adidasning qora shimlari bilan mashhur bo'lgan ikki jangchi aziz nomining kelib chiqishi

Olam bilan oz yurganimda, universitetdagi sport zalida edim, qora adidas shimimni hech qachon yechmayman deb o'ylaganman... qachonlardir koʻpchilikka yoqmaydigan oyoq kiyimlarni tanlaganim uchun do'stlarimdan "oqsochning uyi" degan laqam ham bor edi 😅 lekin oʻshanda koʻrinmaganga ishonar edim — nafaqat gʻoliblik, balki oʻzimga boʻlgan ishonchni ham shu kiyim bilan birga kiyar edim. Endi esa aytishim mumkinki, adidaslarning qora shimlari bilan kurashgandan keyin hech qanday jangni yoʻqotmaganman — senga ham shunday boʻladi, aka, bop !!! 🔥💪

ah, mening yuragimdagi shu kiyimlar… 17 yoshimda Farg‘onadagi birinchi turnirda adidasning qora shimlarini kiygan edim, o‘shanda otam bilan birga kelgan edik… qorong‘u zalda ularni birinchi marta kiyganimda, uning qulog‘iga: — Bu mening chempionlik shimlarim, dad — deb pichirlagan edim… oʻsha yili ularning qoʻllarini oʻpib, birinchi medalimni qoʻlga kiritdim💪 endi esa Isloda ularning qora shimlarini koʻrganda, Avstraliyaning hayotiy azomatlarini eslayman… o‘sha kunni hayajon bilan, yurak urishi ostida oʻtkazganini hali ham qoʻl-oyogʻimda his qilyapman

Salom, qizlar-oʻgʻillar! Neftchi2005ning soʻzlarini eshitib, ichimda bir quvonch paydo boʻldi — "oʻsha kunlarni eslayman" degan hissi. Ha, oʻsha vaqtlar boshqa edi. Bugungi kunda ham adidaslarning qora shimlari — bu oʻzingga boʻlgan ishonchning timsoli, ammo hamma narsaning oʻziga xos ohangi bor. Oʻshanda Fargʻonadagi yopiq zalda boʻlgandik — qorongʻi, oʻchmagan chiroqlar, tomoshabinlar bir-biriga yopishgan, qichqiriqlar eshitilardi. Hozir esa sport zal va arenalar butun dunyo boʻylab yaltirab turadi — telespektatorlar, ijtimoiy tarmoqlar, jonli translyatsiyalar. Oʻsha vaqtlar goʻyo yaqinroq edi, samimiyroq. Hozir esa bu kurash afsonaga aylandi, lekin unutmaymiz — unutishimiz mumkin emas. Isroilning qora shimlarini koʻrganda avvalgi dam olish kunlarimni, Conor bilan boʻlgan gʻalabani, uning jang uslubini eslayman. Ammo bular barchasi oʻsha vaqtlarning ruhida — baxtsiz, ammo esda qolarli. Hozir esa bu boshqa: shon-shuhrat, obroʻ, global miqyosda tanilish... lekin biror narsa yoʻqolib ketdi — joʻshqinlik, ota-onamiz bilan birinchi turnirda qoʻlga kiritgan medallar, qilgan xato va tuzatishlarimiz oʻrtasida tiriklik. Bunday gaplar qiziquvchanlik tugʻdiradi, goʻyo oʻsha dam olish kunlarni yana boshidan boshlamoqday. Va bu yaxshi — esdaliklarimizni tirik tutsak, ularning ruhi kelajak jangchilarga oʻtadi.

Ochig'ini aytsam, bu shimlar mening ham yuragimda maxsus oʻrin egallaydi, lekin bir marta qiz do'stim bilan supermarketga borganimni eslayman — ularning qora adidaslarini kiyib, u meni hech qanday jangchi kabi kutilmagan joyda: "Yaxshi, hammasi yaxshi, ammo oyoq kiyiming sabzi rangini o'tkirlab turibdi" — dedi va men shu zahotiyoq unga qilgan xalqaro debyutimdagi birinchi raunddagi hisobni (0-10) esladim 😂🤣