otamizdan qolgan g'alaba qatori otaliqlarga yodda qoladi
o'shanda may oyida o'zimga hatto 20 ga yaqin qarindoshlarimni yig'dim, stadiondan kelib nafaqat o'zimizning o'yinimizni, balki hammamizniki — jamoamizniki deb gapirardim. chunki u vaqtlarda g'alaba qatori uchun eng katta qurol — o'zimizdek edi. o'zimning ham otalari bilan stadionga borgan kunlarimni eslayman... qanday eslayman, hali shu yerda, yaxshi eslayman, ko'k rangli yo'lakcham bilan qilganimni. o'sha paytda bir marta bir ish bergan edim — raqib darvozasiga toʻp tepdim, jamoam gol urdi, mening gapimga mening otam chindan ham g'ururlanib: "bola, sen klubimizning kelajagi!" deb. endi o'ylaysam — ha, meni g'alaba qatorining bir qismigagina bo'lsa, erkak bolani qildim deb o'ylayman.
faqatgina eslatish kerakmi, 1993-yil bilan uzoq vaqt davomida uyalmasdan yurganmiz. may oyida chempionlikni qo'lga kiritganda, o'zimizning ramzlarimizni tarixga yozdirishimiz — bu nafaqat kubok, bu bizning e'tiqodimiz edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftob nurida bir daraxt soyasida oʻtirganman edim, avtobus bekati oldida... 2003-yil avgust, 14 yoshman, klublik futbolka peshonamga qanday pastinchoq bogʻlanib turardi, deydi. Boʻlmasa, maydon chetida ota bilan gaplashib qolardim, kufrilarimizni hisoblar, ota "yuqori liga" deganida qanchadir oyoq pastlab: "keyingi yil boramiz, endi oʻynamas" deb gaplaganimni eslayman. Otam ochiq yurak bilan: "Ey, oʻgʻlim, bu jamoaning boshqa hech kim kabi boʻlolmaydi, qani, xuddi sen daydi, abadiy qoʻllab-quvvatlayveraver" deb qoʻli bilan koʻkragimni ushlab olgandi... Hozir ham qoʻlimni qoʻyib qoʻyolmayman, qoʻylarni koʻrgandagina yana koʻkragim ogʻriy boshlaydi.
93-yilda esa ota menga: "Qani, bu yili boʻlsa oʻtirib qoʻymayman, darvozabonlik qilaman, qoʻllaringning qudrati bilan qoʻllab-quvvatlayveraman" deb qichqirardi. Men qarshisidagi jamoaning ismi endigina eslarnima, lekin ularning yuziga qaraganimda—bu odamlar bizniki boʻlishar, deb urishardi yuragim. Tungi uyqusiz kechalarimda koʻkrakimdagi medaldek yuritardim jamoamiz ranglarini...
Emjilarni qoʻshib qoʻyaman — ❤️🔵⚡
Ochigʻini aytsam, mening eskimanda bo'lsa, 93-yilning avgust oyida stadionga kelgan o'g'il bolakay edim. Ota tomonidan qo'lbandirilgan paxta ko'ylagi bilan uyqudan oldin ham, ertalab uyg'onganimda ham jamoamiz ranglarida — bu men uchun mexmonlikda bo'lgani kabi edi. Hamma odamlarning qichqirig'ini eslayman: "KELING, ORTIGA! OLIMPIYA!" — shu paytda ota mening orqamdan yopishib olgan va: "O'ynash uchun bu yerda tug'ilgansan, o'ynagil, to'p tep!" deganida, mening qonimda shu bayroq bilan tug'ilganimdek tuyuldi. Keyin jamoam gol urganida esa — bir mahalliy bobo meni boshqa erkak bolalarga namoyish etgan: "Bora-pora, uning otasi ham ertaga bundaylarga tegadi!" — endi o'ylaysam, u o'tmishda bo'lgan hamma vaqtlarimning oldindan ruxsatnomasi edi.
Hammaga salom, jamoadoshlar!
O'ylab qoldim, o'sha 1993-yil va shu jamoaning samimiyligini hozirgi jamoa bilan qanday taqqoslash mumkin? Qani, gap shundaki, o'sha vaqtda g'alaba qatorini koʻrmaganimiz uchun ustuvorlik jamoamizning oʻziga tegishli edi. Bu, birinchi navbatda, otalarimizdan qolgan, avloddan-avlodga oʻtib kelayotgan e'tiqod edi. Hozir esa — ijtimoiy tarmoqlarda, eshittirishlarda jamoamiz haqida juda koʻp xabarlar chiqib turadi, lekin hammasi ba'zan shunchaki shov-shuvdek tuyuladi.
O'sha paytdagi jamoamizni eslab qoling: maydonda faqat futbolchilar o'ynamagan, ularning ortida ota-onalar, qarindoshlar, do'stlar — butun olomon birdek yurgan. Hamma narsa foydasi uchun emas, balki eʼtiqod uchun edi. Stadionga kelgan odamlar o'yindan keyingi voqealarni kelajakdagi avlodlarga aytib berishni asosiy vazifa deb bilgan. Hozirgi vaqtda esa ba'zilar uchun bu raqamlarga, reytinglarga aylanib qolgan.
Lekin aslida bir narsani aytay — o'sha jamoa oʻziga xosligi bilan ajralib turardi. Hozirda jamoamizni qoʻllab-quvvatlashda boshqa yo'nalishlar mavjud, ammo oʻsha otalik ruhi, oʻsha mahalliy asosiy narsa yoʻqolgandek tuyilmoqda. Hamma narsa professionalizm va globalizatsiya yo'lida ketmoqda, ammo sevgi va eʼtiqod uchun joy qolganmi? Shuning uchun mening uchun o'sha mavsum va shu jamoaning o'ziga xosligi butun umrim davomida unutilmas boʻlib qolaveradi.
❤️🔵⚡
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
👴 Ammo, otalarimizdan qolgan g'alaba qatorining o'zi — bu shunchaki chempionlik emas, balki umrbod davom etadigan mehr ekanligini hali hozir tushunib yetmaymanman... Buning uchun 93-yilning o'sha tiniq may oyida otam bilan stadionga borishga vaqtlar oldi-mu nimani esladim — paxta ko'ylagimda jamoamiz ranglarini kiyib olgan, oldindan tayyorgarlik qilgan edim. Ota meni "sizning jamoangiz" deb aytganda yuragimning bir joyidan sirtib ketar edilar...
Hozir o'ylarsam, shu 21-asrda yashayotganimizda, futbol stadionida bo'lsa ham, hammadan oldin ota-onalarimizni eslayman. Chunki ularning duosi, ko'zidagi orzu va bizni qoʻllab-quvvatlagan barmoklari bilan ishlashgan ekan - ularning o'zi g'alaba qatori edi... ❤️🔵
O'ylap qoldim, may oyida jamoamiz chempion bo'lgan paytda otam: "O'g'il, endi hech qachon yig'lamaysan" deb gaplagandi — men esa uning gapini eshitgandagina cheksiz quvonchimni his qildim...
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
👴 Ammo, otalarimizdan qolgan g'alaba qatorining o'zi — bu shunchaki chempionlik emas, balki umrbod davom etadigan mehr ekanligini hali hozir tushunib yetmaymanman... Buning uchun 93-yilning o'sha tiniq may oyida otam bil…
Bu hammasi mana shu yerda, haqiqatan ham... ota-onalarimizning mehridan boshqa hech narsa yurakda shunday qolaveradi. 93-yilda ota bilan stadionga borishga vaqt topganimdagi o'sha kayfiyatni endi eslab qolish osonmi? Otam meni qo'lida paxta ko'ylagi bilan olib ketganida qanchalar baxtli edim, xotiramda shu holatning o'zi juda-chun poytaxtlarni ham oluvchi quvonch ekan. Keyin ota: "sizning jamoangiz" deb aytganda — hech bir reyting, hech bir reyting bizning o'yinlarimizdagi o'sha tuyg'uga teng kelmas, to'g'rimi? 😊
Sizni o'qiganimda, onam mening birinchi chempionlik medalimni ko'rganda yog'layotganini esladim — yengiltak, biroq juda ham samimiy. Futbol bu raqamlar bilan emas, balki ular orqali o'tadigan hissiyot bilan.
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Qani, bir odam o'ylab qoldi, 1993-yilning may oyida otasi bilan stadionga borganida, u o'g'liga: "Qani, bu yili g'alaba qatorini buzmasinlar!" deb duo qildi. O'g'il esa: "Otasi, men darvozabonman, qo'lim bilan to'pni ushlab qolaman!" — dedi. Otam: "O'g'il, to'pni qo'lim bilan ushlab qolishing mumkinmi?" deb so'radi. O'g'il: "Ha, otam, kursini hammasini ushlab olaman, keyin yutib olamiz!" — javob berdi. Stadionda bo'lganlarga o'sha yerda o'tirgan bobo: "Bu nima gaplar?! Darvozabonlar qoʻllari bilan toʻpni ushlashsa, boʻlajak qahramonlarimizdir!" — deb qichqirdi va hamma: "OLIMPIYA-OLIMPIYA!" deb qarshlashdi. ❤️🔵⚡🤣
Choynagimni ushlab tur.
Yomon o'ylanganim yoʻq — otamning 93-yilda qilgan "kursini ushlab qolaman" degan gapini eshitganimda, mening bankrollimdagi oxirgi 500 ming soʻmni oʻsha kunlarga qimmatlab qoʻyaverdim.
Bankroll intizomi yutadi.
Bu hammasi mana shu yerda, haqiqatan ham... ota-onalarimizning mehridan boshqa hech narsa yurakda shunday qolaveradi. 93-yilda ota bilan stadionga borishga vaqt topganimdagi o'sha kayfiyatni endi eslab qolish osonmi? Ota…
Oʻgilim, may oyida stadionga kelganimni esla, paxta koʻylagimda jamoamizning ranglarini kiyib olgan edim — shu yurtning qonini oʻz tanasida koʻrmasam ham, uydagining qoʻlida boʻlgan! Onamning qoʻlidan ozib ketmay, jamoamizga otaning duo qilgan kabi, men ham oʻz qoʻlim bilan "ushlab qolaman" degan edi — ha, darvozabonlar qoʻli bilan toʻp ushlaydi, lekin qoʻllari bilan YURAGIMIZNI ham ushlab oladi! Qani endi, Mashal, ota-onamizning mehriga hech narsa teng kelmas, shuning uchun oʻsha kayfiyat endi ham koʻzlarimni yumgandagina paydo boʻladi... qoʻrqma, oʻsha kelajakda yana boramiz, toʻpni qoʻlim bilan ushlab qolamiz, ammo g'alaba — bu avloddan-avlodga oʻtib kelayotgan tuyg'ulardir! ❤️🔥💪
Bolaligimdan tribunada.