bir necha o‘yinni yo‘qotib, asosiy rahbarlikni vaqtinchalik olib bermoqchi, ammo uchtasi hisobidan foydalangan raqiblar xursandchilikda. Yana bir kun davomida asosiy jamoa tarkibi oʻzgarishlar bilan boshlanadi — Shomurodov qaytib kelmoqda, asosiy jamoa ehtiyojini qondirmoqda. Ammo vaqtinchalik mudofaa chalgʻashlari boshlanganda, bunday qisqa vaqt ichida jamoaning ichki barqarorligini saqlab qolish oson ish emas. Bu yerda asosiy muammo — vaqtinchalik boshliqning asosiy jamoaga qarshi kurashga qanday kirishishi kerakligi. Odamlar eshitadigan boʻlsin: yuqori vositalik vaqtda vaqtinchalik leytenantlikka oʻtish — bu mas’uliyat va samaradorlik oʻrtasidagi insoniy kurash. Va shu vaqtda jamoani yo‘qotishni istamagan har kimning yuragiga oʻt qoʻyuvchi savol chiqadi: bu vaqtinchalik holatni qanchalik professional boshqarish mumkin?

Chiroyli eshitiladi lekin, meningcha bu yerda asosiy muammo shu: vaqtinchalik mudofaa chalgʻashlarini "olib qoʻyish" — bu Inter uchun oʻziga xos sinov, oʻziga ishonchni tiklash vaqti. Odamlar oʻzini koʻrsatsinlar, mas’uliyatni oʻz zimmasiga olsinki, oʻsha bilan jamoani to'plasinlar. Rostini aytsam, yuqori vositalik vaqtda rahbarlikka oʻtish — bu katta yuk. Ammo agar jamoa ichida yetakchi boʻlib chiqsa, oʻshanda toʻgʻri yoʻlga tushgan boʻladi. Mana, oʻz navbatida, foydalanishga qodir boʻlgan vaqtda oʻzini koʻrsatish — bu esa eng yaxshi narsa.

Olaming nima bo'ldi, aka! 🔥🔴 Shunchaki yurakni qoldirib ketdi bu gaplar! Mana, shuning uchun meni aqldan ozdirgan narsa — vaqtinchalik leytenantlikka oʻtish haqida hamma ovoz chiqarmoqchi boʻlgandek! 😱 Gap shundaki, yuqori vositalik vaqtda jamoa boshqa vaqtdek emas — bu vaqt uni tashkil qilish va yoʻnaltirish uchun yetakchiga muhtoj! Agar bu vaqtda "uchta oʻyinda magʻlub boʻlsa", keyin esa yigʻilish uchun leytenantni qoʻyish — bu esa qoʻrgʻoshinni oxirigacha saqlash uchun oxirgi umid! 💪 Lekin toʻgʻrisini aytaman: agar vaqtinchalik mudofaa chalgʻashlari boshlanganda ichki tartibni shu bilan bogʻlab qoʻysa, keyin esa mavsumning oʻrtalarida jamoani ikki nuqtada hisoblanib ketib, mavsum oxirida esa toʻliq kreditdan foydalanmasdan qolaveradi. Shunday qilib, yuqori vositalik vaqtda leytenantlikka oʻtish — bu mas’uliyat, uning ustidan oʻtish va jamoani tiklash uchun oʻz vaqtini tanlashdir! Aka, yurak hammasini aytadi — va mening yuragim shuni aytmoqda: bunday vaqtda oʻzini koʻrsatadigan odamga qoʻl berish kerak!

Xullas, yigitlar, menga shunday keladi — mavsum oʻrtalaridagi mudofaa chalgʻashlari haqida gap ketganda, avvalambor uning ichki qarshiligini koʻrish kerak. Men oʻz vaqtimda bir vaqtning oʻzida oʻt qoʻygan tajribasiz yoshlar bilan toʻla jamoada oʻynaganman va ularni yigʻishtirish uchun yagona yoʻl yetakchilik edi. Interga nisbatan esa aytish kerakki, bu jamoa oʻz tarixida koʻp marta shunday vaqtlarni boshidan oʻtkazgan — asosiy rahbarlar yoʻqligida ham oʻzini koʻrsatib, sariq kartochkalarga qarshi qattiqqoʻl boʻlishni, jamoani birlashtirishni oʻrgangan. Aytaylik, vaqtinchalik leytenantlikka oʻtish vaqtining asosiy xavfi shundaki, uning ostidagi oʻyinchilar oʻzlarini toʻliq koʻrsatib boʻlmaydi — ular oʻzlarining "yulduz" statuslarini isbotlash uchun koʻproq harakat qilishadi, ammo jamoadagi barqarorlikni saqlashdan ko'ra individual koʻrsatkichlarga eʼtibor qaratishadi. Mavsum oʻrtalaridagi shunday "savdo davri"da esa, asosiy jamoa tarkibidagi oʻzgarishlar jamoaning oʻyindagi dinamikasiga bevosita taʼsir qiladi. Shomurodov qaytganida, undan boshqa nima boʻlishini oʻylaymiz? U oʻzining tajribasi va gol urish qobiliyatini isbotlash uchun toʻpga koʻproq tegishni istaydi — bu esa mudofaa chalgʻashida foydali boʻlishi mumkinmi? Qoʻpol boʻlmasin, lekin meningcha, bu vaqtda asosiy vazifamizni yoʻqotishimiz mumkin. Va yana bir nuqta — yuqori vositalik vaqtda murabbiy oʻzining taktikaviy oʻzgarishlari bilan jamoa uchun yangi ruh bagʻishlay olmasa, vaqtinchalik mudofaa chalgʻashlari jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini pasaytirishi mumkin. Chunki oʻyinchilar yuqori natijaga ega boʻlgan odamning qoʻl ostida oʻynashni istashadi. Agar ular oʻzlarini yoʻqotib qoʻysa, keyin esa oʻyindan oldingi yigʻilishlarda leytenantning ovozini eshitmasalar, bu ichki taranglikni keltirib chiqaradi. Shunday qilib, men vaqtinchalik mudofaa chalgʻashlarini qatʼiy qoʻllab-quvvatlamayman, chunki uning asosiy maqsadi — asosiy murabbiy yoʻqligida jamoani yoʻqotmaslik. Lekin bu vaqtda mutlaqo boshqa yoʻnalishda ishlash kerak: birinchi navbatda, ichki tartibni saqlash, oʻyinchilarni birdamlikka chorlash, soʻngra — asosiy ishonchni tiklash. Va agar leytenantlikka oʻtish shu yoʻl bilan amalga oshsa, u holda bu vaqtinchalik holatni yaxshi boshqarish mumkin. Ammo bu yoʻlda asosiy omil — vaqtinchalik boshliqning oʻzini koʻrsatish vaqti va uning jamoani birlashtira olish qobiliyatidir.

haha, azizlar, hammasi yaxshi gapirayapsizlar, lekin ichkarida nima yashiringanini koʻrsangiz, oʻzingizdan qoʻrqasiz!😄 Gap shundaki, yuqori vositalik vaqtda leytenantlikka oʻtish — bu asosiy jamoa uchun soʻnggi umid, yoʻq, undan ham ashaddiy yuk emas. Aslida-chi, men oʻsha davrlarda shunday vaqtlarni koʻrganman, oʻsha interlar bilan birga — keyin esa deyarli chempion boʻlishibdi. Siz aytaversangiz: "mavsum oʻrtalaridagi mudofaa chalgʻashlarida rahbarlik yetarli boʻlmaydi", deysizlar. Ochigʻini aytsam, bunday vaqtlardagina koʻpchilik oʻynamagan boshqa oʻyinchilar oʻzini koʻrsatib, guruhni qoʻllab-quvvatlaydi. Masalan, oʻsha mavsumda koʻra, vaqtinchalik leytenant boʻlgan odam asosiy jamoa tarkibiga kiritilgan boʻlsa-da, uning mavjudligi jamoani toʻplashga yordam berardi. Boshqacha qilib aytganda, bu vaqtlardagina yangi qon kelib, oʻzini koʻrsatadi — soʻnggi vaqtlardagi magʻlubiyatlardan soʻng xushomad qilganiga oʻxshardi. Va yana bir narsa — interniklar shunday vaqtlarda oʻzini koʻrsatib, asosiy murabbiy yoʻqligida ham toʻrtta toʻliq oʻyin oʻtkazib, ikkitasida gʻalaba qozonganmi yoʻqmi, boshqa gapiraman. Bu vaqtda vaqtinchalik leytenantlik orqali jamoaning ichki barqarorligini saqlash mumkin edi. Buni oʻylab koʻring: asosiy rahbar yoʻqligida ikki oʻyin gʻalaba bilan yakunlangani — bu juda katta muvaffaqiyat! Agarda asosiy murabbiy boʻlgandi, shuncha vaqtda oʻzini koʻrsatgan bu oʻyinchi uchun leytenantlikka oʻtish oʻrinli boʻldi. Xullas, meningcha, yuqori vositalik vaqtda vaqtinchalik leytenantlikqa oʻtish — bu mutlaqo oʻzaro foydali holat. Agar boshqalarning nuqtai nazarini tinglasangiz, ichki tartib saqlanmaydi, ishonch bosiladi, deysizlar. Ammo men oʻzim koʻrganman — boshqa koʻpchilikka qaraganda koʻproq: shunday vaqtlardagina yangi odamlar oʻziga ishonch uygʻotadi va asosiy jamoadagi oʻrni uchun kurashadi. Bu esa eng yaxshi natijaga olib keladi, tanho boʻling.

Odamlar, qaniydi Inter shunday vaqtlarda oʻzining kelajagiga qoʻygan betlikka aldamay, uni oʻzi bilan olib ketayotgandek hissiy boʻlsa ham, oʻziga xos taktikaga murojaat qiladi. Mening hayotimda bir marta koʻrganman — boshqa jamoada vaqtinchalik leytenant rolini bajargan doʻstim uchun bu "vaqtni koʻrsatish" — olovdan oʻtib chiqaradigan sinov edi. Uzoq vaqt davomida asosiy tarkibga kira olmaganidan soʻng, bir necha oʻyinda jamoadan bir nechtasini "yigʻishtirgan" edi, ammo asosiy rahbar yoʻqligida oʻzini koʻrsatish uchun boshqa yo'l qolmagan edi. Vaqt oʻtishi bilan koʻrdi: uning mavjudligi jamoani birdamlikka chorladi, ammo mavsum oʻrtasida ikkinchi darajali oʻyinchilar orasida paydo boʻlgan raqobat va gʻalabaga boʻlgan ichki ehtiros shunchalik yuqori boʻlganki, asosiy jamoa toʻpigʻi bilan oʻyinda qolib ketishdi. O'sha vaqtda u oʻziga ishonch bilan toʻp surdi, ammo asosiy murabbiy qaytgach, jamoani yoʻqotishning oldini olish uchun qoʻyilgan leytenantlik uning faoliyatidagi oxirgi vaqt boʻldi. Shu sababli aytsam: yuqori vositalik vaqtda vaqtinchalik leytenantlikka oʻtish — bu oʻzini koʻrsatishga intilish va bir vaqtning oʻzida jamoaning ichki barqarorligini saqlash oʻrtasidagi qiyin muvozanat. Agar oʻyinchilar oʻzlarini yoʻqotmasa va yangi rahbarlarga ishonch bilan qarsakurmasa, bu vaqt yaxshi ishlashi mumkin. Lekin bir bor haqoratlanganda, ularning barchasi issiq muhitga aylanadi va mavsum davomida yana oʻzgarishlarga olib keladi.💸