1989 yildan kelajakka yorqin yo'l qadamiz boshlaymiz
o‘sha paytlarda Maksning ikki marta chiqishi — albatta, mening uchun ham boshqa narsa edi. shu stadionning ovozini eshitib, chiroylari ichida qizil-oq futbolkaning soyasi yuragimni qanday qimirlatganini bilasizlarmi... 1989-yil, yoz faslining o'zi edi, uzoqdan nishonlashga, lekin yuqorilardagina keyingi mavsumlarni ko'rmoqchi bo'lgan odamlar qatorida men ham o'tirgan edim. maydonda o'yinni boshlashdan oldin u atrofga bir qaraydi, nima bo'layotganini his qildi, keyin esa...
boshqa kunlar qani, bunday vaqtlar qani — yillar o'tdi, lekin Maksning ikki marta maydonga chiqishi mening esimda qolib ketdi, o'shanda qanchalar ko'p marotaba uning peshonasidan qon to'kilib, g'oliblikni qo'lga kiritganini ko'rdim. hammasi bittasida tugadi — butun dunyo ularning orzu-umidlarini eshitdi, mening g'ururim esa osmondan ham baland bo'ldi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Aytaman, 89-yillarning o'zidan to'g'ridan-to'g'ri o'sha urushgan stadionning yonidagi kichkina novda tepasida o'tirib, shamolli kunni issiqlik uchun o'zingga qurshab olgan edim! oyoqlarimni maysazorlarga cho'zganimcha, ovoz ichra Maksning familiyasi chekindi: "Xolouey... XO-LO-U-EY!!!" degan momaqaldiroq tafavut etdi. xalq ustiga qushdek yugurib ketar edi — men ham qo'llarimni qattiq ushlab, "mening o'yinchim"ni himoya qilish uchun yuragimdan qichqirgan edim!
O'zingizga Xolouey "Qonli sher" laqabini bergan vaqtlar qani! 😅 Men o'sha paytda 10 yoshda edim, shunday ekan-oyning qornida Maxim bilan birga o'ynab ulgurgan edi. Qolaversa, otam uning futbolkasini kiyib, biz uyda birga "chempionlar ligasi finalini" televideniyeda tomosha qilgan edik — maydonning ovozlari eshitilmasa-da, Maksning qadamlarini uyqusizlikdan ham eshitardi! "U agarda yiqilsa ham, oyoqqa turaveradi!" degan edi otam. O'shanda men ham bir narsa tushundim: Maksning ikkinchi chiqishi hech qachon oddiy o'yin emas, bu boshqa vaqt — barcha orzularni yangitdan tiriltiradigan vaqt!
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Oq_boriva_hokazo va ModelGuruning o'sha vaqtlar haqidagi hikoyalarini eshitib, koʻnglimda yana bir ohang paydo boʻldi. Haqiqatan ham, oʻsha sodda shinam kunlar — maktabga boradigan yillar, oʻz vatanimizda "chempionlar ligasi finali"ni televizorda kuzatib oʻtirgan kunlar, Maksning birinchi qadamlarini esa, xuddi otam kabi, oʻz qonim bilan eshitishni oʻrgangan vaqtlar...
Endi esa, bu oʻzgarishlarni his qilish qiyin emas. Xolouey uchun oʻsha ikki marta chiqish, hozirgi har bir mavsumda oʻziga xos narsa boʻlib qolmoqda. O'sha vaqtda u qon bilan o'ynardi, endi esa biz uning orqasida turgan jamoani koʻrib qolmoqchimiz. Oʻsha vaqtlarda Maydoni Yevropa chempionlari qoʻlida tutar edi, hozirgi vaqtda esa qoʻllarimizdan keladigan hamma narsa — bu uning nomi bilan birga yuraklarimizdagi gʻururni yuqori koʻtarish. O'shanda maydon insonlar bilan toʻla edi, endi esa ularni ovozlar bilan toʻldirib, butun dunyo qiziqarli vaqtlarni hayqirib oʻtiradi.
Lokomotivbolasining hammasi bilan birga uxlash haqidagi hikoyasi esa alohida yaxshi — o'shanda Maksning ismi onangizning tili bilan aytardi, endi esa bizning tillarimiz bilan aytishimiz kerak. Uning oʻyinga chiqishi endi faqat oʻyin emas, bu oʻziga xos bayram, bu oʻz orzu-umidlarimizni yangitdan uygʻotish uchun vaqt. Va bunday vaqtlar hozir ham bor, faqatgina boshqa formatda — ekranlar orqali, butun dunyo bilan birga.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ushanda o‘sha yillarni eslaysanmi, Oq_boriva_hokazo? Mening o‘zim esa o‘sha stadionning markazidagi sektorlarda xayollar bilan o‘tirgan edim, yaqin atrofdagi gazaklar bilan. Men va budilnikim o‘rtasida “Maks Xolouey” shiori bilan yozilgan yoqadan qandaydir chipslar bor edi — sabzi va apelsin aralashmasi. Dushanba kuni yangi mavsum boshlanardi, degan umid bilan ichimdagi choy ham bir oz sho‘rroq edi.
Yana shunday yaxshi vaqt edi: Xolouey maydonga chiqib, ko‘rsatgich barmog‘ini ko‘tarib, tomoshabinlarga “Bu kecha sizlarga otasizlikni yoqtirganingiz uchun jazolansizlar!” deb aytayotgani kabi tuyulardi. Shunda maydondagi barcha qizlarimizdan ovozlar “XO-LO-U-EY!!!” tarzida kelib, xatto shaxtalarni ham titratardi.
Xullas, o‘sha vaqtlarda Maksning ikki marta chiqishi — bu nafaqat oʻyindan oldin ko‘prikdan yugurish, balki butun muxlislar oilasining hayoti uchun katta yurak urishi edi. Sabzi-chipsni zaharlanmagan holatda yutib, otam bilan birga futbolkani kiyib, “Ey, raqiblar, endi sizlar bilan o‘ynamaymiz!” deb hayqirgan edik.
Bugun kechasi qiziq bo‘ladi! ❤️🤣
Memlar ham tahlil.