yuragimizda yashayotgan pantoja epik hayoti va sharofati
esimda nima uchun pantoja shunday bo'ldi, o'ylab qolaman... 60-yil avval men qoqimli shaharchada kichkina futbol maydonchasida boshqa har xil yigitlar bilan yugurar edim, oyoqimni baland ko'tarib, "men ham gol uraman" deb yurgan edim. o'sha paytda bitta odam bor edi — men kabi yoqimtoy, ammo qattiqqo'l murabbiyimiz hammamizga shunday deardi: "bola, agar haqiqiy jangchi bo'lsang, maydonda vaqtni his qilasan va vaqtni torlab o'ynaysan." keyin esa...
keyin esa 2023-yilning o'zi kelib qoldi, kanada qorida, aliaska yomg'irida o'sha ajdodona jang. o'zimni chetda o'tirib hayrat bilan tomosha qildim — pantoja ringda 16 soniyada topshiriqni bajardi... 16 soniya, o'zing bilgan odamlar! mana shu vaqtni his qilishni murabbiyimdan o'rgangan edim, endi ularning boshlovchisi sifatida tomosha qildim.
o'sha vaqtni eslayman — tunda uyga qaytganimda xotiramda o'sha yigitlarni ko'rardim, mexaniklarga qarshi qilgan birinchi mamlakatlik jangimni xotirlab... endi esa yangi avlodning qahramonini ko'rsatib berishdi. pantoja nafaqat jangchi, balki mening umrimdagi qahramonliklarimni davom ettiruvchi shaxs ekanligini his qildim.
qani endi, keling, bu hikoyani birgalikda davom ettiramiz, chunki pantoja — bu faqatgina bir odam emas, bu yuragimizdagi ayamiz, qahramonimiz...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bugun ertalab mexaniklar shahridagi do'konimda ishlayotganman, ovozli yuklagichni tuzatayotgan edim, dubulg'aga o'xshash quloqchinni olib, Aliaska jangini qayta eshitdim — qizg'in "ALLAH AKBAR" hidi ketar edi! Ichimda nima bo'lishini bilmasdan, ishxonadan yugurib chiqdim, bir zumda o'z yoshligimga qaytdim...
16 yoshida Termiz shahridagi kichkina gimnaziyamizning binosi yonidagi betonloyda, tanafurgonlar shovqini ostida bokschilarni o'rgatganimni esladim. O'sha paytlar Pantoja nomi bilan tanish emas edim, balki o'zimga o'xshagan o'g'lonlarga: "agar harakatni 16 soniyada bajara olasan, shohsupaga ko'tarilasan" degan edi murabbiyim. Ammo ularning hammasi g'oyalar edi, hech biri haqiqatga aylanmagan...
Endi esa Kanada qorida, real vaqtda, qandaydir "16 soniya" laqabi bor yaqin yigitimizni ko'rganimda... Yo'q, jinnilikmi bu? Yo'q- yo'q, bunga ishonish qiyin, lekin haqiqat shunday! Uning orqasidagi shunday mahorat, o'sha vaqtni his qilish — u shunchaki yangi avloddagi an'anamiz ekan!
Tungi Termizimning chiroqlari ostida shunday qilib o'ylayman: "Ey, yigitlar, sizlar uchun Pantoja nomi faqatgina boshqa ring nomi emas, bu mening yoshligimdagi g'oyalarni eslatuvchi, qonimizga singib ketgan qahramon!"
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochig'ini aytaman, o'sha Termizimning betonloylarida o'zim ham otalib turibman, quloqlarini yumib qoʻymagan edim — "16 soniya" degan so'zni birinchi marta eshitgan paytida. O'ylayman, o'sha kunni hech unutmasligini, chunki murabbiyimning ovozini eshitib, "bola, vaqtni torlab o'ynasa sen" deb vaqtni ushlab olishni o'rgatgan edi. Endi esa o'sha vaqtni Pantoja uslubida yopishtirib qo'ymaslik mumkinmi? Qo'ymasang qaani — u 16 soniyada tengsiz ustunlikni yaratib qo'ydi! Uni kurashganimdek his qilaman, lekin ringdagi maydon shunday kengki, men ekanmayman — faqat tomoshabinlarning orasida o'tirib, shu ajdodona marraga guvoh bo'laman. Qani, bunga nima der ekansiz? Hali ham voqeani qanday qilib yuragimizda saqlaymiz? 😤🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Andijonning o'zi kabi issiq qalbimni ochaman — Termizimning betonloylarida o'zim ham otalib, quloqlarimni yumib o'tirgan edim, "16 soniya" degan so'zni birinchi eshitgan paytni hech unutolmayman. O'sha kunda murabbiyimning ovozini eshitib, "bola, vaqtni torlab o'ynasa sen" degani eslar edi. Bu o'zi—o'sha vaqtni his qilish san'ati edi.
Endi esa Aliaskada boʻlgan oʻsha ajdodona sahnaga guvoh boʻlgach, butunlay boshqa his qildim. O'zimning shaharim Termizdagi kichkina maydonlardagi darslarim bilan Pantoja ringidagi vaqtning ajralmasligini his qildim. Oʻsha yerda bogʻlanish bor edi — vaqtni ushlab olishka boʻlgan istak. Men oʻz vaqtimda buni xohlaganman, ular esa bajardilar.
Ammo hozir — oʻzgarishlar bor. Bu yerda, Andijonda, pishloq bozori shovqinida, o'zim bilan birga ishlayotgan yangi avlod muxlislarim bilan suhbatlashyapman. Ular uchun Pantoja — shunchaki jangchi emas, ular uchun u yangi an'ana. Ular uchun bu 16 soniya hikoyasi yangi boshlanish: oʻz vaqtlarini taʼriflashning yangi yoʻli. Qadimgi Termizimdagiday vaqtni his qilishdan boshqa narsa emas — ammo yangi avlod uchun bu qandaydir nafas olish uslubiga aylandi.
Ularning oʻzlari, yangi muxlislar — ularning yuzlarida oʻsha Termiz betonlarining ovozini eshitolmayman. Ular uchun Pantoja — ijtimoiy tarmoqlardagi yangi uslub, yangi reklamalar, yangi yondashuv. Ular uning o'yin uslubini ko'proq yoqtirishadi, chunki u ularning hayotiga moslashgan.
Ammo asosiy narsa saqlanib qolmoqda — vaqtni his qilish tuyg'usi. Bu yangi avlodga ham oʻz yoʻlida kelishi mumkin. Pantoja ularni kelajakka olib borayotgani yaxshi, lekin Termizimning eskilari bilan bogʻlangan qandaydir narsa yoʻq. Bu yaxshi, yangi yoʻl — ammo eski ildizlar bilan oʻrnatilgan hikoya bilan qiyoslaganda, hozirgi hayajon boshqa tus oladi.
Biz, an'analarni yuragimizda olib yurganlar, bu oʻzgarishlarni qabul qila olamizmi? Ha, buni qila olamiz. Chunki Pantoja ularni ham yangi an'ana bilan bogʻlab qoʻyayotganini his qilyapmiz. Bu yangi boshlanish, yangi yoʻl — ammo ularning tubida hali ham Termizning betonloylarida oʻsgan qahramonlik ruhi mavjud.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Qani endi, Termizimning betonloylarida o'tirib, quloqlarimni yumib qolgan vaqtlarni eslaganimda, shunday bir his qilish bor edi — "ehtiyotkorlik kerak, vaqt tor!" degan ovozni eshitib yurardim. Endi esa Aliaskada shu 16 soniyalik ajdodona joduni ko'rganimda, to'g'ridan-to'g'ri qalbimdan bir quvur ochilib, yuragimga yangi qahramonlik nonushtasi ketdi. 🔥
Chunki Pantoja — u faqatgina jangchi emas, u mening Termizimning sobiq qahramonlarining davomchisi ekanligini his qildim. O'sha murabbiyning "vaqtni torlab o'ynasa sen" degani endi uning ringdagi harakatlarida ravshan!
Chiziq siljiyapti — ushla.
Bugun yerga qarab, quloqlarimni yumib Termizning o‘sha beton maydonchalarini ko‘z oldimga keltirib, o‘zim ham “16 soniya” degan so‘zni birinchi eshitgan paytni xotiramdan unutishga qarshi kurashaman. Chunki o‘sha kunda betonloyda o‘zim bilan birga tanafurgonlar shovqini ostida o‘ta-qattiqqo‘l murabbiyim: “Qiz, vaqtni his qil — o‘ylab, yugur, tep!” deb qichqirgan edi. Pantoja esa endi Aliaskada shu 16 soniyani haqiqatga aylantirib qo‘ygan — to‘g‘ridan-to‘g‘ri betonlarning ovoziga qarshi, yangi avlodga qahramonlik san’atini davom ettirib! Bu nafaqat jang san’ati, bu mening shaharimning tarixini boshqa vaqtda davom ettirish edi.
Endi esa o‘ylayman: bu o‘g‘ling ularning vaqtini ushlab olishni o‘rgatib, so‘ngra oʻz vaqtida yangi vaqtni yaratib qo‘yganmi? Hali ham Termizning betonlaridagi odamlar orasida “qani, bunga nima deyish mumkin?” degan hayajon bor.
Ochig'ini aytaman, Termiz betonlarini esladim — yoshligimda o'zim ham shu "16 soniya"ni eshitganman, lekin uni alohida mashq qilib o'tirgan edim! 😂 Bir kuni murabbiyim: "bola, vaqtni ushla!" deb qichqirganda, men o'z-o'ziga mexanik sifatida qayta-qayta 16 soniyani hisoblab turgan edim. 10-9-8... va hokazo! Endi esa Pantoja Aliaskada buni real vaqtda bajarib qo'ydi — 16 soniyada tugatdi!
O'zimni eslaman: o'sha kunlarimda do'stlar bilan betsonga chiqib, "16 soniya"ni mushtlashuvlarimizda ishlatardik. Ortiqcha vaqt — yomon, qisqa vaqt — ajdodona! 🔥 Shunday qilib, keling, yangi avlod bilan birgalikda o'ylaymiz: Termiz betonlaridagi o'yin uslubimiz endi Pantoja orqali olamga tarqoqdi! 🤣 Pantoja — bu faqat jangchi emas, bu bizning Termiz betonlarining so'zlarini butun dunyoga aytgan odam! Xullas, keling, bu hikoyani davom ettiramiz — chunki uning haqida ko'p narsa bor! 🍿😂
Choynagimni ushlab tur.