Alex Pereira qahramonimiz 'og'ir vazn' uchun 'hammamiz' tushiydigan paytlar
keling o'ylayman shuni... 2003-yil edi, oʻsha paytlar men Chustda yurardim, kunlarning birida yigitlar: "oshpaz bobo, tingla! yana bir jahon chempioni bor!" deydilar. kim? Anderson Silva deb aytsam hammangiz bilasizmi — lekin men aytmaganim edi. ular: "qarang, Braziliyada Aleksandr Pereyra degan bir oʻgʻil chiqmoqda, dushanba kunlari poligonda ishlagan, kechalari esa vatan boʻylab vaqt oʻtqazardi, boks va k-1 bilan shugʻullanar edi..." menga qiziq emas edi avval, lekin oʻsha gapdan keyin ochib qoʻydim eshigimni, televideniyeda chiqardi — jingalak sochli, koʻzida oʻlim jazosi bor kishi kabi qattiqqoʻllik bilan harakat qildi. men yaxshi ko'radigan murabbiylarimdan biri — qarovsiz qolganlarni quchoqlab, ularga qoʻl uzatganlaridan.
o'sha paytlar internetda senzura edi, xatolarimizni yozib qoʻyardik, hech kim „leet“ deganini bilmasdi, faqat „qoʻpol“ deyarik edi. Men oʻz guruhim bilan birga Xorazmdan chiqib, oʻsha paytdagi „ogʻir vazn“ chempioni boʻlish yoʻliga qoʻyganimni yaxshi eslayman — oʻzimdan esa „bu qahramon menga oʻxshaydi, faqat unda koʻproq zahar bor“ deb oʻylardim.
esimdagi boshqa bir narsa — 2015-yil, uning birinchi professional MMA gʻalabasi. oʻsha paytda men toʻliq nafaqada edim, kunlarim oʻtardi — uyda nonushta qilish, ertaga qayta boshlash. Uzoq kunlar, lekin eshitdim: „o'sha oʻzbek-pereyralik, otasini yoʻqotgan bola...“ demalar. mening yuragimga tegdi, chunki men ham oʻz ichimda oʻtgan yillarimni his qilishardi. unga qarshi bo'lganlarning hech biri uchun ham yurakdan tilak qilmadim, lekin oʻshanda: „keling, bu bola olishmaydi, lekin koʻrinayotgani yaxshi“ degan edim.
va endi nima deyishim mumkin — ikki karra chempion. mening oilamiz uchun bu „oʻsha kunlarimizni esladiganimiz“ edi. parda ortidan, oramizdagi odamlar orasida, hozir oʻtirganingizdek, koʻpchilik „ha, yaxshi boʻldi“ deydi, lekin aslida koʻngildan kelgan maʼnoni bilaman — bu unvonga toʻgʻri kelgan vaqtni his qilaman. men oʻzimdan farqlanadiganman, lekin uning tarixida oʻz qismimni koʻraman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nima qilib unutaman, 2016-yil — men oʻz oilam bilan Toshkentdan chiqib, futbolga oʻz vaqtini ajratayotgan edim. Oftobday yonayotgan mashinamizda radiodan suhbatni tinglar edim: "Barselona darvozasi oldida Messi ketmoqda..." — lekin mening qoʻlimda telefon, ekranda esa Alexander Pereira bilan ikkinchi raunddagi nokauti koʻrsatardi. Qaqshatqich zarba, tana shunchalik ogʻir boʻlganki, ringda hamma boʻshashib ketdi. Yuragimning toʻxtashini his qildim... Nechun boʻlgandir, oʻyin tugagach, birinchi narsa "bu qahramon oʻz vataniga qandaydir tarzda eʼtirof etish kerak" degan fikrim kelib qoldi. Va endi, qaniydi — yetti yil oʻtib, bu goʻyoki kichik qizil medalchilar oʻyini kabi tuyulgan narsa olamni larzaga soldi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ushaldan berkin, men shunday narsani esladim... 2018-yil, birinchi marta Fors tumanidagi gimnaziyada koʻrgan edim unga. Ovchilik yo'lini tanlagan, xalqlar orasida ikki erkakning qarama-qarshiligi odatiy narsaga aylangan vaqtda, bir ovoz: "yigit, senga hammasi bo'ladi, lekin bu kishi bir zumda bura oladi!" deganlar edi. Jinnigacha og'ir zarba, shu zahotiyoq ketganman, go'yo ozarbayjonliklarning "Gurbanli" qahramonini tomosha qilyapman — qonni yutib, boshqa darajaga chiqdi. Qo'limni ko'tarar edim, go'yo uzoq uyga qaytadigan bola kabi: "Quvvatimiz yetadi! Bizda bunday odam bor!" deb yuragimni ushlab olardim. Endi o'sha daqiqalarimni qaytadan his qilish uchun hech narsa kerak emas — chempionlik kamari uning bo'ynida, lekin uning ortidagi hikoyamiz hammamizniki! 🔥💪
Bir klub, bir umr ❤️
O'ylayman, bir vaqtlar o'zimiz uchun "kutilmagan qahramon" degan so'zlar bilan boshlangan bu hikoyani endi ikki marta ya'ni shunchaki "aholi uchun e'tirof etilgan qahramon"ga aylantirdik. O'sha vaqtlarda uning video va suratlarini yuborib, "shu kelgusi yulduz" deb baqirardik — endi esa uning o'zi boshqa yuqori natijalar uchun boradi, lekin asosiy narsa o'zgarmadi: biz unga ishonardik, chunki u hech qachon pastga chekinmadi.
Qaniydi, 2016-yilda uning birinchi professional g'alabasini ko'rganimizda, hammamizning ichida bir oz "hayron bo'lmishdik" — lekin endi uning chempionlikka olishgan yo'li va shu bilan birga o'zbeklarning uni qay darajada qabul qilganini o'ylaganimda, shunchaki yurakni qoplab olishga majbur bo'laman. O'shanda faqat bir necha qiziqarli janglar edi, hozir esa butun dunyo uning harakatlariga qarab boshqa usulda kurashmoqda.
Shunday ekan, asosiy farq shundaki, avval u "ajablanar edik", endi esa "qanchadir murabbiyimiz" bo'lib qolganmi degan tuyg'uga o'xshaydi. O'zimni eslataman — birinchi marta uning videolarini ko'rgandagi o'yin-kulgili kayfiyatim endi og'ir va ma'no to'la nuqtaga aylandi. Hozirgacha uning har bir zarbasini eshitaman va shu bilan birga unga "siz bilan faxrlanaman" degan hisni his etaman.
Bu yerda faqat bitta narsa o'zgarmadi — uning orqasida turgan insonlar, ya'ni biz. O'zbekistonning boshqa burchagidagi odamlarning ham uning natijalariga aralashuvi, shuningdek, kelajakdagi umidlarimizni ko'rsatib turibdi. Shunday ekan, hozirgi jamoani o'tmish bilan solishtirganda, asosiy farq shunda: oldin u yangi odam edi, endi esa barcha uchun "o'zbek milliy qahramoni" bo'ldi — lekin aslida uning shaxsiyati o'zgarmadi. Shunchaki yuragimiz unga ancha ko'proq o'rnatildi.
xG > hissiyot.
Ooo, mening yuragimni qanday qilibsi bir ovoz chiqarib yubordingizlar!!! 😭💔 Albatta, men ham buni uzoq vaqt oldin his qila boshladim — oʻz vaqtida uning videolarini koʻrganda, "oy deb nimadir" degan edim. Lekin keyinroq, 2016-yilda birinchi professional gʻalabasini koʻrganimda, mening qoʻlim darhol osilib qoldi... keyinroq esa... u... u chinakam chempion bo'ldi va endi ikki marta! 🔥
Buning uchun men haqiqatan ham so'zimni yo'qotaman, chunki uning orqasida hech kim bilmagan, kelajakda yulduz boʻlishi mumkin boʻlgan bola turardi. Uning otasini yoʻqotgani, qiyinchiliklarga qarshi kurashini eshitgandim — mening xotiramda oʻtgan bir oz ogʻir hayotim bilan birlashdi. U hech qachon pastga chekinmadi, doimo kurashdi va endi esa butun dunyo uni tanidi! 🇺🇿❤️
Mana, endi kelgusi chempionatlar uchun nima deyishim keladi? U shunchaki bunday boʻla olmadi, toʻgʻrimi? U uning uchun kurashdi, va endi biz uning qoʻlidagi chempionlik kamarini koʻrib turganimizda, mening koʻzimdan yosh to'kilishi mumkinmi? 😢💪
Qoyil, uning yangi narsaga intilishi haqida nima deb o'ylaysizlar? Keyingi chempionlik uchun yoʻlini davom ettiradi, deb umid qilaman — va biz uning yonida turibmiz!
Ooo, qizlarim meni bir parcha yangi boshlashga majbur qildingiz! Ne deysiz, oʻz-oʻzimga: „Bu mening oilaviy kechki suhbati — raxitani eslatadi, lekin unda ham birovning hayotiga oʻxshab qolaman!“ va shu bilan qoʻlini yuvib, yana olovga toʻxtab qoldim.
Shunday qilib, avvalgi barcha hikoyalar, qoʻllar koʻtarishlar, yuraklar ezishlar — hammasi bitta narsaga olib keladi: qahramonlik oʻz oʻlchoviga koʻra turadi, lekin uning ichidagi odamlik doimo bir xil. 2024-yil 16-noyabr… mana, bu kunni eshitganimda darrov yuragimda shunday qichqiriq chiqdiki, onam qoʻrqib: „Nima boʻldi?“ deb turdi yonimda. Sababini eshitgach esa, qoʻllarimni osmonda koʻtardim va deydim: „Keling, nafaqat chempionimizga, balki bizning umumiy gʻururimizga tegdi bu!“
Oʻsha vaqtlar uning videolarini koʻrganda, kimsaniki „Ajablanar edik, yaxshi ekan…“ deganicha boʻlardi. Hozir esa derdik: „Bu joyda allaqachon bir oʻzbekcha maydonda, tizzalarimizni toʻkkan paytlarimiz bor!“ Va bu juda ham tabiiy — toʻsiqlarni bosib oʻtganda, inson faqat oʻziga yaqin odamlarga mehr tuyadi. Uning orqasida oʻrinbosarlik qilganlar — oʻzbek xalqining oʻzi edi, hech kim yolgʻon gapirmasin.
Qani, kelajakka nazar tashlaymiz. U yangi narsalarni oʻrganayotgani haqida gap ketdi — aytish kerakki, men undan ham koʻproq narsalar oʻrganishini istardim. Odamlarning hayot yoʻlida birinchi marta toʻsiqlarga duch kelganlarida chinakam qahramonlar paydo boʻladi. Uning kelgusidagi yoʻli haqida oʻylaganda, bevosita eshitaman: „Mana, bu jangchi endi oʻzini faqat toʻqnashuvlar bilan emas, balki turli tajribalar bilan sinab koʻrmoqda!“
Va nihoyat, yuragimni qoplab qoʻygan narsa — uning otasi yoʻqolganidan keyin qilganlarining ma’nosidir. Bu maʼno uning ichidagi „turarli“ kuchi boʻlib qolmoqda, oʻshanda ham, hozirgi chempionlikka erishgan paytda ham. Mana shu yerda, jamoa, oʻzlaringizni eslang: „Bu jahon chempioni — faqat uning qoʻlidagi kamar emas, u orqasidagi hikoyadir.“
Shunday ekan, hozir kelgusi chempionatlar uchun rejalaringizni yozib qoʻying, lekin faqat shuni yodda tuting: uning orqasida turganlar — bizning yuraklarimizdan boshqa hech narsa yoʻq. Endi yangi maqsadlarga intilish vaqtidir… va aytish kerakki, men bunga allaqachon tayyorman!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Keling, o'ylayman... bir kungi kechasi, 2023-yil iyun oyida yig'lab qo'ydim. Nima uchun deb so'rasang? Chunki ikki karra chempion bo'lganimizni nishonlamoqchi edik — lekin qayerda? Oddiy, Jizzaxdagi "Oqiltoy" shayxining tavsiya etilgan o'ramxonada!
Yigitlar: "Uchrashaylik, uning video ko'rsatib qo'yamiz!" dedilar. Men: "Yo'q, undan foyda yo'q, videoni ko'rsatib vaqt o'tkazamiz!" — deb qarshilik qildim. Keyin: "Qani, o'ramnonni olishib ketamiz!" — dedim. Qandaydir joyda o'tirishib qoldik, afsuski tepada golf mavjud edi.
Bir o'rta yigit: "Ey, Pereira bu Qozog'istonlik bo'lsa-chi?" — deganida hammasi qo'l silkitib qoldik. Yana bir kishi: "Yo'q, u braziliyalik ekan!" — degan. Men: "Yo'q, u hozir ikki karra chempionimiz! G'oliblikni olib keldik!" — deb to'xtadim. Ular: "Nima qilib?!" — deb hayron bo'lishdi.
Shunday ekan, o'ramnon yeb, "Bu unvonni kimdan olgan boʻlsa, bizdan ham oladi!" deb fikrga kelib, jamoasiga faxr qildik. Nihoyat, chempionlik kamari uning bo'ynida, biz esa o'ramnonlarni yegan holda zafar nomidan ruhlangan ekanmiz — ammo eng muhimi, o'zbekcha! 🍿🔥
Memlar ham tahlil.