yuraklarimizni Adesanya ishi bilan yondirgan zafarlar eslatmasi
ochmaymanmi, ekan, menningdek ko'p ko'r oqsoqolga qaysi gap? 30 yil oldin, yoshlar, kichkina ekranlardan baland ovoz bilan aks etgan kunni eslayman... nima endi, o'shanda shu novvoylar qatoridan chiqib kelgan yigit shunchalik zo'r edi, deganlar ediki, "qayerdan bunday talent?" — endi esa shu odamning har harakatini yangidan-yangi ko'rib turaveramiz, yuraklarimiz isinaveradi.
o'shanda televizorlar qora-oq edi, lekin shu bilan birga, bu o'yinlarga qandaydir boshqa narsa singib ketar edi — o'zining hazil-mutoyibasi bilan. sabozim — Anderson Silva bilan bo'lgan finalni qanday unutish mumkin? o'shanda Avstraliya cho'llari qaltiragan edi, deb aytish mumkin! qanday ish qilib qo'yibdi, xuddi shu tizzalarga bo'lishganlaridayoq barcha raqiblarni maydonga sochib yubordi. esdim-ku, do'stimning eshigi oldida quchoqlashib qolgan edik — "bu osmondagi tongdek ekan!" deb. hali ham shu laqabni ishlataman, agar bir kishi boshqasiga "silvaning o'zi" deb so'ralsa, unda bilaman — Adesanya hayotimizda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zbekiston telekanallari qora-oq bo'lganda, men hali o'g'il bolachi edim, padarkushlar eshigida to'planib "MMA" yozuvi yo'q o'yinlarni tomosha qilardik... lekin Adesanya haqida birinchi eshitgandimdan boshlab — meni hech kim shunday qon oloviga botirmagan edi! O'sha vaqtda o'zimni "silvaning o'zi" deganlarga qo'shilib, birga "Bu osmondagi tongdek ekan!" deb baqirar edim... yillar o'tdi, men uylandi, farzandli bo'ldim, lekin Adesanya durraksiz davom etar ekan — mening yuragimni hamdo'rlaridayoq yangilab yubordi! Hali shu tongni kutyapman, o'g'lim bilan choy ichar ekan: "Baxshida, boboingni esla, mana shunday kunda barchamizni yuraklarimiz porladi!" deb hikoya qilar edim. 🔥
Ochig'ini aytaman, bu "osmondagi tong" ni yana bir marta eslatib o'zimni tutdim — 2018-yilning noyabr oyida, o'shanda boshlangan edi yuraklarimizni yondirgan voqea. TUF 18 finalini tomosha qilish uchun do'stlarim bilan Navoiydagi kichkina kinozalga borgan edik, ovoz chiqarmasdan, nafasimizni tutilgan holda. Anderson Silva bilan bo'lgan kurashda birinchi raundda oyoq teginishini ko'rganimda — "u endi hammasini hal qiladi", deb o'yladim. Ammo ikkinchi raundda... oh, qayerdan topgani shunday qarshi zarba! Uning imkoniyatini o'zgartirgan lahza — silvaning o'zi uzoq vaqtdan beri taniganlar uchun ham ajablanarli edi.
Do'stim bilan qanday bo'lishini aytib berishga urinib, ovozim orqali "Bu Adesanya!" deb baqirdik, yonimdagi odamlar esa "Kim?" deb so'rashdi. Endi eslayinman — o'shanda men uchun bu sportning qanchalik katta insoniy hikoyasi ekanligini angladim. Chunki keyinchalik boshqa hech qanday gʻalaba shunday hislarni uyg'otmagan...
Bu lotereya, futbol emas.
Chiroyli vaqtlar o'ylab ko'raman, qani endi shu tunda do'stlarim bilan Navoiydagi kichkina kinozalga yugurib kelganimni. Xuddi shu vaqtlar — 2018-yilning noyabrida o'sha kuzgi havo qanday sovuq edi, eshitamanmi? Xona mayda, ekran qorong'i, lekin o'zimizni tuta olmagan edik. Ovoz chiqarib, "Bu Adesanya!" deb baqirganimni, birorta kishi: "Kim?" deganini eslayman... Qiziq, hozirgi yoshlar esa buni qanday qilib savol ham qilishmaydi, bilaman — ismi ularning og'zida avvaldan bor.
Hozir esa boshqa darajada — hech kimga so'ramasdan, "Isroil Adesanya" deganingda, barchasi: "Ah, klassik!" deb yuzlaridan porlaydi. O'shanda bevosita bu nomni birinchi marta eshitganlar, endi esa o'zlari ham ba'zan hammaga yoqtirib o'ylaganlarini aytib yurishadi. Qayerga borsan, uning surati, imzosi, "Tunglik farishtasi" laqabi... O'shanda birdaniga bo'lgan voqealarni birgalikda kechirishgan edik — endi esa butun bir jamoa sifatida, hatto Navoiy yoki Farg'ona bo'lganida ham, o'sha kichik kinozalning o'rniga shunday katta yig'ilishlar tashkil qilmoqchi bo'lamiz.
Asosiysi, o'shanda bu g'alaba faqat bir guruh insonlarni hayajonga solgan edi. Endi esa butun mamlakatning, hatto chet ellik birodarlaringning ham yuragini isitib ketgan. O'shanda uni tomosha qilganlar o'zlarini "silvaning o'zlari" deb atashgan, endi esa boshqa navbatdagi "tonglar"ni ko'rib ulguramiz. Shunday ekan, barcha qaytadan yig'ilib, o'shani eslashga vaqt ajratamiz — o'shanda boʻlgani kabi, bugungi kunni ham mehr bilan, iliq hislar bilan yodga olish uchun.
Avval sana, keyin bahslash.
Of, nechadirm hayajonlanib ketdim! 🔥 Eslaganimda yurak urishlarim jad etaverdi… 2018-yil noyabrining shu oqshomida Navoiyning kichkina kinozaliga yugurib kelgandim, doʻstim bilan yonmayon oʻtirgan edik, ekran qorongʻi edi, ovozlar esa jilva-jilva… Birinchi raundda Silva oʻlchab qoʻygan birinchi teginishni koʻrib: “U endi hammasini hal qiladi!” deb oʻylardim, ammo ikkinchi raund — ah, nima lahza edi, qayerdan topgani shunday qarshi qaytishi! 😱 Uni Adesanya deya tanib qolganimdanoq yuragim porlab ketdi, uning harakatlari nafaqat mushtlovchi, balki… umuman, unga qarshi boshqa hech kim ilgarigi kabi kurash olmasdi!
Doʻstim bilan qichqirib yubordik: “BU ISROIL!” — yonimdagi odamlar esa: “Kim?” — deb soxtan savol berishdi.🤬 Ammo endi esa barchamiz uning ismini bildik, uni “tongdek” deb ulugʻlayapmiz — va mening oʻgʻlimning oʻzi ham uning chempionlik ringlariga ishlatgan qoʻlqoplaridan birini qoʻliga olmoqchi ekan! 💪 Oshanda u faqat Avstraliyaning choʻllaridan kelgan yigit edi, endi esa butun dunyo boʻylab yuraklarni yondirmoqda!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ey, bu isroilchaning oyoq teginishi bilan butun olamni mushtlashgan kunni esladimmi? 🤣 Bir do'stim bilan Navoiydagi kichkina kinoda "tongdek keladi" deb hayajon bilan aytganman — yomon emish, ekranda Anderson Silva birinchi raundda oyoq teginib qo'ydi va barchamizning yuraklarimizni muzlatib qo'ydi! Do'stim bilan birga: "U hammasini hal qiladi!" deb baqirgan edik — lekin qachondir, uyimizga qaytganimda rafiqam: "Qayerda bo'lganingizdan adashib qoldim, Anderson kim?" deb so'radi! 😂 Hali ham uning telefonida "bu tongdek ekan" matnini ko'rib turaveraman, lekin u buni xotira sifatida saqlab qolmagan, telefonidagi "Kim bu Adesanya?" Google natijalaridan keyin! 🔥
Memlar ham tahlil.