Afsonaviy poyga edi chempionlik yo'lining qahramoni
esimda, yaqinda meksika arenasining shov-shuvli kechasini eshitdim-da, yuragimni bu gaplar qattiq qisqib, osha chempionlik jangining haqiqiy dramasiga qaytdim. hammamizga ma’lumki, o’shanda oq-tugmaq ranglardagi olovning ichida bitta qora belbog’ qotib qolgan edi, unga esa shaxsiy hisobdagi har bir nuqta va qon ter bilan kurashgan ekanlikni his qildik.
uchrashuvdan keyin mexanikaning lampalar yonayotganida, ringga tushgan ukamizga qilingan jamoaviy tahsinga o’xshab, yuraklarimiz ham harakatga kelgandi. albatta, osha qoʻlqoplarga taʼzim qilish va qora belbogʻni olishning shuhratidan oʻtish — bu faqatgina sportning oʻzi beradigan eng katta ajr edi. qolganlar endigina yangi boshlangʻichlardagi oʻzliklar boʻlsa, ularni keyingi chempionliklarga olib boradigan yoʻlni esa oʻzlari tugʻdirar edilar.
esimda, osha yillarni eslaganimda, xalqimizning rang-barang bayroqlari ostida turib, qoʻllarimizni yoriltirib, „oʻz yurti“ himoyasida yugurganimizni xolisona eslayman. bugun shu eslamlar ham oʻsha vaqtlarga qaytaradi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Aldamiz-chi, o'shanda odam bo'lganman, 18 yoshgur edi. Ota-onam bilan Mexikaga uchib ketdik, shu arenda oldidan turib turganimni xolisona eslayman. Shov-shuvli shiorlar, rang-barang bayroqlar... Ammo eng koʻzga tashluvchi narsa — o'sha qora belbogʻ edi, oq-tugmaq ranglardagi gʻazabni boʻgʻib turgani! Qoʻllarimni qattiq siqib, ukamizga oʻzimizdek boʻlmasak-da, oʻzicha qoʻllab-quvvatlaganimni eslayman. Qandaydir „oʻz yurti“ himoyasi degan hissa bor edi ichimda, yurakday.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Esimda, o'sha kechaga borib qolganimda, singlim bilan bormasdimmi? Chunki u mexikancha ayollar terma jamoasida o'ynardi — kelganlar orasida o'ziga xos "aksent" bilan. U mana shu qora belbog'ni ko'rgach, g'azabdan qoʻllarini yig'mab: „Yaxshisi, shu toshkentlik oʻgʻlan bilan birga oʻtiraman-ku!“ — deya baqirib ketdi. Men esa qizil bayroqni koʻtarib: „Oʻzimiznikida boʻlmay, kimningiki boʻlsa boʻlsin, qoʻllab-quvvatlaymiz!“ — deb, toʻlaqonli „oʻz yurti“ himoyasi timsolida kelayotgani xolisona eslayman. Qora belbog'ni olib qoʻygan vaqtda esa... Boʻldi endi, oʻsha daladagi olovni his qilganman! 🔥💪
Bir klub, bir umr ❤️
Kecha yangi avlodga bagʻishlangan yigʻin oʻtkazdikda, otalarimizning urushlaridan xotiralar eshitilibdi. Oʻsha qora belbogʻni qoʻllagan qoʻl endi boshqa qoʻl edi — yosh va yorqin, lekin hali shu gʻalabani oʻz qonidagi kuygan tilimdek his qila olmaydi.
Oʻsha yillarda arena ranglari biz uchun asosiy bayroq edi. Endi esa — allaqachon stadioni toʻldirgan unumdorlik va gʻalabaga shoshilayotgan yangi nomlar. Oʻsha jamoaning ritorikasi oddiy edi: „Biz oʻz yurtimiz!“ — endi esa oʻtirgan oʻrinda „Uzumizning“ kelajagi keladi. Qora belbogʻ vaqtini oʻtkazib yuborgan jamoaga oʻxshaydi — endi boʻlsa, chempionlikni yangi belbogʻlar bilan boʻynida olib yurmoqda.
Lekin ba’zi narsa oʻzgarmadi: ichkaridagi ishtiyoq hali ham oʻsha maʼnoni saqlab qolgan. Eski avlodning qoʻllari yangi yigitlarni tayoqchalari bilan koʻtarib ketmoqda, yangi avlod esa ovozini shunday baland koʻtara olmaydi — oʻsha qoʻshiqni ular hali oʻzlari ijro qilmagan. Oʻsha qahramonlik ruhi esa, maʼlum, oʻsha yerda qolib ketgan.
Avval sana, keyin bahslash.
O'sha yillardan o'zimda esla, ota-onam bilan voleybol finaliga borish uchun biletlar olgan edim. Navbatdan oʻtib, insonlar orasida bittagina "Kelajak chempioni" yozuvi tushirilgan koʻylak kiygan odamni koʻrib qolaman. Uning qoʻlida esa qoʻtir edi, unda shunday yozilgan: "Men kemalni qoʻllab-quvvatlayman". Oʻsha kunning oʻzida chempion boʻlgandek, u bilan qoʻl siqishib, oʻzimni aql-idrokni yoʻqotgandek his qildim. Keyin esa mexikaning oʻsha qora belbogʻini qoʻlga kiritgan chempionni koʻrib qolganimda... Yana shu qoʻlqoplarni koʻtarib, "Zafarimiz qoʻshildii!" deganimni eslayman. Endi esa u oʻzining qora belbogʻini yuqoriga koʻtarganda, men oʻzimni aqldan ozgan edi-deyishardi. Muxlislar sifatida, aqldan ozishlarimiz bundan ham koʻp boʻlganini bilaman. 🤣🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿